πρώτες μέρες στην αθήνα-για-πάντα

όλη την ώρα χάνομαι και βρίσκομαι με gps και διαίσθηση πέρνω ρίσκα και παθαίνω μαθήματα που μου συμπληρώνουν κάθε μέρα κομματάκια του προσανατολιστικού χάρτη της αθήνας ακολουθώ ανθρώπους που μοιάζουν να ξέρουν και ξαναβρίσκω για ρεπέρ τα σημεία που σημειώνουμε στις βόλτες μας κι όταν ξεπερνάω το πρώτο σοκ των αλλαγών στα μέσα: 1,40! μετρό κάρτα τι κάνουμε την ξαναγεμίζουμε; πως;ποια λεωφορεία ανοίγουν όλες τις πόρτες ακόμα και ποια μόνο την μπροστά; οι δρόμοι είναι δοκιμασίες που βάζω στον εαυτό μου και κάθε σωστή στροφή είναι η επιβράβευσή μου η πατησίων δεν μοιάζει πια τόσο τρομακτική δεν ξέρω αν είναι όντως στα μάτια μου ή αν γλύκανε αν έχει συμβεί κάποια εξυγίανση ή αν φταίει που την παίρνω πια αντίστροφα γιατί στην κυψέλη ένιωσα οικεία αμέσως η φωκίωνος νέγρη μου φτιάχνει το κέφι  η αγίου γεωργίου μου θυμίζει την πλατεία του χωριού μου κι η επτανήσου είναι ο σπάγγος που ενώνει τα πλαστικά μας κυπελάκια   μαθαίνω που πηγαίνανε τόσο καιρό τα τρόλλευ της παγκρατιώτικης ζωής μου 2,4, 11 όταν τα άφηνα   τα παίρνω κι αυτά αντίστροφα αφήνομαι στα χέρια του οδηγού να βρει το δρόμο για το σπίτι και κάθομαι με τον σάκο μου γεμάτο πράγματα που πηγαινοφέρνω από το σπίτι στο πιο σπίτι και τούμπαλιν το λεωφορείο το τρόλλευ γίνεται my chamber of reflection  παρακολουθώ την ταυτότητα μου να αλλάζει αφού αλλάζουν οι τόποι μου τα μέρη που χαζεύω απ'το παράθυρο και οι άνθρωποι μέσα στο λεωφορείο δεν βλέπω φοιτητές πια αλλά μετανάστες νιώθω πιο οικεία να κάθομαι δίπλα στους Άλλους τα μωρά που κρατάνε σφιχτά το δάχτυλο μου με κάνουν να νιώθω τυχερή γι' αυτό το συναίσθημα   τις πρώτες μέρες ψάχνω από το παράθυρο τις γνωστές φάτσες που περιμένω να δω στην θεσσαλονίκη κι όταν συνειδητοποιώ ότι δεν πρόκειται να ξαναδώ τα τεράστια μάτια σου ή τον τύπο που μου την σπάει από το πρώτο έτος νιώθω για λίγο ορφανή σαν να μην υπάρχει κανένας που να ξέρω εκεί έξω και επιμένω γυρνώντας σπίτι να θέλω να πετύχω κάποιον παλιό συμμαθητή μου να του πω ότι γύρισα για πάντα   επιστρέφω στους γονείς πάντα με την κοιλιά κολλημένη στην πλάτη μου  αλλάζει η σχέση μου με τα χρήματα καταφέρνω να περάσω 4 μέρες με ένα δεκάρικο η διατροφή μου αποτελείται από μπισκότα 1,43 του βασιλόπουλου της επτανήσου δεν ξέρω ακόμα άλλο σούπερ μάρκετ μόνο το αγαπημένο σου μινι μάρκετ στην πλατεία του χωριού που χεις ζουλήξει/ακουμπήσει/δείξει όλα τα ψιψιψόνια του   πρέπει να θυμηθώ και που έχω την σελήνη μου οι άνθρωποι εδώ μιλάνε για ζώδια οι δικοί μου φύγανε για τα νησιά και δεν ξέρω ποιοι είναι οι φίλοι μου ή τι κάνω μέσα στην μέρα εδώ ευτυχώς έχω ακόμα διάβασμα που μπορεί να μιζερεύει την κάθε μέρα μου αλλά τουλάχιστον διατηρεί μια κάποια συνέχεια στην ύπαρξή μου που αγχώνεται ή μπαντριπάρει κάθε μέρα για διαφορετικούς λόγους τραμπαλίζομαι κι όλο μου βγαίνει να πιάσω το κεφάλι μου όποτε σκέφτομαι τους λάθος χειρισμούς μου μέχρι το πρώτο πάρτυ εσωτερικής κατανάλωσης που με καλωσορίζει στις αθηναϊκές σχέσεις αυξημένης πολυπλοκότητας μου λέει χεχε καλωσήρθες πίσω αλλά αυτήν την φορά δεν μπορώ να τρέξω 500 χλμ μακριά είναι όλα καλά το χουμε αλλά την επόμενη μέρα νιώθω εξαντλημένη κι όταν συναντιόμαστε τυχαία κάτω από άλλο πάρτι μαγκώνω κάπως πριν προλάβω να παίξω μαζί σου κι όταν μου δείχνεις το λιωμένο μπουένο και μου λες έλα να το κάνουμε κάτι εγώ σου λέω διστακτικά φοβάμαι ενώ πάντα σε αφήνω να κάνεις ότι θες πάνω μου να μου ανοίγεις τεράστιες τρύπες στην μπλούζα μου, να με δαγκώνεις  για να γίνουν μελανιές, να μου βάζεις τσιρότα στο πιγούνι, να ζωγραφίζεις με μαρκαδόρους τα μπράτσα και το κεφάλι μου, να μου ζωγραφίζεις  μπλε μούσια και να διασχίζουμε όλο το κέντρο, εσύ έτοιμη να αρπαχτείς με όποιον μας κοιτάξει παράξενα κι εγώ προσπαθώντας να κρύψω ότι δεν έχω χειρότερο που με κοιτάνε όλοι, είναι δυνατόν να λέω φοβάμαι σε ένα λιωμένο μπουένο, κι ήταν μόλις χτες που συμφωνήσαμε πόσα άπειρα παιχνίδια έχουμε να παίξουμε ακόμα, τι προδοσία  να ρχεσαι να με ψάξεις κουνώντας χαρωπά την ουρά σου κι εγώ να μαι για εκείνη την μέρα ένα γέρικο σκυλί που ζητάει τάιμ άουτ, ένα λεπτό,να πάρει μια ανάσα. 

