τα τέκνο μονοπάτια

του πα α τέλεια μπορείς να βοηθήσεις κι εμένα τότε
με ρώτησε χρειάζεσαι βοήθεια;
το σκέφτηκα
μάλλον όχι κούνησα το κεφάλι μου

σεξ και συμπάθεια

δεν είμαι καλά

μόνο δεν καταλαβαίνω γιατί τόση ενοχικότητα μου πε
απ'τα γενοφάσκια μου του πα
α έχουμε πρόβλημα

μέσα στο πλήθος
περιφέρεται γύρω μου
κοιλάδα
ανάμεσα στο στήθος από μαλάκη μπλούζα
αεροδρόμιο για την μούρη μου όποτε κουραστεί

αλλά αυτή δεν κουράζεται περιφέρεται στον αέρα ανάμεσα στα κεφάλια μας
να συνθέσει όλες τις εικόνες που την χαιδεύουν  σε κάθε περιστροφή αθροιστικά

τα πόδια μου τινάζονται σπαστικά να κάνουν το μουνί μου να σκάσει
αλλά δεν σκάει προς όποια κατευθυνση κι αν κοιτάξει γελάει

αυτά θα έχουμε τώρα
ναι αυτά θα έχουμε τώρα



κάνω κατς απ με την τελευταία βερσιόν του κορμιού σου να χορεύει
δεν μπορώ να μην ακουμπάω το δέρμα σου
προτιμώ να μη μιλήσω και χαμηλώνω το βλέμμα

γύρω
κόκκινα και μπλε φώτα στις μούρες σας σαν τρισδιάστατες χωρίς  τα γυαλιά

γυρνάω και βλέπω την κυρία μου
να χορεύει μελαγχολικά χωρίς κολιέ αυτή τη φορά
της λέω κυρία μου
και μου φοράει τα γυαλιά καρδούλες
και τότε βλέπω
τον τεταρδιάστατο χώρο
είναι-όλοι-τους-υπέροχοι
νιώθω αυτήν την εφηβική ιδέα να με κυριεύει πάλι

τα βγάζω γρήγορα
να μη με καταλάβουν
πως έχω καρδούλες για μάτια

καλύτερα να ηρεμήσω
πως μπορώ να σου εξηγήσω
τα χεράκια που τρίβονται μεταξύ τους
δεν είναι ναρκωτικά

αλλά φταίμε εμείς που βαδίζουμε σε τέκνο μονοπάτια τελευταία

για το να περπατάς μόνος

δεν ξέρω για σας αλλά εγώ θυμάμαι τον εαυτό μου να λέει στον εαυτό μου ότι μου αρέσει να πηγαίνω βόλτες μόνη μου ότι δεν θα πρεπε να το ξεχνάω αλλά να το κάνω συχνότερα   θυμάμαι να περπατάω και να πληκτρολογώ στις σημειώσεις συνθηματικά για ιδέες που θέλω να θυμάμαι αργότερα  θυμάμαι τον εαυτό μου να του είναι πρακτικά δύσκολο από το πόσα θέλει να σημειώσει και να μην σκουντουφλάει ταυτόχρονα  θυμάμαι τον εαυτό μου να ηχογραφεί αυτά που θέλει να πει στο δρόμο κάνοντας ότι μιλάει στο τηλέφωνο

από τότε που μου είπες για αυτό που λέει ο παπαιωάννου σε μια συνεντευξή του που τώρα δεν μπορώ να βρω πως όταν είναι κανείς πιεσμένος συναισθηματικά/πραγματικά/σχέσεις/δουλειά αρκεί να έχει το κουράγιο να τρέξει [τόσα-δεν θυμάμαι πόσα λέει] χιλιόμετρα τότε θα αισθανόταν τελείως διαφορετικά γιατί το σώμα μας έχει λύσεις μετά το τρέξιμο θα νιώθεις αυτήν την ψυχοσωματική ολότητα πως εσύ όλος από την κορυφή ως τα νύχια μπορείτε να αποφασίσετε το καλύτερο για σένα και τον εαυτόοργανισμό σου

