Χρονικό

Ήταν μια περίοδος που η ζέστη ήταν τόσο πηχτή που δεν μπορούσες να κουνηθείς.

Τα δέρματα,τα μάτια και τα χείλη μας ήταν υγρά.

Το κεφάλι μας βαρύ

και τα βλέφαρά μας ασήκωτα.

Ήταν μια περίοδος που δεν είχαμε τη δύναμη να μιλήσουμε.

Εξοικονομούσαμε δυνάμεις απ' όπου μπορούσαμε.

Δεν περπατάγαμε παρά μόνο αν ήταν απαραίτητο.

Κανείς δεν έκανε έρωτα πια.

Μόνο βλέμματα ανταλλάζαμε.

Οι υπηρεσίες,τα μαγαζιά,τα φαγάδικα ήταν όλα κλειστά.

Οι δρόμοι άδειοι.

Κανείς δεν πήγαινε στη δουλειά του.

Ούτε οι υπάλληλοι της ΔΕΗ.

Γι'αυτό δεν είχαμε ούτε ρεύμα,ούτε ανεμιστήρες, ούτε κλιματιστικά,ούτε ψυγεία,ούτε παγωμένο νερό.

Τρώγαμε μόνο κονσέρβες που ΄χαν μείνει στα ντουλάπια μας.

Φασόλια,σούπες,ντολμαδάκια.

Όλη η πόλη είχε κυριευτεί απ'την αδράνεια.

Η ζέστη είχε παραλύσει κάθε μας σκέψη.

Είχε κοπεί η όρεξη μας για οτιδήποτε.

Απλά συνεχίζαμε να υπάρχουμε μέχρι να υποχωρήσει ο καύσωνας.

Γι'αυτό και τίποτα αξιόλογο δεν συνέβη εκείνη την περίοδο

και συνεπώς δεν έχει νόημα να συνεχιστεί αυτή η ιστορία.

Ήμασταν 10 νομίζω.

αυτός είχε μακριά μαλλιά για αγόρι.

εγώ μάλλον κοντά για κορίτσι.

είχαμε σχεδόν το ίδιο κούρεμα.

το θεώρησα καλό.

έπειτα θα μου έλεγε πως η κοπέλα του είχε καστανόξανθα μαλλιά μέχρι την πλάτη.

φυσική ομορφιά θα έλεγε.

Ήρθε με τον πατέρα του στο σπίτι μας.

ο δικός μου πατέρας μου πε να φτιάξω καφέ.

σίγουρα έκανε κάποιο ειρωνικό σχόλιο,αλλά δεν το θυμάμαι.

μάλλον δεν θα ταν πολύ σημαντικό.

ο πατέρας του μου πε να βγάλω το καπέλο που φορούσα να βλέπουνε το πρόσωπό μου,μα εγώ δεν ήθελα γιατί το φόραγα απ'το μεσημέρι που ο ήλιος έκαιγε και μετά από πέντε ώρες κρυφτό τα μαλλιά μου είχαν πατικωθεί.

Τους έκανα το χατίρι.

αλλά το ξανάβαλα αμέσως.

έπειτα είπε στον γιο του και σε μένα να πάμε να παίξουμε έξω.

παίξαμε μήλα.

χτυπούσε με δύναμη κι ελισσόταν με ταχύτητα.

όλα τα κορίτσια τον αγαπούσαν.

αλλά εγώ τον γνώρισα πρώτη.

Μου φάνηκε πως είδα μια κόκκινη γυναίκα τις προάλλες,καθώς γυρνούσα σπίτι με το αυτοκίνητο.
Την είδα ξανά χτες,να περπατάει στο απέναντι πεζοδρόμιο.
Την ακολούθησα αλλάζοντας τελείως κατεύθυνση από κει που δεν θυμάμαι πως ήθελα να πάω.
Περπατούσε ανέμελη στις μύτες των ποδιών της.
Δεν είμαι σίγουρη αν πατούσε στο έδαφος.
Την ακολούθησα υπνωτισμένη.
Στο φανάρι χώθηκε στο πλήθος.
Την έχασα για λίγο.
Την εντόπισα γρήγορα χάρη στο χρώμα της.
Έφτασα πίσω της και της τράβηξα το χέρι.
Γύρισε ξαφνιασμένη.
Έβγαλε τα ακουστικά απ'τα αυτιά της.
Είσαι κόκκινη,της είπα.
Έσμιξε τα φρύδια της και με ρώτησε τι λέω.
Είσαι κόκκινη, επανέλαβα.
Όχι δεν είμαι.Σίγουρα δεν είμαι.Θα το 'χα προσέξει.
Μα είσαι,επέμεινα.
Αν είμαι κόκκινη,τότε κι εσύ είσαι κόκκινη,είπε.
Μα εγώ δεν είμαι,ενώ εσύ είσαι.
Γούρλωσε τα μάτια της,μου φώναξε να κοιτάω τη δουλειά μου,με δάγκωσε κι έφυγε.
Τώρα ήμουν εγώ αυτή που έμεινε με τα μάτια γουρλωμένα εμβρόντητη.
Μέχρι που ξεράθηκαν απ' τον αέρα κι αναγκάστηκα να τα ανοιγοκλείσω.
Συνέχισα να περπατάω μέχρι που έφτασα σπίτι,έφαγα σπανακόριζο κι έπεσα για ύπνο.