παρεολογία ΙΙΙ - το μίσιον

την στιγμή που φεύγανε μου σκαγε παλι η εικονα να έρχονται κι η σκηνή -αυτοί και το ασανσέρ- έκλεισε σαν σάντουιτς αυτή τη βδομάδα συγκατοίκησης
τέλειο ζευγάρι πιθανότατα το αγαπημένο μου έβερ
έχει αυτήν την ποιότητα του ερωτοκεντρικού ανθρώπου που μένει για πάντα έφηβος που ξέρετε πόσο πολύ εκτιμάω
τέλεια εμπειρία οf brainstorming together - κοινά ενδιαφέροντα-συμφωνία στον τρόπο που προσεγγίζει ένα ολοκληρωμένο έργο- αυτό που συνδέεται με κάποιο τρόπο με την πραγματικότητα
το βρήκα πάρα πολυ δύσκολο στην αρχή να προσπαθώ να επικοινωνήσω τις παρορμητικές μου σκέψεις στα αγγλικά
παρορμητικές μου σκέψεις--->θεωρητικοπολιτικές που προέρχονται από αποσπασματικές έννοιες που έχω έρθει σε επαφή  που έχω συνδέσει με την εμπειρία και τις ανησυχίες μου
πόσο δύσκολο να καταλάβουν αυτό που εννοώ όταν ούτε εγω η ίδια δεν ξέρω τι είναι αυτό που εννοώ αφού προέρχεται από struggle θεματικών που χάνονται πίσω σολαυτα τα χρόνια
θυμάμαι να σκέφτομαι ότι αυτό που μου το κάνει πιο δύσκολο είναι ότι μιλάω για αναγνώσεις του περιβάλλοντος μου που συνεχώς ξεχνάω ότι απέχουν από αυτές του συνομιλητή μου (άσχετα που deep inside πιστεύω ότι δεν διαφέρουν τόσο τελικά από άποψη βιωμάτων) κι ότι θα ταν πιο εύκολο να προσπαθήσω να τα ενσωματώσω σαν στοιχεία του γραφικού εαυτού μου ωστέ να μπορεί ο άλλος να τα καταλάβει καλύτερα