χτές το πρωί έβγαλα επιτέλους λεφτά πήγα να εκτυπώσω τους χάρτες μου και το pdf του practise of everyday life του certeau του τύπου που λέει για τις αφηγήσεις που εξιστορούμε εμείς για τον εαυτό μας προκειμένου να ανταπεξέλθουμε στα βιώματα μας και να αντιμετωπίσουμε επιτυχώς το αστικό περιβάλλον στο οποίο είμαστε ενταγμένοι κι ονομάζει αυτήν την διαδικασία "ψίθυρο της κρυφής δημιουργικότητας" και λέει πως είναι συνεχής και πηγάζει από τις προσπάθειες των ατόμων να προσδώσουν συγκεκριμένα νοήματα στις σχέσεις τους με τον/τους κόσμο/υς που τους περιβάλλει/ουν

μετά πήγα πλαίσιο να πάρω χαρτοταινία και ποστιτ που τα είδα απ'τη μαρία και ζήλεψα και τα δικά μας είχαν τελειώσει

στο δρόμο έπιασα τον εαυτό μου να τραγουδάει a girl is walking with a cause  a girl with a cause is walking

αποφάσισα πως μου αξίζει και φραπές και κάπου να κάτσω να χαζέψω τα καινουργια μου παιχνίδια

απ'την τσιμισκή είδα ένα κλασσικό φουλ πράσινο στενό στα έβερεστ που έχει κρεμασμένα κατα μήκος άπειρα χρωματιστά κορδελάκια και δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από πάνω τους   εκεί   ήθελα να πάω αλλά ήμουν απ΄την άλλη πλευρά κι αναγκάστηκα να το προσπεράσω μέχρι το επόμενο φανάρι (#φλώρος)(#χοντρή)  ε και από κει και μετά δεν είχε ένα μέρος να κάτσεις με την ησυχία σου και την δροσιά σου και κατέληξα στο λιμάνι που προφανώς οι ελάχιστες σκιές ντάλα μεσημέρι ήταν πιασμένες και πήγα μέχρι τέρμα στη μύτη βρήκα σποτάκι που να νιώθω άνετα στη διάταξη του χώρου και τα ανθρώπινα στοιχεία (2 κοπέλες που τα λέγανε + μετά και ένας άλλος που καβάλησε τον γερανό και διάβαζε δυνατά (μάλλον) τα λόγια του) και τα άνοιξα όλα και προσπάθησα να οργανώσω κατηγοριοποιήσω τις σκέψεις μου με ποστ ιτ και γενικά ήταν φουλ άνετο yes working outside aha I recommend it και τις ιδεούλες μου είχα και καλά vibes είχα και γενικά ήμουν σε πλήρη κατάσταση solitude

το που

το τι

το ποιο σώμα

SOLITUDE
η λέξη με είχε ενθουσιάσει μικρη όταν την έμαθα στα αγγλικά ένιωθα ότι περιέγραφε ακριβώς μια τέλεια σχέση με τον κόσμο κάπως ζεν και σε αρμονία
αυτό που θέλω να καταλήξω είναι ότι το περπάτημα έχει το δικό του χάι και προσωπικά βρίσκω αντάξιο του μπάφου αλλά μόνο με τα καλά του στοιχεία

το κρεβάτι και το παράθυρο

ξύπνησα και ξενέρωσα που κοιμήθηκα με τις κάλτσες
(το μολύβι είναι ότι πρέπει για να γράφεις οριζόντια)

ο 2οετής μου πε έλα τώρα μεταξύ μας ποιος κάθεται
στο κρεβάτι για να δει τη θέα;

Εγώ του είπα

έβγαλα τις κάλτσες μου και ξανασκεπάστηκα
τέντωσα τα δαχτηλάκια μου και τα έτριψα στα σεντόνια
αυτό το συναισθημάαα  - απ'τις ανακαλύψεις των ημερών
θυμάμαι ένα κορίτσι γυναίκα που ερωτεύτηκα τον 15αυγουστο
για τον τρόπο που κουνούσε τα δάχτυλα των ποδιών του
όπως άραζε στον καναπέ μας
κοίταζα τα δάχτυλά της και ηδονιζόμουν
γιατί ένιωθα τα δαχτυλάκια μου να ζηλεύουν τα τεντώματά τους
γιατί θα θελαν κι αυτά να τεντώνονταν με αυτόν τον τρόπο

