προσωρινά νοικοκυριά

οι μέρες θυμίζουν όλες κυριακή και ποδαράκια ακούγονται να διασχίζουν το σαλόνι
πόρτα βηματάκια πόρτα του μπάνιου κι αντίστροφα
γύρω απ'το κρεβάτι σχηματίζονται μικροί σκουπιδότοποι  απ'την ικανοποίηση των βασικών αναγκών μας
κούπες / πιάτα / συσκευασίες /τασάκια κ.ο.κ

κατσαριδοτρίπς

μόνη στο σπίτι με τις κατσαρίδες και το παιδί που μένει όλη μέρα μόνο του και βαριέται
πρέπει να μαζέψω το σπίτι για να έρθει η γειτόνισσα
να φαίνεται καθαρό  να στέκει που φταίει η παλιά οικοδομή και η πόλη
όλοι το λένε ειναι θεσσαλονικιό είδος
ακόμα κι ο γάτος τα χει παρατήσει κι ήλπιζα σ'αυτόν σα ζωή που γυρνάει στο χώρο και τις φοβίζει
η αδερφή μου χτύπαγε την πόρτα του μπάνιου πριν μπει κι άναβε το φως πριν ανοίξει την πόρτα

το μπέιμπι είπε ότι διάβασε κάπου ότι εκρίνουν αντισηπτικό σάλιο γύρω από το σώμα τους και γιαυτό αντέχουν να πηγαίνουν σε πολύ βρώμικα πράγματα

αυτό με καθησύχασε λίγο αλλά και καθόλου γιατί όσο να πεις είναι δυσάρεστο θέαμα
πέρα από το ότι έχουν ανατραπεί η ιεραρχίες σε αυτό το σπίτι που στον κόσμο μας το ενοίκιο που πληρώνουμε ορίζει δικαιούχους
πρέπει να επανακαταλάβουμε το σπίτι μας

πρέπει να μην ευνοήσω απαξίωση απ΄την γειτόνισσα το κλίμα είναι ήδη περίεργο ιεραρχικά (το πα)

έχουμε τουλάχιστον 2 τμ μπουκάλια και πρέπει να τα διαιρέσω δια του δέκα να δω πόσες φορές πρέπει να πάω σουπερμάρκετ πριν έρθουν οι γονείς μου στις 28

περίεργο τρυπάκι η δουλειά
έπιασα τον εαυτό μουν να ανησυχεί μήπως στο γραφείο παρατήρησαν τις κάλτσες του μπέιμπι που φορούσα δεύτερη μέρα (έχουν φωσφοριζέ σχεδιάκια)

κι επίσης πως θα φέρω το λάπτοπ μου αύριο και δει την τρύπα που σχηματίστηκε στην πλάτη του όταν έλιωσε από ένα κεράκι που χα πίσω της στο πρώτο έτος;
σίγουρα θα τρομάξει που το πισι του είναι στα χέρια μου