για παράδειγμα αντί να λέω ότι νιώθω πως  τα άτομα σχηματίζουν ομάδες μονάδων για την ψυχική ικανοποίηση,τη συναισθηματική κάλυψη και  λιμπιντικού τύπου επενδύσεις τους  
( ~   τσουκαλά/στην πραγματικότητα απλά τραυλίζω σκόρπιες λέξεις)

μπορώ να μιλήσω για το πως νιώθω ότι σε μένα αναδύθηκε με αυτόν τον τρόπο μετά τα εσωστρεφή έτη στο σπίτι κι έτσι καταλήξαμε ότι όντως ισχύει ότι είμαστε η γενιά που μένει σπίτι περισσότερο

θυμάμαι να γυρνάω αθήνα κάποιες διακοπές στο πιο κόζι σπίτι των φίλων μου και να με ρωτάνε πως πάει δεν φαίνεσαι πολύ καλά και γω να ξεσπάω σε κλάματα γιατί θυμάμαι την ιωάννα να μου λέει πως με νοιώθει μόνη μου και να τους λέω ότι δεν είναι ότι δεν έχω φίλους αλλά οι φίλοι μου είναι ο ταδε , η τάδε , τα κορίτσια και η άλλη τάδε και βλέπω τον καθένα ξεχωριστά δεν υπάρχει αυτό της παρέας που έχω στην αθήνα και τότε ο βρωμανός μου είπε και γιατί δεν κάνεις αυτό που έκανα εγώ τότε;γιατί δεν φτιάχνεις μια αγέλη; και από τότε ήξερα ότι αυτό έπρεπε να κάνω

ΤΖΑΜΚΑΤ
είμαστε στο πιερό στα κλεισίματα η φίλη μου η κ λέει γιαυτήν την σκέψη που έκανε σήμερα αλλά δεν είναι σίγουρη αν ισχύει πως όλη της η συμπεριφορά αυτό το εξάμηνο η σχέση της με την σχολή/το γιολάρισμα έξω μπορεί να ερμηνευτεί απ'την προσπάθεια της να βρει τον έρωτα

την λατρεύω και προσπαθώ να σκεφτώ εγώ τι έκανα αυτό το εξάμηνο
σκέφτομαι ότι μάλλον είναι η προσπάθεια μου για τον σχηματισμό παρέας

ΠΙΣΩ ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΠΟΥ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΠΟΥ ΣΧΗΜΑΤΙΖΟΥΝ ΟΜΑΔΕΣ
σηκώνω τα μάτια και βλέπω την μαρία απέναντι να ζωγραφίζει λέω να και με την μαρία το συζητάγαμε και νιώθουμε το ίδιο πράγμα

_________________________________________________________________________________

από την περίοδο της ενεργοποίησης μου
(την περίοδο που είχα εξαργυρώσει όλους μου τους πόντους πίστωσης σχετικά με την εκπλήρωση όλων αυτών των πρότζεκτ που είχαμε πει ότι θα κάναμε και έπρεπε να αρχίσω να τα κάνω επιτέλους αφού δεν είχε μείνει και κάτι άλλο να κάνει κανείς)

μπορεί να χαμε σούπερ-ενθουσιαστεί με τα μελλοντικά μας κοινά σχέδια αλλά ένιωθα ότι καμιά φορά χτύπαγα σε τοίχο που μπορεί να χει να κάνει ότι μάλλον εγώ είμαι λίγο πιο πορωμένη με τα πράγματα που έχω στο κεφάλι μου για μας


εε δεν ξέρω ήταν τέλεια μαυτούς*  συντονιζόμασταν αμέσως στο ίδιο μήκος κύματος και το να συζητάμε για παράδειγμα για την εργασία μου στη σχολή ήταν ακριβώς ο τρόπος που κυλάει για μένα μια ιδανική συνεργασία

χρησιμοποιούσαν πολύ την λέξη μίσιον το μίσιον του τέλειου κοκτέιλ πχ
επόμενη εξέλιξη της λέξης πρότζεκτ - εννοούσε τη δράση για αυτό

δηλαδή μέχρι στιγμής έχουμε

κόνσεπτ    -    πρότζεκτ   -  μίσιον

αστικά παιχνίδια - BUX DELUXE

το background story

παίζανε αυτό το παιχνίδι από τότε που τους γνωρίσαμε - αυτοί το χαν μάθει από κάτι γερμανούς στο πλοίο για πάρο ή κάτι τέτοιο νομίζω 