Μερικοί το προτιμούν νιανιά

Ο Πετάρντο (που αγαπά την Ντολόρες) πλακώθηκε με τον Φελίππε (τον πατέρα της Κλαούντια) γιατί τον κατηγόρησε πως έκλεψε στα χαρτιά.Έπειτα ο Πάουλο (που χε το καφενείο στο οποίο παίζανε και μαζεύονταν τα πρωινά) τους ανάγκασε να φιλιώσουν (τόσα χρόνια ήταν φίλοι).Έτσι ο Φελίππε (ο πατέρας της Κλαούντια που τον πλάκωσε ο Πετάρντο) για να δείξει πως δεν κρατάει κακία στον Πετάρντο(που πλάκωσε τον Φελίππε κι αγαπά την Ντολόρες) αποφάσισε να τον παντρέψει με την κόρη του (την Κλαούντια).Ο Πετάρντο (που δεν μπορούσε να πει όχι στον φίλο του τον Φελίππε που ήταν τόσα χρόνια φίλοι κι επιπλέον μόλις τον είχε πλακώσει,παρόλο που αγαπά την Ντολόρες) δέχτηκε.
Ο Πετάρντο έχει τώρα τρεις γιους και τη στιγμή που μιλάμε κάνει να χουφτώσει τη γυναίκα του που βάζει ηλεκτρική,και οσονούπω θα φάει σκαμπίλι γιατί όλη μέρα σιδερώνει πλένει και ταϊζει, ενώ αυτός κάθεται.
Ο Φελίππε είναι στο γηροκομείο.
Και η Ντολόρες είναι βελονίστρια σε κάποιο ενεργειακό κέντρο.
Αυτά πάνω κάτω.

Η ατμόσφαιρα στο δωμάτιο ήταν βαριά.
Τόσο βαριά που μου πλάκωνε το σβέρκο.
Το βλέμμα μου πλανήθηκε στο χώρο να βρεί κάτι να πιαστεί,να αποφύγει το δικό της.
Μάταια.Όλοι οι τοίχοι ήταν λευκοί και άδειοι και υπήρχε μονάχα ένα παράθυρο πάνω απ'το κεφάλι της.
Κουνήθηκα στην καρέκλα μου κι έπαιξα με τα μαλλιά μου.
Τελικά κατέληξα να κοιτώ τα παπούτσια μου δήθεν απορροφημένη από τις σκέψεις μου.
Παράξενο θηλυκο.
Από κείνα που θα σου πουν "δε μ'αγαπάς καθόλου"
για να σε παγιδέψουν και να στο αποσπάσουν με τη βία.
Το παράξενο θηλυκό σηκώθηκε.
Το ακολούθησα με το βλέμμα μου μέχρι που εξαφανίστηκε κάπου πίσω μου.
Ακόμα και τώρα ένιωθα τα μάτια της καρφωμένα εξεταστικά στην πλάτη μου.
Σηκώθηκα και με οδήγησε στην πόρτα.
Κράτησα την ανάσα μου.
Ανταλλάξαμε καθωσπρεπισμούς.
Βγήκα έξω.
Τώρα μπορούσα να ανασάνω ξανά.