δεν προλαβαίνω να γίνω άνθρωπος μέχρι αύριο

παρεολογία ΙΙΙ - το μίσιον

την στιγμή που φεύγανε μου σκαγε παλι η εικονα να έρχονται κι η σκηνή -αυτοί και το ασανσέρ- έκλεισε σαν σάντουιτς αυτή τη βδομάδα συγκατοίκησης
τέλειο ζευγάρι πιθανότατα το αγαπημένο μου έβερ
έχει αυτήν την ποιότητα του ερωτοκεντρικού ανθρώπου που μένει για πάντα έφηβος που ξέρετε πόσο πολύ εκτιμάω
τέλεια εμπειρία οf brainstorming together - κοινά ενδιαφέροντα-συμφωνία στον τρόπο που προσεγγίζει ένα ολοκληρωμένο έργο- αυτό που συνδέεται με κάποιο τρόπο με την πραγματικότητα
το βρήκα πάρα πολυ δύσκολο στην αρχή να προσπαθώ να επικοινωνήσω τις παρορμητικές μου σκέψεις στα αγγλικά
παρορμητικές μου σκέψεις--->θεωρητικοπολιτικές που προέρχονται από αποσπασματικές έννοιες που έχω έρθει σε επαφή  που έχω συνδέσει με την εμπειρία και τις ανησυχίες μου
πόσο δύσκολο να καταλάβουν αυτό που εννοώ όταν ούτε εγω η ίδια δεν ξέρω τι είναι αυτό που εννοώ αφού προέρχεται από struggle θεματικών που χάνονται πίσω σολαυτα τα χρόνια
θυμάμαι να σκέφτομαι ότι αυτό που μου το κάνει πιο δύσκολο είναι ότι μιλάω για αναγνώσεις του περιβάλλοντος μου που συνεχώς ξεχνάω ότι απέχουν από αυτές του συνομιλητή μου (άσχετα που deep inside πιστεύω ότι δεν διαφέρουν τόσο τελικά από άποψη βιωμάτων) κι ότι θα ταν πιο εύκολο να προσπαθήσω να τα ενσωματώσω σαν στοιχεία του γραφικού εαυτού μου ωστέ να μπορεί ο άλλος να τα καταλάβει καλύτερα

για παράδειγμα αντί να λέω ότι νιώθω πως  τα άτομα σχηματίζουν ομάδες μονάδων για την ψυχική ικανοποίηση,τη συναισθηματική κάλυψη και  λιμπιντικού τύπου επενδύσεις τους  
( ~   τσουκαλά/στην πραγματικότητα απλά τραυλίζω σκόρπιες λέξεις)

μπορώ να μιλήσω για το πως νιώθω ότι σε μένα αναδύθηκε με αυτόν τον τρόπο μετά τα εσωστρεφή έτη στο σπίτι κι έτσι καταλήξαμε ότι όντως ισχύει ότι είμαστε η γενιά που μένει σπίτι περισσότερο

θυμάμαι να γυρνάω αθήνα κάποιες διακοπές στο πιο κόζι σπίτι των φίλων μου και να με ρωτάνε πως πάει δεν φαίνεσαι πολύ καλά και γω να ξεσπάω σε κλάματα γιατί θυμάμαι την ιωάννα να μου λέει πως με νοιώθει μόνη μου και να τους λέω ότι δεν είναι ότι δεν έχω φίλους αλλά οι φίλοι μου είναι ο ταδε , η τάδε , τα κορίτσια και η άλλη τάδε και βλέπω τον καθένα ξεχωριστά δεν υπάρχει αυτό της παρέας που έχω στην αθήνα και τότε ο βρωμανός μου είπε και γιατί δεν κάνεις αυτό που έκανα εγώ τότε;γιατί δεν φτιάχνεις μια αγέλη; και από τότε ήξερα ότι αυτό έπρεπε να κάνω

ΤΖΑΜΚΑΤ
είμαστε στο πιερό στα κλεισίματα η φίλη μου η κ λέει γιαυτήν την σκέψη που έκανε σήμερα αλλά δεν είναι σίγουρη αν ισχύει πως όλη της η συμπεριφορά αυτό το εξάμηνο η σχέση της με την σχολή/το γιολάρισμα έξω μπορεί να ερμηνευτεί απ'την προσπάθεια της να βρει τον έρωτα

την λατρεύω και προσπαθώ να σκεφτώ εγώ τι έκανα αυτό το εξάμηνο
σκέφτομαι ότι μάλλον είναι η προσπάθεια μου για τον σχηματισμό παρέας

ΠΙΣΩ ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΠΟΥ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΠΟΥ ΣΧΗΜΑΤΙΖΟΥΝ ΟΜΑΔΕΣ
σηκώνω τα μάτια και βλέπω την μαρία απέναντι να ζωγραφίζει λέω να και με την μαρία το συζητάγαμε και νιώθουμε το ίδιο πράγμα