ήταν η περίοδος που πηγαίναμε στο schoolwave - γνωστές μούρες και φορείς αυτοί -στο τέλος καταλήγαμε πολύς κόσμος παρέα και φρέσκο αίμα εθελοντών στο θησείο (1)

εκεί οι μυούνταν επιτόπου καθώς και οποιοιδήποτε περαστικοί εκδήλωναν αντίστοιχο ενδιαφέρον

κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού φωνάζαμε και ωρυόμασταν χωρίς να το σκεφτόμαστε πολύ ή να περνάει απ'το μυαλό μας ότι ενοχλούμε - ήμασταν πολλοί κι ο χώρος μας άνηκε για όσο αποφασίζαμε ότι θέλαμε να παίζουμε ακόμα 

για μένα τουλάχιστον είναι χαρακτηριστικό το αίσθημα του να μην με νοιάζει ή να αισθάνομαι απειλή τα βλέμματα των περαστικών που σταματούσαν παρακολουθούσαν σχολίαζαν στεκόντουσαν ή προσπερνούσαν καθώς ένιωθα περηφάνια για το θέαμα που προσφέραμε σαν παράδειγμα πιο ανορθόδοξης χρήσης του δημόσιου χώρου

*σχετικά πρόσφατα πληροφορηθήκαμε από ψυχικιώτες που έτυχε να συμμετέχουν εκείνη τη μέρα στο παιχνίδι ότι ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένο στο ψυχικό με τη διαφορά ότι αυτοί το αποκαλούν beer-baseball και η απόσταση μεταξύ των ομάδων αισθητά μεγαλύτερη

πως παίζεται

υλικά:

1 κλειστή μπίρα/άτομο

2 μισογεμισμένα πλαστικά μπουκάλια

προετοιμασία

οι παίκτες χωρίζονται σε 2 όσο το δυνατόν ισάριθμες ομάδες

και στέκονται σε 2 ευθείες γραμμές αντικριστά σε σχετικά μεγάλη απόσταση μεταξύ τους

στη μέση της απόστασης τοποθετείται όρθιο το ένα πλαστικό μπουκάλι

ενώ το άλλο αλλάζει χέρια εναλλάξ

εκτέλεση

1. ο πρώτος παίκτης της ομάδας Α από το σημείο που στέκεται προσπαθεί να πετύχει με το μπουκάλι που κρατά το μπουκάλι στο κέντρο

2.ΑΝ τα καταφέρει τότε οι παίκτες της ομάδας του αρχίζουν να πίνουν την μπίρα τους ο καθένας

3.ο απέναντι παίκτης της ομάδας Β τρέχει στο κέντρο και ξανατοποθετεί όρθιο το πεσμένο μπουκάλι κι επιστρέφει πίσω στη θέση του

4.τη στιγμή που περνάει την νοητή γραμμή που βρίσκεται στοιχισμένη η ομάδα του,οι παίκτες της ομάδας Β φωνάζουν ΣΤΟΠ και η ομάδα Α πρεπει να σταματήσει να πίνει και να ξανατοποθετήσει τα μπουκάλια μπροστά της

5.είναι σειρά της ομάδας Β τώρα να προσπαθήσει να πετύχει το μπουκάλι στο κέντρο αντιστοίχως

ΑΝ ΔΕΝ καταφέρει ο παίκτης να στοχεύσει το μπουκάλι,τότε σειρά έχει ο επόμενος παίκτης της αντίπαλης ομάδας κ.ο.κ.

κάθε παίκτης που αδειάζει το μπουκάλι της μπίρας του αποχωρεί και συνεχίζουν οι υπόλοιποι.

νικήτρια είναι η ομάδα που θα τελειώσει πρώτη όλες τις μπίρες της

για μεγαλύτερη απόλαυση του παιχνιδιού ενδείκνυνται οι δυνατές φωνασκίες,οι επιδοκιμασίες κι οι πανηγυρισμοί καθώς και η αποδοκιμασία και το γιουχάρισμα της αντίπαλης ομάδας 

