πρώτες μέρες στην αθήνα-για-πάντα

όλη την ώρα χάνομαι και βρίσκομαι με gps και διαίσθηση πέρνω ρίσκα και παθαίνω μαθήματα που μου συμπληρώνουν κάθε μέρα κομματάκια του προσανατολιστικού χάρτη της αθήνας ακολουθώ ανθρώπους που μοιάζουν να ξέρουν και ξαναβρίσκω για ρεπέρ τα σημεία που σημειώνουμε στις βόλτες μας κι όταν ξεπερνάω το πρώτο σοκ των αλλαγών στα μέσα: 1,40! μετρό κάρτα τι κάνουμε την ξαναγεμίζουμε; πως;ποια λεωφορεία ανοίγουν όλες τις πόρτες ακόμα και ποια μόνο την μπροστά; οι δρόμοι είναι δοκιμασίες που βάζω στον εαυτό μου και κάθε σωστή στροφή είναι η επιβράβευσή μου η πατησίων δεν μοιάζει πια τόσο τρομακτική δεν ξέρω αν είναι όντως στα μάτια μου ή αν γλύκανε αν έχει συμβεί κάποια εξυγίανση ή αν φταίει που την παίρνω πια αντίστροφα γιατί στην κυψέλη ένιωσα οικεία αμέσως η φωκίωνος νέγρη μου φτιάχνει το κέφι  η αγίου γεωργίου μου θυμίζει την πλατεία του χωριού μου κι η επτανήσου είναι ο σπάγγος που ενώνει τα πλαστικά μας κυπελάκια   μαθαίνω που πηγαίνανε τόσο καιρό τα τρόλλευ της παγκρατιώτικης ζωής μου 2,4, 11 όταν τα άφηνα   τα παίρνω κι αυτά αντίστροφα αφήνομαι στα χέρια του οδηγού να βρει το δρόμο για το σπίτι και κάθομαι με τον σάκο μου γεμάτο πράγματα που πηγαινοφέρνω από το σπίτι στο πιο σπίτι και τούμπαλιν το λεωφορείο το τρόλλευ γίνεται my chamber of reflection  παρακολουθώ την ταυτότητα μου να αλλάζει αφού αλλάζουν οι τόποι μου τα μέρη που χαζεύω απ'το παράθυρο και οι άνθρωποι μέσα στο λεωφορείο δεν βλέπω φοιτητές πια αλλά μετανάστες νιώθω πιο οικεία να κάθομαι δίπλα στους Άλλους τα μωρά που κρατάνε σφιχτά το δάχτυλο μου με κάνουν να νιώθω τυχερή γι' αυτό το συναίσθημα   τις πρώτες μέρες ψάχνω από το παράθυρο τις γνωστές φάτσες που περιμένω να δω στην θεσσαλονίκη κι όταν συνειδητοποιώ ότι δεν πρόκειται να ξαναδώ τα τεράστια μάτια σου ή τον τύπο που μου την σπάει από το πρώτο έτος νιώθω για λίγο ορφανή σαν να μην υπάρχει κανένας που να ξέρω εκεί έξω και επιμένω γυρνώντας σπίτι να θέλω να πετύχω κάποιον παλιό συμμαθητή μου να του πω ότι γύρισα για πάντα   επιστρέφω στους γονείς πάντα με την κοιλιά κολλημένη στην πλάτη μου  αλλάζει η σχέση μου με τα χρήματα καταφέρνω να περάσω 4 μέρες με ένα δεκάρικο η διατροφή μου αποτελείται από μπισκότα 1,43 του βασιλόπουλου της επτανήσου δεν ξέρω ακόμα άλλο σούπερ μάρκετ μόνο το αγαπημένο σου μινι μάρκετ στην πλατεία του χωριού που χεις ζουλήξει/ακουμπήσει/δείξει όλα τα ψιψιψόνια του   πρέπει να θυμηθώ και που έχω την σελήνη μου οι άνθρωποι εδώ μιλάνε για ζώδια οι δικοί μου φύγανε για τα νησιά και δεν ξέρω ποιοι είναι οι φίλοι μου ή τι κάνω μέσα στην μέρα εδώ ευτυχώς έχω ακόμα διάβασμα που μπορεί να μιζερεύει την κάθε μέρα μου αλλά τουλάχιστον διατηρεί μια κάποια συνέχεια στην ύπαρξή μου που αγχώνεται ή μπαντριπάρει κάθε μέρα για διαφορετικούς λόγους τραμπαλίζομαι κι όλο μου βγαίνει να πιάσω το κεφάλι μου όποτε σκέφτομαι τους λάθος χειρισμούς μου μέχρι το πρώτο πάρτυ εσωτερικής κατανάλωσης που με καλωσορίζει στις αθηναϊκές σχέσεις αυξημένης πολυπλοκότητας μου λέει χεχε καλωσήρθες πίσω αλλά αυτήν την φορά δεν μπορώ να τρέξω 500 χλμ μακριά είναι όλα καλά το χουμε αλλά την επόμενη μέρα νιώθω εξαντλημένη κι όταν συναντιόμαστε τυχαία κάτω από άλλο πάρτι μαγκώνω κάπως πριν προλάβω να παίξω μαζί σου κι όταν μου δείχνεις το λιωμένο μπουένο και μου λες έλα να το κάνουμε κάτι εγώ σου λέω διστακτικά φοβάμαι ενώ πάντα σε αφήνω να κάνεις ότι θες πάνω μου να μου ανοίγεις τεράστιες τρύπες στην μπλούζα μου, να με δαγκώνεις  για να γίνουν μελανιές, να μου βάζεις τσιρότα στο πιγούνι, να ζωγραφίζεις με μαρκαδόρους τα μπράτσα και το κεφάλι μου, να μου ζωγραφίζεις  μπλε μούσια και να διασχίζουμε όλο το κέντρο, εσύ έτοιμη να αρπαχτείς με όποιον μας κοιτάξει παράξενα κι εγώ προσπαθώντας να κρύψω ότι δεν έχω χειρότερο που με κοιτάνε όλοι, είναι δυνατόν να λέω φοβάμαι σε ένα λιωμένο μπουένο, κι ήταν μόλις χτες που συμφωνήσαμε πόσα άπειρα παιχνίδια έχουμε να παίξουμε ακόμα, τι προδοσία  να ρχεσαι να με ψάξεις κουνώντας χαρωπά την ουρά σου κι εγώ να μαι για εκείνη την μέρα ένα γέρικο σκυλί που ζητάει τάιμ άουτ, ένα λεπτό,να πάρει μια ανάσα. 