Άνοιξα τα μάτια μου.
Και τα ξανάκλεισα.
Και τα ξανάνοιξα.
Αλλά δεν υπήρχε καμία διαφορά.
Πηχτό σκοτάδι.
Σ'ακουσα δίπλα μου να ρουφάς τη μύτη σου.
Τρόμαξα και τινάχτηκα όρθια.
Δεν ήμουν σίγουρη ότι ήσουν εσύ.
Δεν σε είχα ακούσει ποτέ να κλαις.
-Τι περίμενες; με ρώτησες με μια φωνή που δεν ήταν η δική σου.
Πήγα να ανοίξω το στόμα μου,αλλά η φωνή μου δεν έβγαινε.
-Δεν ξέρω... ψέλλισα...σίγουρα όχι αυτό.
Σώπασες.
Πλησίασα προς τα κει που ακούστηκε η φωνή σου.
Άπλωσα το χέρι μου να σου χαιδέψω την πλάτη,
μα εσύ τινάχτηκες στο άγγιγμα μου.
Ξαφνιάστηκα.
Πισωπάτησα.
Γύρισα κι έκανα να φύγω μα δεν έβλεπα τίποτα μες το σκοτάδι.
Άπλωσα τα χέρια κι άρχισα να ψάχνω ένα τοίχο στα τυφλά για να στηριχτώ.
Μα δεν υπήρχε τίποτε.
Σωριάστηκα στο πάτωμα.
Ήμασταν τώρα δυο φοβισμένα κουτάβια ζαρωμένα στις γωνιές τους.
Εγώ να φοβάμαι να σε ξαναπλησιάσω στη προοπτική μιας δεύτερης απόρριψης,
κι εσύ να φοβάσαι τη μεγάλη απόσταση που μας χωρίζει.

Άκου πως έχουν τα πράματα

Σήμερα μίλαγα με τον Γιωργάκη.
Ξέρεις γι'αυτά που οι άνθρωποι λένε πολιτικά.
Και μια γιαγιά πέρασε και κοντοστάθηκε να ακούσει τι λέγαμε.
Είχε μάλιστα και το θράσος να πει και την άποψη της.
Αλλά καταπώς φαίνεται πήρε θάρρος από την μαλθακή μου όψη,κι άρχισε να μιλάει χωρίς σταματημό.
Γι'αυτό και γω της άνοιξα το γυάλινο μπουκάλι της κοκα κόλας που κρατούσα στο κεφάλι.
Σωριάστηκε κάτω κι άρχισαν να τρέχουν αίματα.Αλλά μπορεί να ταν και κοκα κόλα.
Για να μάθει να με σέβεται η παλιόγρια.

Οικογενειακές Ιστορίες Ι

Ήταν Κυριακή και τρώγαμε όλοι μαζί.

Ο μπαμπάς διάβαζε εφημερίδα.

Η αδερφή μου προσπαθούσε να καρφώσει ένα μπιζέλι αρακά με το πιρούνι της.

Η μαμά καθάριζε με μια μπουκιά ψωμί τις σάλτσες απ'το πιάτο της.

Κι εγώ χάιδευα την κοιλιά μου.

Ωσπου ένας άντρας μπήκε στην κουζίνα.

Τράβηξε την καρέκλα της μαμάς,την σήκωσε και την φίλησε στο στόμα.

Έπειτα σκούπισε τις σάλτσες απ'το στόμα του πάνω στο τραπεζομάντηλο και πήδηξε απ'το παράθυρο.

Η μαμά στεκόταν ακόμα ακίνητη με τα μάτια γουρλωμένα.

Ο μπαμπάς γύρισε σελίδα στην εφημερίδα.

Η αδερφή μου έβαλε το μπιζέλι αρακά στο στόμα της.

Κι εγώ συνέχισα να χαϊδεύω την κοιλιά μου.

Μου υποσχέθηκε πως θα με κάνει άνθρωπο,μια στιγμή της ζωής μου που δεν με ένοιαζε τίποτα,
κι έτσι αφέθηκα μην έχοντας τιποτα να χάσω.

Όταν αργότερα θα με ρωτάγανε πως ξεκίνησα θα απαντούσα:
άρχισα να ντύνομαι όπως μου υποδείκνυε.
Κάθε πρωί,είχε ακουμπισμένες τις καλτσες και τα εσώρουχα στην άκρη του κρεβατιού.

Της είμαι ευγνώμων που με μάζεψε και με φρόντιζε παρόλο που δεν το αξίζει.
Οι προθέσεις της κάθε άλλο παρά ανιδιοτελείς ήτανε.