γείτονες

g

το κάλμ ντάουν

το χω πει χίλιες φορές η τελευταίες μέρες πριν φύγω είναι πάντα οι χειρότερές μου
την πρώτη μέρα που γυρνάω δεν με χωράει ο τόπος
κι αυτή τη φορά το χρονικό πλαίσιο - 2 βδομάδες μάη -εξεταστική- καλοκαίρι το κανε χειρότερο
δεν ξέρω πως τα καταφέρνω πάντα και μπλέκω σε αθηναϊκά ειδύλλια είχα πει θα το κόψω
με κανε πάντα να μαι με το ένα πόδι αθήνα με το άλλο θεσσαλονίκη
στερώντας μου τη δυνατότητα να νιώσω ότι μένω εδώ
στη λίστα μου για το τι σημαίνει να κατοικείς σε ένα μέρος υπήρχε μέχρι στιγμής το να έχεις:

1. τον περιπτερά σου
2. το σουπερμάρκετ σου
3. το 24ωρό ταχυφαγείο σου
4. τον ντιλερά σου
5. τον μάστορα σου
6. την λαϊκή σου
7. τον κοντινό που μπορείς να αφήσεις τα κλειδιά σου
8. την παρέα σου (πρόσφατα μου έγινε τόσο ξεκάθαρο)

εε αυτές τις μέρες που τρέχω πάνω κάτω τον εαυτό μου από δω κι από κει και προσπαθώ να τον κρατάω απασχολημένο όλη μέρα να μην μείνει μόνος του γιατί δεν την παλεύει έγινε σημαία μου

       9.τον ερωτικό σύντροφό σου
          (όχι για όλους φυσικά αλλά για γκομενοκεντρικούς
           ανθρώπους σαν εμένα-σίγουρα είναι απαραίτητο)


είχα τρελαθεί με προβλημάτιζε το πότε και αν θα σταματήσω να βρίσκομαι σ'αυτήν την τυχοδιωκτική φάση αναζήτησης του επόμενου πράγματος με το οποίο θα απασχολήσω τον εαυτό μου γυρνώντας σπίτι με το βροχερό λεωφορείο είπα δεν γίνεται αν δεν κάνω μια στάση στην ροτόντα δεν θα την παλέψω να κάτσω ήσυχη στα αυγά μου για λίγο σπίτι μου αλλιώς αν δεν ναρκώσω τον εαυτό μου κι αφού μπήκα καταπιάστηκα με την τακτοποίηση ραφιών και δωματίων βομβαρδίζοντας με ερωτηματικά τον εαυτό μου ποια είναι η φάση σου τι θέλεις ποιο είναι το πρόβλημά σου τι περιμένεις και σε ποια υποθετική εξέλιξη θα ηρεμούσες αλλά όταν κάθισα και δίψασα και αποφάσισα να φτιάξω γαλλικό -δόξα τω θεω έβρεχε και τον σήκωνε γιατί δεν είχα φραπέ- είδα στο ράφι τον ελληνικό κι εξεπλάγην με τον εαυτό μου που ξέχασα πως πίνω ελληνικό κι αναλογίστηκα πόσο καιρό έχω να αράξω πραγματικά σπίτι μόνη μου και ανέτρεξα όλες τις μέρες των διακοπών του πάσχα που το σκαγα απ'το σπίτι πεινασμένη κι αχόρταγη από χάδια και φιλιά δεν μπορούσα ούτε μια μέρα να κάτσω να χαλαρώσω προς μεγάλη απογοήτευση των γονιών μου και τότε σκέφτηκα πόσο καλύτερα θα ισορροπούσαν όλα στον ετεροτοπικό χρόνο των διακοπών στην αθήνα αν κατέβαινα χορτασμένη (πέρνωντας το ενδεχόμενο ότι όντως θα μπορούσα να χορτάσω κάποια στιγμή)

παρεολογία Ι

βγαίνουμε απ'τα σπίτια

                                                                     τηλεφωνιόμαστε


                                                                      συναντιόμαστε σε γωνίες

                                         

                          περπατάμε με φασαρία στα νυχτερινά στενά

                          σε δυάδες

                          τριάδες     τετράδες

                          πότε στη σειρά ο ένας πίσω απ'τον άλλο

                          μιλάς με όποιον κάτσει να ναι δίπλα σου
     
                          περιμένεις τους πιο πίσω

                          να τζοϊνάρεις σε πιο αναμένες συζητήσεις



                        μαζευτήκαμε πολλές που ξεμυτάμε τώρα
                                     

                                                                                       απ'τις χειμέριες νάρκες μας

                                                                                      (είπαμε ο χειμώνας δεν μας πάει πολύ
                                                                                      -συναντιόμαστε κυρίως την άνοιξη)