_________________________________________________________________________________

από την περίοδο της ενεργοποίησης μου
(την περίοδο που είχα εξαργυρώσει όλους μου τους πόντους πίστωσης σχετικά με την εκπλήρωση όλων αυτών των πρότζεκτ που είχαμε πει ότι θα κάναμε και έπρεπε να αρχίσω να τα κάνω επιτέλους αφού δεν είχε μείνει και κάτι άλλο να κάνει κανείς)

μπορεί να χαμε σούπερ-ενθουσιαστεί με τα μελλοντικά μας κοινά σχέδια αλλά ένιωθα ότι καμιά φορά χτύπαγα σε τοίχο που μπορεί να χει να κάνει ότι μάλλον εγώ είμαι λίγο πιο πορωμένη με τα πράγματα που έχω στο κεφάλι μου για μας


εε δεν ξέρω ήταν τέλεια μαυτούς*  συντονιζόμασταν αμέσως στο ίδιο μήκος κύματος και το να συζητάμε για παράδειγμα για την εργασία μου στη σχολή ήταν ακριβώς ο τρόπος που κυλάει για μένα μια ιδανική συνεργασία

χρησιμοποιούσαν πολύ την λέξη μίσιον το μίσιον του τέλειου κοκτέιλ πχ
επόμενη εξέλιξη της λέξης πρότζεκτ - εννοούσε τη δράση για αυτό

δηλαδή μέχρι στιγμής έχουμε

κόνσεπτ    -    πρότζεκτ   -  μίσιον

το κρεβάτι και το παράθυρο

ξύπνησα και ξενέρωσα που κοιμήθηκα με τις κάλτσες
(το μολύβι είναι ότι πρέπει για να γράφεις οριζόντια)

ο 2οετής μου πε έλα τώρα μεταξύ μας ποιος κάθεται
στο κρεβάτι για να δει τη θέα;

Εγώ του είπα

έβγαλα τις κάλτσες μου και ξανασκεπάστηκα
τέντωσα τα δαχτηλάκια μου και τα έτριψα στα σεντόνια
αυτό το συναισθημάαα  - απ'τις ανακαλύψεις των ημερών
θυμάμαι ένα κορίτσι γυναίκα που ερωτεύτηκα τον 15αυγουστο
για τον τρόπο που κουνούσε τα δάχτυλα των ποδιών του
όπως άραζε στον καναπέ μας
κοίταζα τα δάχτυλά της και ηδονιζόμουν
γιατί ένιωθα τα δαχτυλάκια μου να ζηλεύουν τα τεντώματά τους
γιατί θα θελαν κι αυτά να τεντώνονταν με αυτόν τον τρόπο

σήμερα το πρωί ξύπνησα και δεν ήθελα να σηκωθώ
όλοι ξυπνήσανε και ντυνοντουσαν
χέζανε και τραγουδάγανε . κι εγώ τραγούδαγα
απ'το στρώμα τους έβλεπα απ'την ανοιχτή
πόρτα ήθελα να μαι εκεί αλλά ήθελα να μαι
στο στρώμα μου ήθελα να μείνω ακίνητη ενώ το
στρώμα μου θα τους διασχίζει θα βγαίνει στο
μπαλκόνι θα διασχίζει το στενάκι μας θα
βγαίνει στον ήλιο της αγίου δημητρίου
θα περνάει πάνω απ΄τα κεφάλια σας σ'όλη την πόλη

θα ταν ιδανικό ένα κρεβάτι που να βλέπει σε πανοραμικό παράθυρο

μερικές φορές νιώθω πως η φυσική μου κατάσταση σαν άνθρωπος
είναι να μένω ακίνητη να νιώθω τα πράγματα να με προσπερνάνε


-------> κι αυτό είναι που νιώθω ότι προσπαθώ να πολεμήσω
            φυσική ακινησία & παθητικότητα

            επιθυμία για το άλλο:
            ενεργητική συμμετοχή ,προσωπική εμπλοκή στην καθημερινή ζωή
            whatever that means


ενάντια σ'αυτό τον εαυτό πέφτω με μανία και πλακωνόμαστε
οι εαυτοί μέσα μου και τα χουμε γκρεμίσει όλα όπως σπρωχνόμαστε