embracing την έννοια της αφήγησης

ικτίνου γεμάτη (τα κορίτσια θέλαν να βγουνε-ξενέρωσαν που τελειώσε το ολυμπου φεστ)
---->πεζουλάκι αγίας σοφίας---->βροχή (πρώτο σ/κ του ιούνη)--->ολοι σκορπίσαν να βρουν υπόστεγο--->στριμωχτήκαμε στα σκαλάκια της απέναντι πολυκατοικίας---->τα μοιραστήκαμε με άλλη παρέα

η άλλη παρέα μίλαγε για φουκώ ήταν αδύνατο να μην τεντώσω τα αυτιά μου
όταν δε ο τύπος είπε  όταν διακόπτεται η αφήγηση εκεί βοηθάει ο ψυχαναλυτής στο να σε βοηθήσει να την συνεχίσεις    γύρισα ολόκληρη προς το μέρος τους  του πα για ξαναπέστο αυτό

άρχισα να του λέω για το πόσο με ευγνώμων νιώθω που το άκουσα αυτό εκείνη τη στιγμή δεδομένων των αναζητήσεων μου αυτό τον καιρό του εξήγησα που βρίσκομαι πάνω κάτω αυτόν τον καιρό
και το συζητήσαμε τον ρώτησα αυτός που βρίσκεται ακριβώς αυτόν τον καιρό ποιο είναι το επόμενο πράγμα που θα θελε να διαβάσει

μαθηματικός αυτός βρέθηκε σε αυτά τα εδάφη από κάποια φιλοσοφική γέφυρα τώρα ήταν πορωμένος με τη γλωσσολογία

τον ρώτησα αν ξέρει κάτι για την αντίσταση στη λογοθέτηση που μου πε η φίλη μου η ε ότι λέει στην υπόλοιπη ιστορία της σεξουαλικότητας που δεν έχω διαβάσει
δεν ήξερε αλλά προσπαθήσαμε να βρούμε μαζί πως μπορεί να το εννοεί

σημείωσα διάφορα πράγματα που μου πε να τσεκάρω και τον έκανα αντ να ρωτάω διάφορα που μου ρχονται πως θα μπορούσε να απαντήσει

για το να περπατάς μόνος

δεν ξέρω για σας αλλά εγώ θυμάμαι τον εαυτό μου να λέει στον εαυτό μου ότι μου αρέσει να πηγαίνω βόλτες μόνη μου ότι δεν θα πρεπε να το ξεχνάω αλλά να το κάνω συχνότερα   θυμάμαι να περπατάω και να πληκτρολογώ στις σημειώσεις συνθηματικά για ιδέες που θέλω να θυμάμαι αργότερα  θυμάμαι τον εαυτό μου να του είναι πρακτικά δύσκολο από το πόσα θέλει να σημειώσει και να μην σκουντουφλάει ταυτόχρονα  θυμάμαι τον εαυτό μου να ηχογραφεί αυτά που θέλει να πει στο δρόμο κάνοντας ότι μιλάει στο τηλέφωνο

από τότε που μου είπες για αυτό που λέει ο παπαιωάννου σε μια συνεντευξή του που τώρα δεν μπορώ να βρω πως όταν είναι κανείς πιεσμένος συναισθηματικά/πραγματικά/σχέσεις/δουλειά αρκεί να έχει το κουράγιο να τρέξει [τόσα-δεν θυμάμαι πόσα λέει] χιλιόμετρα τότε θα αισθανόταν τελείως διαφορετικά γιατί το σώμα μας έχει λύσεις μετά το τρέξιμο θα νιώθεις αυτήν την ψυχοσωματική ολότητα πως εσύ όλος από την κορυφή ως τα νύχια μπορείτε να αποφασίσετε το καλύτερο για σένα και τον εαυτόοργανισμό σου

χτές το πρωί έβγαλα επιτέλους λεφτά πήγα να εκτυπώσω τους χάρτες μου και το pdf του practise of everyday life του certeau του τύπου που λέει για τις αφηγήσεις που εξιστορούμε εμείς για τον εαυτό μας προκειμένου να ανταπεξέλθουμε στα βιώματα μας και να αντιμετωπίσουμε επιτυχώς το αστικό περιβάλλον στο οποίο είμαστε ενταγμένοι κι ονομάζει αυτήν την διαδικασία "ψίθυρο της κρυφής δημιουργικότητας" και λέει πως είναι συνεχής και πηγάζει από τις προσπάθειες των ατόμων να προσδώσουν συγκεκριμένα νοήματα στις σχέσεις τους με τον/τους κόσμο/υς που τους περιβάλλει/ουν