βρίσκουμε τα κοινά μας τα πράγματα που άλλαξαν όλο αυτό το διάστημα


σκέφτομαι πολλά πράγματα χωρίς να τα σκέφτομαι πραγματικά   συσωρεύονται και σκάνε κι είναι όλα για καλό έχει ήλιο και τα βρίσκω πάλι με τους ανθρώπους και έχω όρεξη και μαζί με μένα νιώθω και τους άλλους να νιώθουν καλύτερα σαν κανείς να μην μπορεί το αντίθετο με τέτοιο καιρό  ανατρέχω στα πάσχα πέρσι προπερσι αντιπρόπερσι ήταν όλα φωτεινά

ξέρω μια ζωούλα που θα ζήσω σε 2 βδομάδες που κατεβαίνω αθήνα
ξέρω μια ζωούλα που θα ζήσω μέχρι τότε εδώ πέρα
κι είναι γλυκιά η ζωούλα και σε τίποτα δεν υστερεί της αθηναίας
κουνάω την ουρά μου με τον ίδιο τρόπο όλο χαρά όσο γυρνάω στην γειτονιά
δεν γίνεται να μην νιώθεις τη διαφορά  κ α λ ο κ α ι ρ ι ν ο   α π ο γ ε υ μ α
αξίες σαν κι αυτές είναι οικουμενικές

καταρχάς δεν θες να σαπίσεις σπίτι και προτιμάς να σαπίσεις έξω
και    έ ξ ω   σ υ μ β α ί ν ο υ ν   π ρ ά γ μ α τ α


πράγματα που μοιάζουν προφανή μπορεί να μην είναι για μια φοιτήτρια 4οετή σε άλλη πόλη απ'την αθήνα και διαφορετικά για τους φίλους μου που μείναν στην ίδια --> αθήνα και διαφορετικά για τους φίλους μου που μείναν στην πόλη τους --> θεσσαλονίκη και διαφορετικά για τους φίλους μου από μικρές πόλεις που ήρθαν θεσσαλονίκη ή αθήνα αντίστοιχα

μου λεγε η ιωάννα για τον συγκάτοικο του διονύση στο άμστερνταμ ότι δυσκολευόταν να προσδιορίσει την ηλικία του κι όταν έμαθε ότι είναι 27 της φάνηκε περίεργο που δεν φαινόταν
καθόλου τσακισμένος απ΄τη ζωή όπως οι 27άρηδες που είχε στο μυαλό της

αναρωτηθήκαμε αν αυτό έχει σχέση με το περιβάλλον στον οποίο βρισκόμαστε και καταλήξαμε πως σίγουρα έχει σχέση με την κατάσταση ελληνική πραγματικότητα

θυμήθηκα τα βερολινεζάκια που μας φιλοξένησαν στο πρώτο έτος
γλυκά κι αθώα μαζεύανε λεφτά να κάνουν μεγάλα ταξίδια
κι ύστερα του χρόνου ίσως ξεκινούσαν κάποια σχολή δεν ήταν σίγουρα ακόμα
και μας μας πέφταν τα σαγόνια χριστέ μου τι αίσθηση του χρόνου


αυτό που λέω είναι πως κάτι συμβαίνει εδώ πέρα κάτι δεν λειτουργεί όπως θα πρεπε να λειτουργεί
και μας τρώει   υπάρχει ένα πλεόνασμα ενέργειας και συναισθημάτων που θέλω να σου εκφράσω
                         και δεν ξέρω πως θέλω να παίξω μαζί σου να σε δω να αλλάζει το προσωπό σου
                         να σε δω να έχεις την προσοχή σου σε μένα σε κάτι που κάνουμε εδώ μαζί θέλω να
                         σε δω να γελάς  σκέφτομαι ίσως οι ρίμες να ταν αυτό που ψάχνω αλλά πάντα μου
                         φαίνεται αδύνατο να ξεκινήσω να το κάνω όπως η νατ στο σάιλεντ πάρτυ στο
                         χιπστεροεκτυπωτάδικο δεν μπορούσε να πάει να πάρει κι αυτή ακουστικά να τζοϊνάρει
                       όσο τέλεια κι αν φαινόταν να περνούσαμε οι υπόλοιπες που ρεϊβάραμε με τα
                       ακουστικά στα σκαλάκια της πολυκατοικίας
                     