(χαρακτηριστικές εικόνες ατμόσφαιρες που μου έχουν εντυπωθεί για την ιδανική συντροφική ζωή)

μπορεί να μην βλέπω όνειρα αλλά

απωθώ όλες τις δραματικές σκέψεις
αυτά τα υπαρξιακά που λέμε
τα πράγματα που προτιμώ να σκέφτομαι είναι πως θα καρφώσω το κουρτινόξυλο με το μπλακεντέκερ
ή οι θερμομονώσεις η θερμότητα που εκλύουν οι ηλεκτρικές συσκευές και τα ανθρώπινα σώματα
και ξετρελαίνομαι με σχολιάκια τύπου γι'αυτό να μαζεύετε τους φίλους σας στο σπίτι το χειμώνα για να σας το ζεσταίνουν
κάθε βράδυ βγάζω την ρόμπα μου μπαίνω κάτω απ'τα σκεπάσματα
γυρνάω το διακόπτη στο 1 και τοποθετούμαι στο κέντρο που βρίσκεται η μονή μου ηλεκτρική κουβέρτα
(που μου πήρε η μαμά)

στο 424

                              τα 24ωρα περνάνε και ακόμα δεν έχω βρει πως να αναπνεύσω

                                                                                                                                                                  
έχω τερματίσει την βαρεμάρα μου δεν ξέρω τι να κάνω βαριέμαι να κουνηθώ και να πάρω τα πόδια μου να πάω οπουδήποτε θα μπορούσα να σε πάρω τηλέφωνο να πάμε μια βόλτα ωραία αλλά βρίσκω χίλιους λόγους να το καθυστερήσω με πιο σημαντικό τα μαλλιά μου που ναι βρεγμένα και μου την σπάει να τα στεγνώνω με το μπιστολάκι κι έτσι κάθομαι κι άλλο στο σπίτι ίσως αν με είχες νευριάσει λίγο αν είχα τσιτώσει να μην με χωρούσε ο τόπος πάλι και να θελα να βγω απ'το σπίτι απεγνωσμένα αλλά ούτε αυτήν την απόλαυση μου έδωσες κι έτσι το σπίτι με χωράει κι η καρέκλα μου με χωράει ταιριάζει τέλεια στον κώλο μου κι έτσι αντικαθιστώ τα πόδια μου με ροδάκια που δεν μπορούν να κατέβουν τις σκάλες ούτε να με πάνε μέχρι την τουαλέτα που κατουριέμαι κι έτσι με βλέπω να συνεχίζω να κάθομαι εδώ μέχρι το πακέτο βοήθειας να ανέβει απ΄την αθήνα χωρίς να χρειαστεί να κάνω τίποτα μεχρι το τελευταίο μου φιλτράκι που θα με αναγκάσει να βάλω παπούτσια να κατέβω μέχρι τον περιπτερά να ανταλλάξουμε καναν αστειισμό κι ίσως τότε να κατρακυλήσω προς τον κέντρο
θα θελα πολύ να μην γράφω για τις βαρελίσιες σκέψεις μου μα είναι ότι έχω γράφω για την απουσία οποιασδήποτε επιθυμίας ότι ξεκινάω να κάνω δεν με ικανοποιεί αλλά τουλάχιστον συνειδητοποιώ ότι είμαι ένα βαρέλι κι έτσι όπως έχω πάρει φόρα και πληκτρολογω γρήγορα σου στέλνω στο φεισμπουκ αν θες να πάμε βόλτα χωρίς να το σκεφτώ πολύ γιατί ποιος με γαμάει δεν με νοιάζει τι θα πω αααααχ ιωαννααα που είσαιιι

                                                                                                                (αόρατο πενάκι)                                  


fosba #1 (*)