μετά πήγα πλαίσιο να πάρω χαρτοταινία και ποστιτ που τα είδα απ'τη μαρία και ζήλεψα και τα δικά μας είχαν τελειώσει

στο δρόμο έπιασα τον εαυτό μου να τραγουδάει a girl is walking with a cause  a girl with a cause is walking

αποφάσισα πως μου αξίζει και φραπές και κάπου να κάτσω να χαζέψω τα καινουργια μου παιχνίδια

απ'την τσιμισκή είδα ένα κλασσικό φουλ πράσινο στενό στα έβερεστ που έχει κρεμασμένα κατα μήκος άπειρα χρωματιστά κορδελάκια και δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από πάνω τους   εκεί   ήθελα να πάω αλλά ήμουν απ΄την άλλη πλευρά κι αναγκάστηκα να το προσπεράσω μέχρι το επόμενο φανάρι (#φλώρος)(#χοντρή)  ε και από κει και μετά δεν είχε ένα μέρος να κάτσεις με την ησυχία σου και την δροσιά σου και κατέληξα στο λιμάνι που προφανώς οι ελάχιστες σκιές ντάλα μεσημέρι ήταν πιασμένες και πήγα μέχρι τέρμα στη μύτη βρήκα σποτάκι που να νιώθω άνετα στη διάταξη του χώρου και τα ανθρώπινα στοιχεία (2 κοπέλες που τα λέγανε + μετά και ένας άλλος που καβάλησε τον γερανό και διάβαζε δυνατά (μάλλον) τα λόγια του) και τα άνοιξα όλα και προσπάθησα να οργανώσω κατηγοριοποιήσω τις σκέψεις μου με ποστ ιτ και γενικά ήταν φουλ άνετο yes working outside aha I recommend it και τις ιδεούλες μου είχα και καλά vibes είχα και γενικά ήμουν σε πλήρη κατάσταση solitude

το που

το τι

το ποιο σώμα

SOLITUDE
η λέξη με είχε ενθουσιάσει μικρη όταν την έμαθα στα αγγλικά ένιωθα ότι περιέγραφε ακριβώς μια τέλεια σχέση με τον κόσμο κάπως ζεν και σε αρμονία
αυτό που θέλω να καταλήξω είναι ότι το περπάτημα έχει το δικό του χάι και προσωπικά βρίσκω αντάξιο του μπάφου αλλά μόνο με τα καλά του στοιχεία

γείτονες

g

to be with others / σήμερα το πρωί όπως ακολουθούσα τους πάντες στο μυαλό μου / και σκεφτόμουν τον ήλιο να επιδρά πάνω τους

θα θελα πολύ να περπατάω σήμερα πίσω σου την αλεξάνδρας θα θελα πολύ να κάθομαι πίσω σου στην αίθουσα θα θελα πολύ να σε δω να καπνίζεις και να μιλάς με τους συμφοιτητές σους να πιω απ'τον καφέ σου να σε δω να γυρίζεις σπίτι με τα ακουστικά σου να σκεφτώ μαζί σου τι θα φάμε σήμερα
-είπες χτες τελευταία φορά ντελίβερι-

έχει τέλεια μέρα σήμερα κι είμαι σίγουρη ότι κι εκεί θα χει τέλεια μέρα σήμερα
μου βγαλε fleet foxes στα related και δεν είπα όχι
φεύγω κατευθείαν πίσω στις περσινές πασχαλιάτικες kopanadays

έχω καινούργια πόδια γυμνασμένα και δραστήρια
το καλύτερο που θα χαν να κανουν είναι να περπατήσουν πίσω σου στην κηφισίας

αφού αποτύχαμε στο να γίνω η καλυτερότερη εραστής σου
θέλω απεγνωσμένα τουλάχιστον να γίνω η καλύτερη σου φίλη

σήμερα δεν θέλω να κάνω τίποτα μόνο να σε σκέφτομαι

αστικό eye contact

park activity

το κρεβάτι και το παράθυρο

ξύπνησα και ξενέρωσα που κοιμήθηκα με τις κάλτσες
(το μολύβι είναι ότι πρέπει για να γράφεις οριζόντια)

ο 2οετής μου πε έλα τώρα μεταξύ μας ποιος κάθεται
στο κρεβάτι για να δει τη θέα;

Εγώ του είπα

έβγαλα τις κάλτσες μου και ξανασκεπάστηκα
τέντωσα τα δαχτηλάκια μου και τα έτριψα στα σεντόνια
αυτό το συναισθημάαα  - απ'τις ανακαλύψεις των ημερών
θυμάμαι ένα κορίτσι γυναίκα που ερωτεύτηκα τον 15αυγουστο
για τον τρόπο που κουνούσε τα δάχτυλα των ποδιών του
όπως άραζε στον καναπέ μας
κοίταζα τα δάχτυλά της και ηδονιζόμουν
γιατί ένιωθα τα δαχτυλάκια μου να ζηλεύουν τα τεντώματά τους
γιατί θα θελαν κι αυτά να τεντώνονταν με αυτόν τον τρόπο