σήμερα το πρωί ξύπνησα και δεν ήθελα να σηκωθώ
όλοι ξυπνήσανε και ντυνοντουσαν
χέζανε και τραγουδάγανε . κι εγώ τραγούδαγα
απ'το στρώμα τους έβλεπα απ'την ανοιχτή
πόρτα ήθελα να μαι εκεί αλλά ήθελα να μαι
στο στρώμα μου ήθελα να μείνω ακίνητη ενώ το
στρώμα μου θα τους διασχίζει θα βγαίνει στο
μπαλκόνι θα διασχίζει το στενάκι μας θα
βγαίνει στον ήλιο της αγίου δημητρίου
θα περνάει πάνω απ΄τα κεφάλια σας σ'όλη την πόλη

θα ταν ιδανικό ένα κρεβάτι που να βλέπει σε πανοραμικό παράθυρο

μερικές φορές νιώθω πως η φυσική μου κατάσταση σαν άνθρωπος
είναι να μένω ακίνητη να νιώθω τα πράγματα να με προσπερνάνε


-------> κι αυτό είναι που νιώθω ότι προσπαθώ να πολεμήσω
            φυσική ακινησία & παθητικότητα

            επιθυμία για το άλλο:
            ενεργητική συμμετοχή ,προσωπική εμπλοκή στην καθημερινή ζωή
            whatever that means


ενάντια σ'αυτό τον εαυτό πέφτω με μανία και πλακωνόμαστε
οι εαυτοί μέσα μου και τα χουμε γκρεμίσει όλα όπως σπρωχνόμαστε

(χαρακτηριστικές εικόνες ατμόσφαιρες που μου έχουν εντυπωθεί για την ιδανική συντροφική ζωή)

μου χει λείψει να συσχετίζομαι με την αδερφή μου

καταφύγια σε επενδυμένα παλάτια / βασίλεια του είδους σου / κάτω από παγωμένες επιφάνειες

στρώνω και βολεύω τη θέση μου
φτιαχνω τις κουβέρτες και τα μαξιλάρια
σκοπεύω να κάτσω για πολύ ώρα ακόμα εδώ
κουλουριάζομαι στο κύκλο ανάμεσα σε ανθρώπους που νιώθω ασφάλεια με
απασχολημένη με τον ενθουσιασμό μου για την θερμοκρασία τις πτυχές απ'τα σεντόνια τα απαλά υλικά τα μαλακά χαμόγελα
δεν πειράζει που (___________) ,τουλάχιστον (___________)

ένταση 
καύλα
ανακούφιση
ζέστη
ανία 
αγωνία
συντροφικότητα
απουσία
έλλειψη

απλές λειτουργίες
χαρακτηριστικές του είδους μας                                (δεν ξέρω σε τι πιστεύω πια)
τι άλλο μένει να σου θυμίζει πως κάτι ένιωσες

μετά από πόση ώρα γίνεται το παλάτι δωμάτιο ξανά με τέσσερις τοίχους που περιφέρεται στο παγωμένο διάστημα
γιατί
γιατί
(το αντικείμενο της επιθυμίας μου περιφέρεται κι αυτό κάπου έξω κλεισμένο στη δική του κάψουλα)
γιατί έτσι

μέσα - έξω
τα μάγουλά μου 4 ποτήρια κόκκινα
5 ποτήρια κόκκινα

λέμε φταίει το διάβασμα για το τόσο κάπνισμα
διάλειμμα
κι απόσταση απ'το μέρος που θα προτιμούσαμε να μην είμαστε

πόσες μπλούζες πόσα φανελάκια πρέπει να διασχίσει ακόμα το παγωμένο μου χέρι για να τρυπώσει μέσα σου

δεν είναι ευχάριστο το ξέρω

μένεις εσύ μονωμένος απ'τα φανελάκια
μένω κι εγώ παγωμένη απ'την αλήθεια

κι ύστερα ένα σωρό υποθέσεις κλεισμένες στην ντουλάπα
εχω βάλει μπράβους απ'έξω να φυλάνε να μην ανοίξει κι αρχίσει η παράνοια
η πολύ σουηδία μας πάγωσε;
ήθελα να σε βοηθήσω ή ήθελα να θες να σε βοηθήσω;

μέχρι εκεί μπορώ να πάω            από κει και πέρα αρχίζει το δεν σου
                                                            ερωτήματα που δεν είναι στο χέρι μου να απαντήσω
το δέχομαι
τα δέχομαι όλα αυτά