κάθε περίοδος και δύσκολη αυτή ήταν πολύ νηφάλια έλεγα απλά παρατηρούσα τον εαυτό μου από απόσταση να μην είναι καλά και προσπαθούσα να με ηρεμήσω μέχρι χτες που η ανία έπιασε κόκκινο
η συνειδητοποίηση βασικά ότι αυτή την στιγμή σκοτώνω τον χρόνο μου με ώθησε πάλι στην απελπισία προσπάθησα να βρω μια διέξοδο απέτυχα να βγω μόνη μου να πάω να δω το a girl walks home alone at night ζήτησα υποστήριξη και βγήκα με το μπουκάλι οξυγόνου μου έξω ακολουθώντας τα φασαία υβρίδια στην κραυγαλαία βόλτα τους στην πόλη συμμετείχα στη περίηγηση δίνοντας ότι είχα στις τσέπες μου από ψίχουλα για τα χιπστέρικα δάχτηλά τους που σημειώνουν τους στόχους τους  το  πάρτι   των  εθελοντών  στη  αποθήκη  Γ   που τους παρακολουθούσα χαιρέκακα να απογοητεύονται γιατί δεν ανταποκρινόταν στις προσδοκίες τους ήταν σαν γαμήλιο πάρτυ και δεν είχε τόσους ανθρώπους σαν κι αυτούς και  η τελευταία ελπίδα το  coo  που κι αυτό δεν ήταν όπως περίμεναν είχε φώτα κι ανθρώπους να κάθονται σε τραπεζάκια χαμηλό επίπεδο κινητικότητας και ενέργειας εξόδου  αλλά τουλάχιστον ήταν ο αγαπημένος τους αθηναίος dj που γι'αυτόν άλλωστε ανέβηκαν πάνω (κραυγαλαία γέλια) αλλά αυτός δεν τους πίστευε και μετά συζητήσεις για ηχοσυστήματα και κάπου εκεί άφησα την συζήτηση να έρθω να σε βρω κι ήταν τόσο ανάλαφρη αυτή η διαδρομή βαλαωρίτου ρωμαική αγορά τοσο ανάλαφρη και ταυτόχρονα έτοιμη να βάλω τα κλάματα όχι εκείνη την στιγμή αλλά όταν γύρναγα σπίτι μου σίγουρα θα συνέβαινε και κουβαλούσα αυτήν την μελλοντική στιγμή μέσα μου όπως διέσχιζα την πλατεία δικαστηρίων ααααχ η γλυκούλα μου είναι τόσο τέλεια εγκατάσταση η δικά όταν είναι υγρή και γίνεται τεράστια γυαλιστερά φύλλα επιφάνειες συνδεδεμένες μεταξύ τους με στήλους σαν το χρυσό και το ασημένιο και το διαμαντένιο δάσος μαζί που περνούσαν οι 12 βασιλοπούλες για να πάνε στο μέρος που τελικά λιώναν τα παπούτσια τους στην εικονογράφηση του μικρού εκδοτικού που δούλευε η μαμά μου εκείνη την περίοδο τέλος πάντων πήρα την αδερφή μου να κλαψουρίσω στο δρόμο ένιωσα τόσο ασφαλής με την αδερφή μου στ αυτί μιλήσαμε για τη μαμά και τον μπαμπά εκεί που στάθηκα στο βραχάκι στα αρχαία να ξεκουραστώ τώρα κάποιο ποίημα μου θύμισα κάποιο από την νεοελληνική λογοτεχνία στο λύκειο μεχρι που σε περίμενα απέναντι απ΄το σπίτι του κι ανεβήκαμε προς το στέκι #1 τον επίσημο κήπο μας και άρχισα να φτύνω μίρλες κι έσυ τρόμαξες λίγο ήταν κάπως διαφορετική η φωνή μου σήμερα σου πα δεν μιλάω εγώ μιλάει η περίοδος κι ήταν όλα τόσο φθινοπωρινά δεν είχε γαρδένιες αλλά είχε πορτοκαλί περικοκλάδες βερικοκί και πάνω απ΄τα κεφάλια μας κάποιος τράβαγε το καζανάκι κι έπλενε τα χέρια του και πάνω απ΄τα κεφάλια μας έβγαινε μωβ καπνός από τζάκι καταλήξαμε και φορούσες την ζακέτα σου με το προβατέ από μέσα να ακουμπάει τον λαιμό σου