σήμερα το πρωί ξύπνησα και δεν ήθελα να σηκωθώ
όλοι ξυπνήσανε και ντυνοντουσαν
χέζανε και τραγουδάγανε . κι εγώ τραγούδαγα
απ'το στρώμα τους έβλεπα απ'την ανοιχτή
πόρτα ήθελα να μαι εκεί αλλά ήθελα να μαι
στο στρώμα μου ήθελα να μείνω ακίνητη ενώ το
στρώμα μου θα τους διασχίζει θα βγαίνει στο
μπαλκόνι θα διασχίζει το στενάκι μας θα
βγαίνει στον ήλιο της αγίου δημητρίου
θα περνάει πάνω απ΄τα κεφάλια σας σ'όλη την πόλη

θα ταν ιδανικό ένα κρεβάτι που να βλέπει σε πανοραμικό παράθυρο

μερικές φορές νιώθω πως η φυσική μου κατάσταση σαν άνθρωπος
είναι να μένω ακίνητη να νιώθω τα πράγματα να με προσπερνάνε


-------> κι αυτό είναι που νιώθω ότι προσπαθώ να πολεμήσω
            φυσική ακινησία & παθητικότητα

            επιθυμία για το άλλο:
            ενεργητική συμμετοχή ,προσωπική εμπλοκή στην καθημερινή ζωή
            whatever that means


ενάντια σ'αυτό τον εαυτό πέφτω με μανία και πλακωνόμαστε
οι εαυτοί μέσα μου και τα χουμε γκρεμίσει όλα όπως σπρωχνόμαστε

(χαρακτηριστικές εικόνες ατμόσφαιρες που μου έχουν εντυπωθεί για την ιδανική συντροφική ζωή)

beats per day

you've got to fight baby you've got to fight for your right to socks 

τριγυρίζαμε στη βαλαωρίτου

στρίψαμε σε ένα στενό 

ήθελε να μου δείξει την ταράτσα που πήγανε

τότε μ'αυτόν θα μουν η πρώτη που θα την έδειχνε

της είχε πει να μην την δείξει σε άλλους

καθόλου περίεργο δεν μας φάνηκε τέτοια ώρα ανοιχτή

η είσοδος

ανεβήκαμε τέλεια 

σαν τεράστια ψηλή γέφυρα η ανω πόλη έμοιαζε κοντά και στο ύψος μας 

η βαβούρα της βαλαωρίτου σκορπιζόταν παντού 

κι έμοιαζε με πανηγύρι στο προφήτη ηλία τον 15αυγουστο

κάναμε ένα τσιγάρο είπαμε τι ωραία που θα ναι εδώ για ξημέρωμα

χαλάσαμε και μεγκαμπάιτι χαλάλι το κορίτσι θέλει να ακούσει το stars από dub fx

και μετά από λίγο κατεβήκαμε κάτω κι ήταν κλειδωμένα

κλειδαράς

οι άλλες φίλες τις που ρθαν να μας βρίζουν που μπλεξαμε πάλι

τι δουλεια είχαμε εκει πέρα

πυροσβεστική  μπάτσοι  αγουροξυπνημένη ιδιοκτητες

τι δουλεια είχαμε εκει πέρα

περαστικοί που κάνουν μαθημα σ'αυτό το κτίριο τα πρωινά

σεξιστικά σχόλια και ματσοτραμπουκισμοί

τι κάναμε εκει πέρα

και χαίρομαι έχω μια φίλη αφηρημένη και ρομαντική

που λέμε μόνο σε μας θα μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο

η Ν. το κραζε βέβαια αυτό το πέιπερ τράβαγε λέει

τα μαλλιά της ο τρόπος που τα χώριζε σαν παραδεί

γματα λες και δεν είναι όλα πολιτικά  νταξει καταλα

βαίνω μαζί το μισούμε αυτό το μάθημα ΘΕΩΡΙΕΣ ΤΕ

ΧΝΟΛΟΓΙΑΣ ΚΙ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ 

 μου γίνανε και θεωρητικοί δεν καταλαβαίνουμε προσπαθούμε

αλλά δεν όλο αυτό το ψηφιακό που έρχεται 

βγάζει ανοικείους βγάζει μη-τόπους

έξυπνα κελύφη με αισθητήρες μετά από πειράματα προσομοιώσεις

μελέτες των μυών των κοκάλων των οργάνων των ανθρώπων των ζώων των φυτών

βγάζει προς κατανάλωση ότι μπορεί να καταναλωθεί

ακούει και συμμετέχει στις ανάγκες των ενοίκων

καθόμαστε πίσω πίσω και κράζουμε σαν ελένες λουκάδες

ΤΗΝ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΥΣΤΕΡΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

αλλά έτσι όπως τα ξεπέταξε αναγνώσεις του ανθρώπου και της αρχιτεκτονικής

ανά περίοδο με διευκόλυνε που βρήκα στεγνές συμπυκνωμένες φράσεις

εύκολα επικοινωνίσιμες:

η πόλη είναι ένα σύστημα συμπεριφορών και λειτουργιών που συνδέονται μεταξύ τους

με διαφορετικού τύπου και ποιότητες σχέσεων

yes i know obvs

several breakfasts

ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΡΕ ΜΠΙΤΣΧΑΟΥΖ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ ΠΟΥ ΨΑΧΝΩ ΕΝΑ ΑΛΜΠΟΥΜ ΑΝΕΜΕΛΙΑΡΙΚΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΒΡΙΣΚΑ ΜΟΝΟ ΜΕ ΑΙΣΘΗΣΙΑΚΑ ΜΠΙΤΑΚΙΑ?