Αλλά δεν παραπονιέμαι.Ποτέ δεν παραπονέθηκα.
Ήμουν το παιχνίδι της.Με έντυνε και με έβαζε να υποδύομαι ρόλους.
Είχε μεθύσει με την εξουσία που ασκούσε πάνω μου.
Ακόμα και τις τελευταίες μέρες δεν έλεγα τίποτα παραπάνω από αυτά που μου επέτρεπε.
Κι ενώ στα μάτια των φίλων ήμουν το σκυλάκι της,
στην ουσία εκείνη είχε εξαρτηθεί απόλυτα μαζί μου.
Κι όταν με έβαζε να της κάνω έρωτα μου υπαγόρευε από πριν τις κινήσεις μου,τον τόνο της φωνής μου.
Ήθελε να 'μαι επιθετικός και αποφασιστικός στις κινήσεις μου.
Στην αρχή βέβαια,υπήρχε πρόβλημα λόγω της μαλθακότητας του χαρακτήρα μου,όπως έλεγε.
Επαναλάμβανα τα λόγια μου άψυχα.
Δεν ταιριάζανε στο στόμα μου.Δεν ήταν λόγια που θα βγαίναν από μέσα μου.
Εκείνη τότε με έβριζε και με χτυπούσε αλλά ποτέ δεν θύμωσα γιατί την λυπόμουν.
Άλλωστε η μανία της δεν κράταγε πολύ.
Τις περισσότερες φορές ξεσπούσε σε κλάματα.
Την έκανα,έλεγε,να νιώθει πως όλα γύρω της ήταν πλαστικά.
Κι εγώ τότε δεν καταλάβαινα τι εννοούσε,αφού αυτή επέμενε να ξεστομίσω αυτά τα λόγια
κι έτσι έμενα όσο πιο ακίνητος μπορούσα για να γίνω αόρατος
και την παρακολουθούσα να κλαίει βουβά στο πάτωμα
να μην την ακούσουν οι υπηρέτες.

σεξιμηνες

Θα σε πηγαίνω στο πάρκο να λιαζόμαστε και να ταΐζουμε τα περιστέρια.Θα στήνουμε το αντίσκηνο μας και δεν θα γκρινιάζω που ξεχνάς τα βρεγμένα μεσ' τη σκηνή.Θα πίνουμε κρασί και θα σου παίζω φυσαρμόνικα.Θα 'χω ένα μικρό γατί,ένα στρώμα κι ένα ψυγείο.Θα σου λέω πάμε να φύγουμε και θα μπαίνουμε στο αμάξι σου και θα φεύγουμε.Και θα σταματάμε στο πουθενά.Θα πετάμε τα φρούτα στη θάλασσα για να τα πλύνουμε.
Θα λέω φεύγω,τα λέμε.Και δεν θα λές τίποτα.Και θα φεύγω.και θα ξαναβρισκόμαστε μετά από καιρό και θα με ρωτάς πεινάς?Και θα σου λέω ναι,και θα τρώμε στη πλατεία κρεμμυδοτηγανιές.Και θα σου λέω ωραίο καιρό κάνει σήμερα,σ'αγαπώ.
Και θα μου λες ναι,τι κάνει το γατί σου?

Κρυφακούγοντας I

...είχε πάντα τους λογαριασμους,τη ΔΕΗ,καταγεγραμμένα,οργανωμένα...ανοίγω το ντουλάπι και βλέπω γεμάτο μπουκάλια ουίσκι...να κλαίει,να βρίσκουμε τα χρυσαφικά της,"τα χρυσαφικούλια μου",φωτογραφίες,ήτανε θεά...να πούνε πως υπάρχει ένταλμα αν δεν πάει στην κλινική,να τη φυλάει άνθρωπος,να της δίνει τα χάπια...ανοίγω το συρτάρι,χιλιάδες χαρτοπετσέτες,καθαρές,χρησιμοποιημένες,σερβιέτες,σουίφερ...μισούσανε τη μάνα της...πέτυχε στο μετρό τη μάνα του νοικάρη...τι να πει...η κάθε οικογένεια έχει τα δικά της...στην μεγάλη ήμουνα,πήγα να της βρούμε βρακιά να της δώσουμε στο νοσοκομείο..είχα ένα σπυράκι και του βάζω κρέμα για τους μύκητες...σηκώνεται,βάζει καυτό νερό στη μπανιέρα,κάνει ένα καυτό ντους...ξέχασε ένα τυρί που έπρεπε να πάρει και γύρισε πίσω στη μέση της διαδρομής...θα μείνει μέσα το βράδυ,είναι επικίνδυνο...

Μπορείς να ακούσεις τις καλύτερες ιστορίες δίπλα σου,άρκει τ' αυτιά σου να γίνουν χωνιά.