και μετά αφού τελειώσαν οι μίρλες αρχισαν οι λύσεις κι όλα συνδέονταν και λύνονταν ξαφνικά σέρνοντας το ένα το άλλο στην σωστή τους θέση εκεί που όλα έχουν νόημα
ξεκινώντας το βράδυ με το να ενώσουμε τις παρέες μια ομάδα αντιμετώπισης της βραδυνής εξόδου
την επιθυμία μου να αναλύσω τερματισμένα αυτήν την πόλη πριν φύγω i won't leave that motherfucking place if i don't know everyfucking inch of it
πως αυτό που χρειαζόμαστε είναι να βγαίνουμε να παίζουμε όλοι μαζί
επίσης τη μείωση του τσιγάρου μου από την κατάσταση καπνίζω φουλ στην καπνίζω αποκλειστικά κοινωνικά αφού συνειδητοποιησα οτι ειναι ο κυριος λογος που δεν μπορω να το σταματήσω
τις στιγμές που καυλώνω στο δημόσιο χώρο με κάποιο κοιλιακό ή πλατιαίο δέρμα που εμφανίστηκε από κάποιο τέντωμα ή απλά στις στιγμές που θέλω να μην είμαι εκεί για λίγο γιατί χρειάζεται να μειώσω τα έξοδο αφού δεν μπορώ να αυξήσω τα έσοδα

όλα υπο έλεγχο ολα ρολινγκ










* I hope this protects me from mum

πρόγραμμα αποκατάστασης στρατιώτη

      μαύρη παρασκευή                                                                                                                             
ζω σ'αυτήν την εποχή που δεν προσπαθείς περισσότερο με τους ανθρώπους γιατί ξέρεις 
ότι δικά σου θέματα είναι αυτά που σε κινητοποιούν να το κάνεις
οι πιο βασικές έννοιες έχουν αντιστραφεί κι ακόμα δεν μπορείς να το χωνέψω
πότε θα το κανω επιτέλους embrace που λεει κι ο ρωμανός
                                                        |
                                                        |------->Μεταφράσεις του embrace

ουσιαστικό
	εναγκαλισμός		embrace
	περίπτυξη		embrace
ρήμα
	αγκαλιάζω		embrace, hug, cuddle, clasp, enfold
	εναγκαλίζομαι		embrace                                                                                             [draft1]

                                                                      σάββατο                                                                              

8:44-9:05
μετά από επανηλειλημενες αποτυχημένες προσπάθειες να γράψω ή να ζωγραφίσω ή οτιδήποτε και μετά από πολλές ώρες πήξιμο στο σπίτι εξαιτίας της ασθένειας μου το γκουκλ λέει το έντερο διαμαρτύρεται για κάτι χωρίς να θέλω να του δώσω κάποια μεταφυσική διάσταση αλλά ξέρω πολλούς ανθρώπους γύρω μου που τους βγαίνουν όλα στο στομάχι θα μπορούσε να είναι και σ'αυτήν την περίπτωση ψυχοσωματικό δεν ξέρω αλλά δεν βοήθησε και πολύ αυτο το ταιμινγ με το στομαχάκι πυρετό καμένα μάτια κι υπερευαισθησία στα δάκρυα κάθε άλλο θα λεγα ήταν ότι χειρότερο μπορεί να μου συμβεί να αναγκαστώ να κάτσω σπίτι άλλη μια μέρα και καθόμουν έτσι οριζόντια -βοηθάει λεει το γκουγκλ- όλη μέρα σε μια κατάσταση θρήνου για αυτήν την γενικευμένη απώλεια που λένε οι ψυχολόγοι και λεω ωχ μανούλα μου πάει έχω κατάθλιψη δεν εξηγείται δεν είναι όμως κατάθλιψη ακριβώς έχει και κάτι από θυμό που μου είναι τόσο δύσκολο να ανταποκριθώ στα στάνταρτς μου και στα επίπεδα ζωντανότητας που επιθυμώ να βρεθώ αλλά δυστυχώς τσακώθηκα και με την μανούλα για τη σχολή κι ύστερα το μικρό σπιουνάκι μου πε οτι συζητάγανε μειώσεις στους (ελάχιστους) πόρους μου κι έτσι αισθάνομαι σε όλα αυτα κι αποκομένη από την οικογένεια σ'αυτές τις δύσκολες στιγμές κι αντι να πάρω τηλέφωνο την μανούλα να της πω μαμά είμαι χεστρούλα τι να κάνω κάθομαι τυλιγμένη με κουβέρτες και πέρνω το ένα ντεπόν μετά το άλλο  και φαντασιώνομαι ότι η μαμα είναι στην κουζίνα και μου φτιάχνει ρυζάκι κι εγώ παρακολουθώ κάτι αδιάφορο στην τηλεόραση δυστυχώς κάπου εδώ πρέπει να σταματήσω να γράφω κρίμα που μένω σ'αυτην την αξιολύπητη εικόνα αλλά αυτό ήταν το κονσεπτ εξ αρχής μία έτσι στα γρήγορα πριν το αντιψειρικό μου καίει το κεφάλι και θα πρέπει να πάω να το ξεβγάλω         ήθελα να κάνω κάτι δράστικό μέσα σ'όλη αυτήν την αδράνεια