ατυχήματα

πρωινά ενεργητικής μέρας

σκοτεινές ατελείωτες μέρες εργασίας

το πρώτο πράγμα που βλέπω όταν ξυπνήσω

ακόμα και να ναι κλειστά τα πατζούρια θα σηκωθώ να τ'ανοίξω

θα ξαναξαπλώσω θα κοιτάξω αυτό το κομματάκι ουρανού* 

και μετά θα σηκωθώ

*ήταν ένα κείμενο στη γλώσσα 2ας δημοτικού που λεγόταν έτσι

** ήταν κι ένα άλλο που έλεγε αυτή για το παράθυρο της που ανοίγει κάθε πρωί όταν ξυπνάει

 μερα που ξέρεις ότι θα κάνεις κοπάνα απ΄το πρωί

μιλάγαμε στον καναπέ της φίλης της μέχρι που συνειδητοποίησα ότι υπάρχει μερέντα

στο οπτικό μου πεδίο το βγαλα φωτογραφία λέω την γλυκούλα με την μερεντούλα της

πάνω απ΄το βιβλιαράκι της ύστερα είδα ότι ήταν το δεύτερο φύλο και σκέφτηκα χεχε

ατυχήματα από εξυπνάδες

έγραψα yes και no στα χέρια όπως τα τατουαζ του μουγκού παππού 

στο βιβλίο που σνόμπαρες γιατί είχες διαβάσει μια κριτική

ενός που σ'αρέσει που έκραζε τα πολλά επικοινωνιακά τερτίπια 

και στολίδια του συγγραφέα

το απόγευμα που ξύπνησα κατάλαβα ότι κοιμόμουν με το όχι στο στέρνο

τo μόνα στοιχείo που έχω για τις ώρες που προηγήθηκαν αφού δεν θυμάμαι

τα όνειρά μου καιρό τώρα

  οι πρώτες μας μπίρες μετά από καιρό

που να βρω αυτό το φιλαράκι 

είχαμε πει θα διαβάζαμε μπένγιαμιν μαζι

η άλλη παρέα

η πιο ντροπαλή ορχήστρα που είδα ποτέ

μετακινήθηκα προς το σαλόνι

είπα εγώ πάω και προς τους άλλους

πολυ καυλωμένη και κλασμένη για να συνεχίσω να κάθομαι σε κείνο το τραπέζι

αρκετή ώρα τώρα έχασα στο πόκερ

το μόνο που ήθελα ήταν να κάνω την γκόμενα που κάθεται στην καρέκλα τους
πάνω απ'τα κεφάλια τους

πήγα και κάθισα στην άκρη του χαλιού
όλοι φάνηκε να ενοχλούνται απ'την παρουσία μου
πρώτη φορά ένιωθα τους μουσικούς να ντρέπονται
συνειδητοποίησα ότι όλοι είχαν πιάσει από ένα όργανο που βρισκόταν σ'αυτό το σπίτι
και τζαμάρανε το χτίζανε με προσπάθεια εδώ και ώρα
κι ήμουν η μόνη ακροατής σκέτη εκεί πέρα
το παίξιμο τους σφίχτηκε για λίγο
ένιωσα ο εισβολέας παρατηρητής
χαμήλωνα το βλέμμα μου να μην τους ενοχλεί


ήταν ανακουφιστικό για λίγο να είμαι με την   άλλη    παρέα
πιο συνομίληκοι μου πιο της γειτονιάς μου πιο ξένοιαστοι 

και μετά


θα την ξαναπώ πάλι αυτήν την ιστορία
γιατί περιγράφει ακριβώς πως νιώθω
σχετικά με
δεν ξέρω

βγήκαμε απ'το σπίτι στο χολαργό
κι αρχίσαμε να κατηφορίζουμε τον τεράστιο δρόμο να πάρουμε το πρωινό μετρό
γλυκούλικα σπιτάκια και προσοχή σκύλος και νερατζιές κι απ΄τις δυο πλευρές
δεν ξέρω πως ξεκίνησε
ξαφνικά αρχίσαν να πετάνε νεράτζια ο ένας στον άλλο
και να τρέχουν κατηφορίζοντας
κι εγώ
περπάταγα πιο μπροστά
κοιτάζοντας πίσω μην φάω καμία ξώφαλτση
με τα χέρια στις τσέπες
μην ξέροντας τι να κάνω
να συνεχίσω να περπατάω;
να πάω να κόψω κι εγώ νεράτζια να πετάξω;

για κάποιο λόγο που αγνοώ αλλά νιώθω πολύ οικείο
μου ήταν αδύνατο
να παίξω κι εγώ με τα άλλα παιδιά

είμαι ερωτευμένη μαζί σου

αλλά το πόσο ερωτευμένη είμαι μαζί σου

 όταν εγώ είμαι αθήνα 

κι εσύ λείπεις 

δεν περιγράφεται

θρήνοι στα θεματικά πάρκα

μεσημέρι στη θέση ισορροπίας μεταξύ των δύο άκρων ταλάντωσης

τη μία έτσι την άλλη γιουβέτσι
κι όταν γιουβέτσι καταπίνομαι με τα ρούχα μου
καταπιάνομαι με το φάγωμα
τρώω και τρώγομαι
πληγώνω και πληγώνομαι
αχόρταγα
περιφέρομαι
σχηματίζω τρίγωνα και τετράγωνα στην αγίου δημητρίου

