Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα κρεβάτι. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα κρεβάτι. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 16 Οκτωβρίου 2016

προσωρινά νοικοκυριά



οι μέρες θυμίζουν όλες κυριακή και ποδαράκια ακούγονται να διασχίζουν το σαλόνι
πόρτα βηματάκια πόρτα του μπάνιου κι αντίστροφα
γύρω απ'το κρεβάτι σχηματίζονται μικροί σκουπιδότοποι  απ'την ικανοποίηση των βασικών αναγκών μας
κούπες / πιάτα / συσκευασίες /τασάκια κ.ο.κ

Πέμπτη 25 Φεβρουαρίου 2016

το κρεβάτι και το παράθυρο

ξύπνησα και ξενέρωσα που κοιμήθηκα με τις κάλτσες
(το μολύβι είναι ότι πρέπει για να γράφεις οριζόντια)

ο 2οετής μου πε έλα τώρα μεταξύ μας ποιος κάθεται
στο κρεβάτι για να δει τη θέα;

Εγώ του είπα

έβγαλα τις κάλτσες μου και ξανασκεπάστηκα
τέντωσα τα δαχτηλάκια μου και τα έτριψα στα σεντόνια
αυτό το συναισθημάαα  - απ'τις ανακαλύψεις των ημερών
θυμάμαι ένα κορίτσι γυναίκα που ερωτεύτηκα τον 15αυγουστο
για τον τρόπο που κουνούσε τα δάχτυλα των ποδιών του
όπως άραζε στον καναπέ μας
κοίταζα τα δάχτυλά της και ηδονιζόμουν
γιατί ένιωθα τα δαχτυλάκια μου να ζηλεύουν τα τεντώματά τους
γιατί θα θελαν κι αυτά να τεντώνονταν με αυτόν τον τρόπο

σήμερα το πρωί ξύπνησα και δεν ήθελα να σηκωθώ
όλοι ξυπνήσανε και ντυνοντουσαν
χέζανε και τραγουδάγανε . κι εγώ τραγούδαγα
απ'το στρώμα τους έβλεπα απ'την ανοιχτή
πόρτα ήθελα να μαι εκεί αλλά ήθελα να μαι
στο στρώμα μου ήθελα να μείνω ακίνητη ενώ το
στρώμα μου θα τους διασχίζει θα βγαίνει στο
μπαλκόνι θα διασχίζει το στενάκι μας θα
βγαίνει στον ήλιο της αγίου δημητρίου
θα περνάει πάνω απ΄τα κεφάλια σας σ'όλη την πόλη

θα ταν ιδανικό ένα κρεβάτι που να βλέπει σε πανοραμικό παράθυρο

μερικές φορές νιώθω πως η φυσική μου κατάσταση σαν άνθρωπος
είναι να μένω ακίνητη να νιώθω τα πράγματα να με προσπερνάνε


-------> κι αυτό είναι που νιώθω ότι προσπαθώ να πολεμήσω
            φυσική ακινησία & παθητικότητα

            επιθυμία για το άλλο:
            ενεργητική συμμετοχή ,προσωπική εμπλοκή στην καθημερινή ζωή
            whatever that means


ενάντια σ'αυτό τον εαυτό πέφτω με μανία και πλακωνόμαστε
οι εαυτοί μέσα μου και τα χουμε γκρεμίσει όλα όπως σπρωχνόμαστε




(χαρακτηριστικές εικόνες ατμόσφαιρες που μου έχουν εντυπωθεί για την ιδανική συντροφική ζωή)











Κυριακή 29 Νοεμβρίου 2015

κουνιέμαι σαν συρώμενη πόρτα για να περάσει πότε ο ένας και πότε ο άλλος
μένω για λίγο στις ακραίες μου θέσεις
κι έπειτα επιστρέφω για να κλείσω πάλι

στην κλειστή μου θέση
χορεύω όπως θα κουνιόταν η ουρά μου
lovers are strangers
λέει η δασκάλα
αισθηματικής αγωγής
κουνάμε τα κεφάλια μας από κάτω
όλοι οι μερακλήδες ερωτοτεχνίτες που τρέξανε να γραφτούνε στο μαστερκλας

μετά το σχόλασμα
ξανασκορπίζουμε στον κανονικό κόσμο
ακούμε ραδιόφωνο στο αυτοκίνητο
περπατάμε στους δρόμους
πίνουμε ποτά στις μπάρες

έχει μια απελευθερωτική αίσθηση να συνηθίζεις το γεγονος
ότι βγαίνεις έξω με πρησμένα μάτια

ανταλλάζουμε αλκοολικές κουβέντες με άλλα πρησμένα μάτια
με γκρίζα μαλλιά
με ξενυχτισμένες φάτσες

κάνουμε τα μεταμεσονύκτια τηλεφωνήματα
να καβατζωθούμε σε κάποιο συντροφικό κρεβάτι

________________________________________

είναι πιο εύκολο να κουμαντάρεις δυο πονεμένα μωρά στον ξύπνιο
συγκεντρώνεσαι στον πόνο του άλλου
του χαιδεύεις τα μαλλιά και τον παρακολουθείς να ανασαίνει

στον ύπνο όμως

το μωρό πονάει και γυρίζει το κεφάλι του απ'την άλλη
βαριανασαίνει και το μυαλό του περιφέρεται κοντά σε κείνη που τον πλήγωσε
κι άμα τον ψάχνεις μεστον ύπνο σου δεν τον βρίσκεις

το μόνο που ζητάω είναι ένας λαιμός να κολλήσω το μουσούδι μου
ένα σώμα να συμπληρώσω την αγκαλιά μου

οι άνθρωποι στριφογυρίζουν στα κρεβάτια τους να βρούνε μια βολική θέση
γιατί είναι κατασκευασμένοι ανατομικά να κοιμούνται με άλλα σώματα

όταν σε ψάχνω μεστον ύπνο μου
διαλύομαι στα δύο
στο ένα
να θέλω να γυρίσω κι εγώ απ'την άλλη
να σου γυρίσω πλάτη πτοημένη απ'την απόρριψη
να ντυθώ να φύγω αφού δεν έχω δουλειά εκει πέρα
στο δύο
να νικάει η αναγκη
να κολλάω στην πλάτη σου να ζεσταθώ απ'τον άρρωστο οργανισμό σου
το διαλειμένο μου σύστημα που μπάζει κι έχει παγώσει

μέχρι το πρωί έχω πεθάνει ήδη άλλη μια φορά

Τετάρτη 25 Νοεμβρίου 2015

στο 424

                              τα 24ωρα περνάνε και ακόμα δεν έχω βρει πως να αναπνεύσω

Τρίτη 20 Οκτωβρίου 2015


τι μου λείπει περισσότερο ήδη από την πρώτη μέρα που δεν το χω
  1. η σωματικότητα: να νιώθω το σώμα σου πάνω στο δικό μου / βλ. απαλότητα,θερμότητα
  2. η ανοικτότητα : να νιώθω το σώμα μου ενεργοποιημένο ανοιχτό σε αναπάντεχα αγγίγματα / βλ. επεκτατικότητα
  3. οι τέλειες στάσεις ύπνου : όπου τα σώματα κουμπώνουν τέλεια /κανένα μέρος δεν μουδιάζει /κανένα χέρι δεν αγωνιά να βρει που να τρυπώσει /τα σώματα κολλάνε κι αντιμετωπίζουν μαζί τα παγωμένα σκεπάσματα / τα παραμιλητά του μισο-ύπνου /η ζεστασιά το πρωί που κάνει ακόμα πιο δύσκολο το να σηκωθείς απ'το κρεβάτι