                                                                                                                       κυριακή                              
κάποιος χτύπησε το κουδούνι και πετάχτηκα δεν απάντησε κανείς πίσω στο κρεβάτι στο κινητό δίπλα στο μαξιλάρι κάποιος ακόμα άνθρωπος με είχε εγκαταλήψει ήδη απ'το βράδυ ξημέρωμα καλό ξημέρωμα μου είπε πετάχτηκα ξανά απ'τα σκεπάσματα σηκώθηκα ο τελευταίος καφές που ήπια ήταν την πέμπτη 8/10 - έτσι άρχισα πάλι να καθαρίζω αυτο το κωλόσπιτο που μόνο να βρωμίζει το ροζ βετέξ γινόταν μπλε απ'την σκόνη πολύ σλοπ ποπ σκέφτηκα μου άρεσε να το ξεβγάζω ύστερα σφουγγάρισα το μπαλκόνι σκέφτηκα τους γείτονες να γελάνε αλλά αμέσως έδωσε το καθαρό μπαλκόνι κρέμασα καινούργιο σκοινί (που μας άφησε ο μανώλης που το χε φέρει για να απλώσει τα ρουχα που πλυνε στην αθήνα κι έφερε βρεγμένα στη θεσσαλονίκη) απ'το κάγκελο που συνορεύει με την τρελή που μακάρι να της είχαμε βγάλει κάποιο άλλο παρατσούκλι για να την ξεχωρίζουμε από τους άλλους τρελούς της οικοδομής (έτσι αποκαλεί την πολυκατοικία η άλλη τρελή -η διαχειρίστρια-άλλου είδους τρελή αυτή) αλλά ναι και για να είμαστε πιο πολιτικλι κορέκτ ααχ ένιωσα λίγο μικροαστή τώρα καλά πάμε ναι κι έτσι που λες σήμερα λέρωσα πολύ τα χέρια μου αυτό σημαίνει ότι υπάρχω όπως λένε κι υπαρξιστές και πήγα όλο χαρά να κάνω εργασία στο σπίτι της συναδέλφου ύστερα γύρισα σπίτι μου νωρίς γιατί θα ξυπνήσω αύριο στις 8 κι αποφάσισα να κρατάω ημερολογιο γιατί δεν πάνε πολύ καλά αυτά τα μουντ σουιγκς και έτσι όπως γράφω με παίρνει η ιωάννα τηλέφωνα που ναι με την ματάκια σε ενα μαγαζί στη βαλαωρίτου δίπλα στο πλαν μπι (!) λεντιζ ναιτ τσάμπα ποτά για τα κορίτσια και λέω να περάσω να πιω κι εγώ ένα ποτάκι