μου μαθαίνει να ζω
στη λαϊκή τον ακολουθώ
με στέλνει για ψωμί και γιαούρτι

ένα τετράγωνο πιο πάνω εσύ πεθαίνεις
στην κασσάνδρου που μένεις το πρωί είναι όλα ζωηρά
χασάπικο μανάβικο φούρνος απορρυπαντικά
αναρωτιέμαι εσύ πόσα μαγαζιά μπορείς να θυμηθείς στη σειρά

ανοίγω την πόρτα με τα ξύλινα κρουσάν για πόμολα σε μια γριά
μου λέει άστην άστην της λέω καλά
στα ράφια δεν βλέπω πουθενά αυτό το ρώσικο ψωμί
που ναι σα λαγάνα
έχει αλλά τόσα ιδια ψωμιά
παραγγέλνω ενα καρβέλι
έτσι θυμάμαι να το λέω στον δικό μας στη γειτονιά
την επόμενη μέρα θα μάθαινα και την μπομπότα

το ήξερα πως είναι τόσο κανονικός δρόμος το πρωί
(το βράδυ συχνάζουν επίδοξοι βιαστές)
το ήξερα απ'την πρώτη φορά που βγήκα απ'το σπίτι σου μη κανονική
περπατούσα κανονικά στον κανονικό δρόμο ένα μη κανονικό πρωί

αναρωτήθηκα αν ξέρεις αυτό το φούρνο με τα ξύλινα κρουασαν
αν είναι ο ίδιος με αυτόν που παίρνεις πρωινό τα χαράματα
διασχίζω τον δρόμο βιαστικά
βλέπω έφηβες που στρίβουν στη κασσάνδρου
μόλις σχόλασαν υποθέτω τις έστειλε η μάνα τους για ψωμί
πέρασαν 10 χρόνια απ'την πρώτη γυμνασίου είπαμε σήμερα

πίσω στο δωμάτιο σου
έχουμε φάει κι είμαστε βαριοί
κανείς μας δεν κοιμάται το μεσημέρι
αλλά μαζί
λέω να μη δούμε τίποτα
μήπως να διαβάσουμε τίποτα
μου πετάς πράγματα απ'τη ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ
ποιος ξέρει τι είναι αυτό σκέφτεσαι
όταν τα ξεσφινώνεις

πίνουμε όπιο κι είμαστε βαριοί
κοιτιόμαστε και πετάμε ξανά τα πράγματα που διαβάζουμε
λέμε τι λέει αυτός ρε

κουρνιάζουμε και βολευόμαστε
χαχανίζουμε ενθουσιασμένοι που το ξαναέχουμε
σου πιάνω την κοιλιά
απολαμβάνω αυτό το προνόμιο
δεν αφήνεις κανένα
όλα όσα έχω υπομείνει
όλο το παρακάλι
(απ'την αρχή σε διεκδικούσα με βία)

όλα αυτά αξίζουνε
(μου έμαθες να μην απαιτώ)
γιατί σε ξαναμαθαίνω να μη φοβάσαι να σ'αγγίζουνε






λίγο πιο πάνω εσύ πέθαινες
κάποιος θα έλεγε ότι δεν πέθαινες
ότι διάβαζες για την εξεταστική
δεν φτάνει να ξεκινήσεις τώρα για τη νομική  έχω ακούσει να λένε
εγώ θα έλεγα ότι πέθαινες

με τον τρόπο που πέθαινα εγω εχτές
και προχτές και παραπροχτές
κάποιες από αυτές τις μέρες πεθαίναμε και οι δυο
ξεχωριστά η κάθε μία στο κελί της

σε σκέφτομαι και σε αποφεύγω όπως τον ίδιο μου τον εαυτό
δεν ξέρω γιατί δεν ανηφορίζω προς το σπίτι σου
σου γλιστράω έτσι έχω μάθει
(γιατί απ΄την αρχή με διεκδικούσες με βία)

θέλω να σε δω αλλά      στο μεταξύ παρεμβάλλονται όλα αυτά  (πάντα αυτά)
εκείνη τα λέει πια κατερινίστικα εγώ τα λέω η ζωή      τα λένε και καθημερινότητα

• πέμπτη βράδυ
• παρασκευή πρωί
• παρασκευή απόγευμα
• παρασκευή βράδυ
• σάββατο μεσημέρι
• φεύγω

τι λέει αυτό για μας;
για μας δεν λέει τίποτα


εσύ επιθυμείς να περάσεις το βράδυ μαζί μου
εγώ επιθυμώ να περάσω το βράδυ μ'αυτόν που επιθυμεί να περάσει το βράδυ με την άλλη
(απ'την αρχή τον διεκδικούσα με βία προς τον εαυτό μου -με αυταπάρνηση)

έχεις ακούσει να μιλώ γι'αυτόν

επιθυμώ να περάσω το βράδυ μου μαζί σου
επιθυμώ να ξέρεις ποιος είναι αυτός όταν μιλάω γι'αυτόν

επιθυμώ να ξέρεις τα πάντα για τη ζωή μου
γιατί επιθυμώ να μπορώ να σου μιλήσω για τα πάντα