καμία πικρία
ακόμα γελάω όταν βλέπω το κεφάλι σου να κουνιέται

δεν έχουν τέλος
σ'αυτή τη δεκαετία τα πράγματα δεν έχουν τέλος
είναι γραμμές που απειρίζουν συγκλίνουν αποκλίνουν και τέμνονται πότε πότε
μια ατελείωτη συζήτηση που συνεχίζεται πότε πότε

εκπαιδευτήκαμε να ακουμπάμε απαλά
να τα κρατάμε τα συναισθήματα για τον εαυτό μας
γίνανε φίλιγκς παρενέργειες κάποιου ναρκωτικού που πήραμε για να την παλέψουμε
ας μην ενοχλήσουμε τον άλλον  απασχολημένος με κάτι πέρα από μας
όταν γυρίσει θα κοιτάξει αδιάφορα τον αέρα πάνω απ΄τα κεφάλια μας
σεβασμός στη γραμμή
δεν υπάρχει κάτι που μπορούμε να κάνουμε για να την αλλάξουμε
όταν έρθει η ώρα θα γελάσουμε κι εμείς χλευάζοντας
κάποιο κορίτσι στο μετρό που διαβάζει τον έρωτα στα χρόνια της αποξένωσης

αυτό

βλέπω κάποιους άτυπους κανόνες λέιζερ να με περιχαρακώνουν

κλείνω τα μάτια μου να απολαύσω την επιθυμία μου στο κόκκινο φως

με τα χέρια κολλημένα στο σώμα μου στρίβω το ένα τσιγάρο μετά το άλλο

φακινγκ αλάιβ φάκινγκ καθηλωμένη καρφωμένη στη θέση μου

είμαι πιο κοντά στη ζωή απότι ποτέ  απότι συνήθως πιο κοντά στο να με θεωρήσω ζωντανή

ακόμα και τώρα ο ορισμός της ζωής είναι αυτό το τόσο κοντινό που σου χαιδέυει το μάγουλο καθώς περνάει

που έρχεται τόσο κοντά που νιώθης την αναπνοή της που εισπνέεις την εκπνοή της πάντα μ'αυτά τα δευτερόλεπτα καθηστέρηση   αυτά τα δευτερόλεπτα καθηστέρηση

το ερέθισμα -->πηγαίνει στον εγκέφαλο-->ο εγκέφαλος λέει τι;τι φάση;--->η Καρδιά λέει σκάσε ρε μαλάκα τι φάση εκπλήσεσαι κίολας--->όλα τα όργανα μένουν άφωνα--->τα βλέφαρα κλείνουν στο κόκκινο φώς--πέφτει συσκώτηση--τώρα σύσωμο το σώμα αναφωνεί "ωωωωω,αυτό είναι"--και επικρατεί ενός λεπτου σιγή προς τιμήν της έλευσης του αυτού

τι είναι;

Απάντηση

Το φωτεινό της δέρμα.

ανώφελο φορτίο

το ψοφίμι βρακί που κουβαλάω μεστην τσάντα μου
έζησε διπλα σου στον αγχωμένο ύπνο μου
την επόμενη μέρα απαλλάχτηκα απ'αυτό
το πέταξα στο μπροστινό τσεπάκι
κι έκτοτε το σέρνω ακόμα στα λεωφορεία στις βόλτες στην σχολή
ξεχασμένο με άλλα απορρίμματα εισιτήρια τρίμματα αποδείξεις
μπαγιάτικα αποστάγματα μιας Χ μέρας

τι μου λείπει περισσότερο ήδη από την πρώτη μέρα που δεν το χω

1. η σωματικότητα: να νιώθω το σώμα σου πάνω στο δικό μου / βλ. απαλότητα,θερμότητα
2. η ανοικτότητα : να νιώθω το σώμα μου ενεργοποιημένο ανοιχτό σε αναπάντεχα αγγίγματα / βλ. επεκτατικότητα
3. οι τέλειες στάσεις ύπνου : όπου τα σώματα κουμπώνουν τέλεια /κανένα μέρος δεν μουδιάζει /κανένα χέρι δεν αγωνιά να βρει που να τρυπώσει /τα σώματα κολλάνε κι αντιμετωπίζουν μαζί τα παγωμένα σκεπάσματα / τα παραμιλητά του μισο-ύπνου /η ζεστασιά το πρωί που κάνει ακόμα πιο δύσκολο το να σηκωθείς απ'το κρεβάτι