                       αυτό το κοινωνικό σφίξιμο που κάνει τις φωνές μας να ακούγονται φάλτσες


                      αυτό δεν ξέρω πως να το ξεπεράσω μόνο να κάνω βλακείες μου ρχετε βλακείες
                      χωρίς νόημα έναν άνθρωπο χρειάζομαι να γελάει με το πόσο αποτυχημένα είναι τα  
                      αστεία μου να με κοροϊδέψει να γελάσω να νιώσω ναι αυτή είμαι τώρα μπορώ να
                      λέω βλακείες κι έτσι να μπορώ να αρθρώνω άναρθρες κραυγές σαν εκείνη τη μέρα
                      που βελάζαμε απ'το δωμάτιο και την κουζίνα να μπορώ να σου μουγκρίσω το πως
                     νιώθω ίσως αυτό να μπορούσα να σου κάνω ένα βέλασμα όταν έψαχνα για ρίμες κι
                     ίσως κι η νατ να μπορούσε να βελάσει να πει μαααα να χωθεί κι αυτή στην αγέλη
                     γιατί είναι ζεστά και άνετα και λέμε βλακείες και να μην το ξανασκεφτούμε ποτέ
                     περισσότερο ή ποτέ για κείνο το βράδυ ή έστω για λίγο;για τόσο δα λιγουλάκι

τι είπαμε με την ιωάννα στις 28/03

ήθελα να το ακούσω γιατί μου χε κολλήσει από τότε που το άκουσα στο ξυπνητήρι της
αδερφής μου βρρρρρρυυξξξξξεελες έτσι ήταν που ένιωθα την εμπειρία της λέξης βρρρξξξ
και το βάλαμε κι ύστερα η ιωάννα είπε λες να αρχίσω κι εγώ να κάνω λάικ και της είπα
προτείνω αγαπημένα αξίζει τον χρόνο σου και μου πε ναι αλλά άλλο είναι το λάικ συμμετέχεις
σ'αυτό με κάποιο τρόπο και με εντυπωσίασε πάλι που ένιωσα τον ηθικό και δίκαιο εαυτό της
και εμένα που σκέφτηκα την πάρτη μου να έχεις το τραγούδι να μην το χάσεις μετά τα 200
επόμενα (που εξαφανίζονται όταν τα χεις κάνει λάικ σε αντίθεση με το προσθήκη στα αγαπημένα)
και με έπιασε εκείνο το ντιπαρτμεντ των υπαρξιακών περί παθητικότητας κι ότι τόσο καιρό
κάθομαι και θρηνώ για το ισοπέδωμα που υπέστη απ΄την κενωνία που μου διέλυσε τα πιστεύω
μου ενώ είπαμε το νόημα είναι να καταφέρουμε να ζήσουμε μια ζωή όπως τη θέλουμε και
να καταπιεστούμε όσο λιγότερο γίνεται χωρίς να σκέφτομαι καιρό τώρα τι πρακτικά θα σήμαινε
αυτό και το έχω ανάγκη πολύ να καταλήξω κάποια ακόμα κι ελάχιστα πράγματα στο μυαλό μου
σαν σταθερές για να πάω παρακάτω γιατί πολύ κολλήσαμε εδώ πέρα και της είπα ότι μίλησα με την αδερφή μου σήμερα δυσκολευόμουν να προφέρω τα συναισθήματα που τις προκάλεσα στις
βρρρρυξξξξξελες (και γενικά τον τελευταίο καιρό) την πιάσανε κι αυτή τα ψυχολογικά της
την άκουγα πολύ ευάλωτη απ'το τηλέφωνο μου λεγε ότι νιώθει πως όλοι γύρω της δεν είναι
στα καλύτερα τους κι ότι μάλλον αυτό συμβαίνει όσο μεγαλώνεις δεν γίνονται πιο απλά τα
πράγματα ταραγμένη κι από την κουβέντα με την φίλη της που έχει λέει κατάθλιψη και ο
γιατρός της είπε ότι πρέπει να πάρει αντικαταθληπτικά-χάπια και το μόνο που ήθελα να της
πω ήταν ότι όχι δεν είναι έτσι κι εγώ στα ίδια είμαι αλλά θέλω να πιστεύω ότι δεν θα είναι
απαραίτητα έτσι στη συνέχεια ότι έτσι όπως το βλέπω τώρα είναι αδύνατο να μην περάσεις
κρίση σ'αυτήν την ηλικία αλλά μετά μάλλον επαναπροσδιορίζεις τον εαυτό σου και δεν ξέρω
σε μένα προσωπικά αναδύονται ξανά απ'τα ερείπια dreams that keep returning