επιθυμώ να είσαι μέσα στη ζωή μου
να μπορώ να σου πω ειμαι εδώ παρασκευή μεσημέρι να έρχεσαι να σε βλέπω
να σταματήσει να ναι τόσο άκαμπτη η σχέση μας
να περνάμε το απόγευμα να βγαίνουμε το βράδυ να βρίσκουμε κι άλλους ανθρώπους
να γελάμε και να λέμε αστεία
να πειραζόμαστε ευτυχισμένοι που γνωριζόμαστε τόσο καλά
να νιώθουμε ότι έχουμε ο ένας τον άλλο ότι είμαστε σε καλά χέρια  ότι για όλο αυτό αξίζει τον κόπο
να παίζουμε και να βγάζουμε φωνές που δεν ξέραμε ότι είχαμε
να σερνόμαστε στο πάτωμα να βάζουμε παγάκια στις μασχάλες μας

αυτό είναι που ξέρω κι αυτό είναι το μόνο που ξέρεις
πως αρκεί για να νιώσεις για λίγο ότι όλα έχουν νόημα και πάλι
λες και βγάζανε νόημα τόσο κάποτε που τώρα έχουμε πια ξεχάσει

αυτό ξέρω κι αυτό επιθυμώ
να περάσουμε μια μέρα μαζί

ένα βράδυ /  ένα ξημέρωμα / ένα πρωί / ένα μεσημέρι απόγευμα     να κάνουμε φάρσες  ξαπλωμένες μετά το φαΐ

i live in peace now
έφτασα σε κάποιο ενοχικό πάτο
στο πιάτο της θλίψης
το σκεύος άδειασε κι έμεινα μόνη μου
κι ήμουν ένα τσίγγινο κατσαρολάκι

μετά το πρώτο σοκ που
εγώ ήμουν ένα τσίγγινο κατσαρολάκι
άρχισαν όλα να κυλάνε γύρω μου
άκουγα ραδιόφωνο στο δρόμο για την καμάρα
και βγαίνοντας απ'την εξώπορτα
πλησίαζα τους ώμους μου στα αυτιά
pretty christmas huh ελεγα την στιγμή που πέρναγα απ'τις ζωγραφισμένες βιτρίνες
pizza romea και κίνηση στους δρόμους απόγευμα νύχτα

ναι ήμουν ένα τσίγγινο κατσαρολάκι
και κοιλούσα στο δρόμο χαρωπά να βρω το καπάκι μου

                                                                                                                                                                  
έχω τερματίσει την βαρεμάρα μου δεν ξέρω τι να κάνω βαριέμαι να κουνηθώ και να πάρω τα πόδια μου να πάω οπουδήποτε θα μπορούσα να σε πάρω τηλέφωνο να πάμε μια βόλτα ωραία αλλά βρίσκω χίλιους λόγους να το καθυστερήσω με πιο σημαντικό τα μαλλιά μου που ναι βρεγμένα και μου την σπάει να τα στεγνώνω με το μπιστολάκι κι έτσι κάθομαι κι άλλο στο σπίτι ίσως αν με είχες νευριάσει λίγο αν είχα τσιτώσει να μην με χωρούσε ο τόπος πάλι και να θελα να βγω απ'το σπίτι απεγνωσμένα αλλά ούτε αυτήν την απόλαυση μου έδωσες κι έτσι το σπίτι με χωράει κι η καρέκλα μου με χωράει ταιριάζει τέλεια στον κώλο μου κι έτσι αντικαθιστώ τα πόδια μου με ροδάκια που δεν μπορούν να κατέβουν τις σκάλες ούτε να με πάνε μέχρι την τουαλέτα που κατουριέμαι κι έτσι με βλέπω να συνεχίζω να κάθομαι εδώ μέχρι το πακέτο βοήθειας να ανέβει απ΄την αθήνα χωρίς να χρειαστεί να κάνω τίποτα μεχρι το τελευταίο μου φιλτράκι που θα με αναγκάσει να βάλω παπούτσια να κατέβω μέχρι τον περιπτερά να ανταλλάξουμε καναν αστειισμό κι ίσως τότε να κατρακυλήσω προς τον κέντρο
θα θελα πολύ να μην γράφω για τις βαρελίσιες σκέψεις μου μα είναι ότι έχω γράφω για την απουσία οποιασδήποτε επιθυμίας ότι ξεκινάω να κάνω δεν με ικανοποιεί αλλά τουλάχιστον συνειδητοποιώ ότι είμαι ένα βαρέλι κι έτσι όπως έχω πάρει φόρα και πληκτρολογω γρήγορα σου στέλνω στο φεισμπουκ αν θες να πάμε βόλτα χωρίς να το σκεφτώ πολύ γιατί ποιος με γαμάει δεν με νοιάζει τι θα πω αααααχ ιωαννααα που είσαιιι

                                                                                                                (αόρατο πενάκι)                                  


fosba #1 (*)