και σκεφτόμουν τι μαλάκες που μαστε όλοι στο περιβάλλον της που επιτρέπουμε να νιώθει τόσο ευάλωτο

το αδερφάκι μου   μου λεγε για την δασκάλα του χορού της που τους βάζει στο τέλος να ευχαριστούνε ο ένας

τον άλλον την αίθουσα το πάτωμα και σκεφτόταν τη μέρα που λείπαμε απ'το μπιγκ ιβέντ ότι λείπουμε ότι ήθελε

 να βρίσκεται κοντά στην κ γιατί ένιωθε ότι έφτιαχνε το κλίμα και τα πάντα γύρω της και σημείωνε στον εαυτό 

της πόσο βάζουν όλοι το λιθαράκι τους στην ατμόσφαιρα γύρω μας κι ήμουν σίγουρη πάλι ότι θα τα βρούμε όλα 

τώρα ειδικά που μιλάγαμε και τα βρίσκαμε πάλι κι ότι γενικά το κόνσεπτ είναι όσο πιο δραστήριος είσαι τόσο 

λιγότερο μπαντριπάρεις και περνάει κι η κατάθλιψη μωρέ  και έλεγα στην ιωάννα πόσο δεν εμπιστεύομαι 

καθόλου πλέον τον εαυτό μου να το ψάχνει μόνος του χυμένος μέστο σπίτι και αυτή μου πε για την μέρα που

της έστειλα ότι νιώθω ότι περνάει στιγμές solitude εκεί στο αμστερνταμ και το γκούγκλαρε και όντως ένιωθε

ότι ήταν μόνη αλλά ότι με κάποιο τρόπο δεν ήταν γιατί είχε μαζί της τους φίλους της σαν αίσθηση ότι ήταν

μαζί της   και κατάλαβα ακριβώς τι εννοούσε αυτό ακριβώς συμβαίνει και με μας απ'την πρώτη κιόλας στιγμή 

με ενημέρωσες ότι με σκεφτόσουν κι άρχισα και γω να σε σκέφτομαι κι από τότε δεν έχει περάσει μια μέρα που

 δεν σκεφτόμαστε η μία την άλλη πάνω σ'αυτό βασίστηκε όλη η σχέση μας ακόμα κι αν δεν μιλάγαμε ξέραμε ότι

σκεφτόμαστε η μία την άλλη          και δεν είναι λίγο πράγμα αυτό

τα χειρότερα είναι πίσω μου

το πρώτο βράδυ δεν φοβάμαι τίποτα

η αθηναία μου πλευρά είναι ακόμα φρέσκια

όλα αυτά που πέρασα

έφτασα επιτέλους στο σπίτι  στο σπίτι μας

σε απόσταση ασφαλείας απ'όλα αυτά 

σε απόσταση ασφαλείας απ'όλους αυτούς που ζητήσανε κάτι από μένα

το είχα ήδη σκάσει 3-4 μέρες τώρα μαζί σου

πιο πριν το χα σκάσει από σένα

γιατί το χες σκάσει από μένα 

το να εξαφανιστώ σημαίνει να το σκάσω απ'όλα τα πράγματα που μου ζητούνται

απ'όλα τα σχέδια που με περιλαμβάνουν

το σκασα : πήρα απόσταση απ'τα πράγματα , απέδρασα απ'την δίνη , τώρα μπορώ με την ησυχία μου να σκεφτώ την επόμενη κίνηση μου , τι απ'τα πράγματα που μου ζητήθηκαν θα δώσω τελικά , με ποιούς όρους , τι ζητάω εγώ  

κάτι έχει συμβεί εδώ / αντιστράφηκε η σχέση αθήνας - θεσσαλονίκης / κανονικής ζωής κι εμβόλιμης 

ακόμα κι αν μην ισχύει θέλω τόσο πολύ μάλλον να ισχύει  που ισχύει που θα ισχύσει 

χαίρομαι πολύ που ξαναγύρισα  χαίρομαι πολύ που δεν θα με απασχολούν πια όλες αυτές οι αγωνίες

που τις κλείνω σε έναν κύκλο  και τις βλέπω να ουρλιάζουν μέσα απ΄το κλουβί τους κι εγώ τραβάω φωτογραφίες και τις πετάω φυστίκια

σηκώνω τα χέρια μου με τον τρόπο που αυτοί που μ'αγαπάνε θέλουν για μένα

το ζ(ε)ιν καλοκαίρι στο σπίτι