κάθε περίοδος και δύσκολη αυτή ήταν πολύ νηφάλια έλεγα απλά παρατηρούσα τον εαυτό μου από απόσταση να μην είναι καλά και προσπαθούσα να με ηρεμήσω μέχρι χτες που η ανία έπιασε κόκκινο
η συνειδητοποίηση βασικά ότι αυτή την στιγμή σκοτώνω τον χρόνο μου με ώθησε πάλι στην απελπισία προσπάθησα να βρω μια διέξοδο απέτυχα να βγω μόνη μου να πάω να δω το a girl walks home alone at night ζήτησα υποστήριξη και βγήκα με το μπουκάλι οξυγόνου μου έξω ακολουθώντας τα φασαία υβρίδια στην κραυγαλαία βόλτα τους στην πόλη συμμετείχα στη περίηγηση δίνοντας ότι είχα στις τσέπες μου από ψίχουλα για τα χιπστέρικα δάχτηλά τους που σημειώνουν τους στόχους τους  το  πάρτι   των  εθελοντών  στη  αποθήκη  Γ   που τους παρακολουθούσα χαιρέκακα να απογοητεύονται γιατί δεν ανταποκρινόταν στις προσδοκίες τους ήταν σαν γαμήλιο πάρτυ και δεν είχε τόσους ανθρώπους σαν κι αυτούς και  η τελευταία ελπίδα το  coo  που κι αυτό δεν ήταν όπως περίμεναν είχε φώτα κι ανθρώπους να κάθονται σε τραπεζάκια χαμηλό επίπεδο κινητικότητας και ενέργειας εξόδου  αλλά τουλάχιστον ήταν ο αγαπημένος τους αθηναίος dj που γι'αυτόν άλλωστε ανέβηκαν πάνω (κραυγαλαία γέλια) αλλά αυτός δεν τους πίστευε και μετά συζητήσεις για ηχοσυστήματα και κάπου εκεί άφησα την συζήτηση να έρθω να σε βρω κι ήταν τόσο ανάλαφρη αυτή η διαδρομή βαλαωρίτου ρωμαική αγορά τοσο ανάλαφρη και ταυτόχρονα έτοιμη να βάλω τα κλάματα όχι εκείνη την στιγμή αλλά όταν γύρναγα σπίτι μου σίγουρα θα συνέβαινε και κουβαλούσα αυτήν την μελλοντική στιγμή μέσα μου όπως διέσχιζα την πλατεία δικαστηρίων ααααχ η γλυκούλα μου είναι τόσο τέλεια εγκατάσταση η δικά όταν είναι υγρή και γίνεται τεράστια γυαλιστερά φύλλα επιφάνειες συνδεδεμένες μεταξύ τους με στήλους σαν το χρυσό και το ασημένιο και το διαμαντένιο δάσος μαζί που περνούσαν οι 12 βασιλοπούλες για να πάνε στο μέρος που τελικά λιώναν τα παπούτσια τους στην εικονογράφηση του μικρού εκδοτικού που δούλευε η μαμά μου εκείνη την περίοδο τέλος πάντων πήρα την αδερφή μου να κλαψουρίσω στο δρόμο ένιωσα τόσο ασφαλής με την αδερφή μου στ αυτί μιλήσαμε για τη μαμά και τον μπαμπά εκεί που στάθηκα στο βραχάκι στα αρχαία να ξεκουραστώ τώρα κάποιο ποίημα μου θύμισα κάποιο από την νεοελληνική λογοτεχνία στο λύκειο μεχρι που σε περίμενα απέναντι απ΄το σπίτι του κι ανεβήκαμε προς το στέκι #1 τον επίσημο κήπο μας και άρχισα να φτύνω μίρλες κι έσυ τρόμαξες λίγο ήταν κάπως διαφορετική η φωνή μου σήμερα σου πα δεν μιλάω εγώ μιλάει η περίοδος κι ήταν όλα τόσο φθινοπωρινά δεν είχε γαρδένιες αλλά είχε πορτοκαλί περικοκλάδες βερικοκί και πάνω απ΄τα κεφάλια μας κάποιος τράβαγε το καζανάκι κι έπλενε τα χέρια του και πάνω απ΄τα κεφάλια μας έβγαινε μωβ καπνός από τζάκι καταλήξαμε και φορούσες την ζακέτα σου με το προβατέ από μέσα να ακουμπάει τον λαιμό σου

και μετά αφού τελειώσαν οι μίρλες αρχισαν οι λύσεις κι όλα συνδέονταν και λύνονταν ξαφνικά σέρνοντας το ένα το άλλο στην σωστή τους θέση εκεί που όλα έχουν νόημα
ξεκινώντας το βράδυ με το να ενώσουμε τις παρέες μια ομάδα αντιμετώπισης της βραδυνής εξόδου
την επιθυμία μου να αναλύσω τερματισμένα αυτήν την πόλη πριν φύγω i won't leave that motherfucking place if i don't know everyfucking inch of it
πως αυτό που χρειαζόμαστε είναι να βγαίνουμε να παίζουμε όλοι μαζί
επίσης τη μείωση του τσιγάρου μου από την κατάσταση καπνίζω φουλ στην καπνίζω αποκλειστικά κοινωνικά αφού συνειδητοποιησα οτι ειναι ο κυριος λογος που δεν μπορω να το σταματήσω
τις στιγμές που καυλώνω στο δημόσιο χώρο με κάποιο κοιλιακό ή πλατιαίο δέρμα που εμφανίστηκε από κάποιο τέντωμα ή απλά στις στιγμές που θέλω να μην είμαι εκεί για λίγο γιατί χρειάζεται να μειώσω τα έξοδο αφού δεν μπορώ να αυξήσω τα έσοδα

όλα υπο έλεγχο ολα ρολινγκ










* I hope this protects me from mum

ανώφελο φορτίο

το ψοφίμι βρακί που κουβαλάω μεστην τσάντα μου
έζησε διπλα σου στον αγχωμένο ύπνο μου
την επόμενη μέρα απαλλάχτηκα απ'αυτό
το πέταξα στο μπροστινό τσεπάκι
κι έκτοτε το σέρνω ακόμα στα λεωφορεία στις βόλτες στην σχολή
ξεχασμένο με άλλα απορρίμματα εισιτήρια τρίμματα αποδείξεις
μπαγιάτικα αποστάγματα μιας Χ μέρας

στην κρεαταγορά

                                                                                             (3 χρόνια μετά)