γιακ

Έχει πλάκα να σκέφτομαι τι φαντάζεσαι πως κάνω μακριά σου.

Νομίζεις θα πηδηχτώ με τον μισό πλανήτη.

Δεν έχω καμία όρεξη όμως αγαπητέ.

Σε σοκάρει έτσι;

Σε καταλαβαίνω,ούτε εγώ το περίμενα.

Είναι που όταν βλέπω ζευγαράκια να σαλιαρίζουν,μου φέρνουν,πως να στο πω,μια αηδία.

Μπορείς να το προσμετρήσεις κι αυτό στις προσωπικές σου νίκες,μα να ξέρεις πως έπεσες έξω όταν μου έλεγες θα το μετανιώσω.Τίποτα δεν μετάνιωσα.Ίσα ίσα που όταν σε ξαναείδα βεβαιώθηκα για την απόφασή μου.

Μόνο που φοβάμαι κι εγώ η ίδια τον εαυτό μου.

Πως αυτή η σιγουριά θα γίνει προκατάληψη.

Και θα με στοιχειώνει ξανά και ξανά στις μετέπειτα συναναστροφές μου.

Είναι αστείο που δεν μπορώ να μιλήσω πια για έρωτα.Μόνο για προδοσία.

Παρατηρώ τις λέξεις που εγκαταλείπουν μία μία το λεξιλόγιο μου με ένα τρόμο που με παγώνει.

Μουδιάζει το μυαλό μου και δεν μπορώ να αντιδράσω.Να παλέψω να τις κρατήσω στην άκρη της γλώσσας μου.

Πάλι δεν μπορώ να αρθρώσω.

Πάλι δεν υπακούν στις εντολές του εγκεφάλου μου.

Πάλι δεν με βοηθούν τη στιγμή που τις χρειάζομαι περισσότερο.

Γαμημένες.

όμως η έλλειψη επικοινωνίας

Αγόρασα ένα βιβλίο με ενωμένες τις σελίδες.
Τα βράδια πριν κοιμηθώ,διαβάζω λίγο.
Μόνο που χρειάζομαι κι ένα μαχαίρι για να κόβω τις ενωμένες σελίδες.
Έτσι τα βράδια που διαβάζω λίγο πριν κοιμηθώ,έχω δίπλα στο μαξιλάρι μου ένα μαχαίρι για να κόβω τις ενωμένες σελίδες..
Μόνο που φοβάμαι μην ξυπνήσω ξαφνικά μες στην νύχτα καμιά μέρα και με σκοτώσω.

ίλιγγος

μα τι γρήγορα που γίναν όλα

δεν το χωράει το μυαλό μου

μα δεν χωράει στην χοντροκεφάλα μου

τι γρήγορα που γίναν όλα.

σχεδόν μου 'ρχετε εμετός.τόσο γρήγορα που γίναν όλα.

πάλι καλά που δεν χωράνε στο μυαλό μου.πόσο μάλλον να βγουν απ'το στόμα μου.

Γιατί έτσι

Κι αν θες λόγους μπορώ να φτιάξω πολλούς.

Κυρίως όμως γιατί δεν ξέρω ούτε τι ποτό να παραγγείλω.

Είχαμε πει θα ξεκόβαμε,θυμάσαι;

Κι αντί γι'αυτό συνεχίζουμε λες και δεν έγινε ποτέ.

Μα αλήθεια σου λέω

μπορώ να σκεφτώ εκατό πράγματα 

καλύτερα από σένα

καλύτερα από σένα και τη μαμά σου

καλύτερα από σένα και τη μαμά σου και τα φαγητά της μαζί.

Σίγουρα δεν μου το 'χες

αλλά κατά πως φαίνεται

μάλλον θα χάσεις για πρώτη φορά στη ζωή σου.

Και από γυναίκα μάλιστα.

Μόνο που 'ναι κρίμα που στέκεσαι στα τελευταία

αλλά ούτε και με τα πρώτα ικανοποιημένη είμαι.

μα τα χίλια κεφαλοτύρια με εκνευρίζεις.

και βαριέμαι που οι χωρισμοί παίρνουν τόσα χρόνια.

Καλά μπορεί να μην μπορώ εκατό.Σίγουρα όμως δέκα.Ή έστω πέντε.

Σκυλιποτάκτης

\
Λιποτάχτησε κι ο σκύλος μου.
Είπε δεν θέλει να τρώει πλέον από τα αποφάγια.
Του πα να φύγει.
Δεν τον είχα ανάγκη.

Einmal ist keinmal

Μια φορά δε μετράει.Μια φορά δεν είναι τίποτα.
Μα στο είπα.Και το ξανάκανα.
Κι ούτε τότε μετρούσε γιατί ήταν μια φορά μονάχα.
Και το ξανάκανα ξανά και ξανά.
Και βρέθηκα σημαδεμένη από πολλές φορές που δεν ήταν τίποτα.
Κι όταν ζήτησες να μπεις,έκρυψα τα τίποτα μου κάτω από το χαλί.
Και συ μου πες τι το θες το χαλί καλοκαιριάτικα
και το τράβηξες κι είδες την τρύπα στο πάτωμα
και μου πες γιατί δεν μου το πες;
και σου πα αν ήθελα να στην κρύψω θα το 'κανα καλύτερα,κάπου που δεν θα την έβρισκες.
αλλά είμαι κουρασμένη.
και μου πες σταμάτα να κάνεις σαν γρια
και σου πα δεν κάνω σαν γρια
και μου πες σταμάτα να κάνεις σαν μωρό.

Κολοκυθιά

Δεν καταλαβαίνει πως γίνεται να λέω ότι δεν καταλαβαίνω πως γίνεται να λέει ότι δεν καταλαβαίνει πως γίνεται να λέω ότι δεν είμαι σε θέση να σκεφτώ αυτόν τον καιρό.

Το μόνο που θέλει είναι να πάρω θέση επιτέλους.

Το μόνο που θέλω είναι να περνάω τον χρόνο μου τόσο εποικοδομητικά

όσο ο Μιγιάγκι όταν έπιανε μύγες με τα τσόπστικς.

Κι όμως αναρωτιέμαι αν έχω γίνει σκληρή σαν την Αθήνα,μα υποθέτω πως είναι καλό σημάδι για σένα που το σκέφτηκα.

Ακούω στοιχήματα

πόσο λέτε να μου πάρει να το συνειδητοποιήσω;

Τελευταία με διακατέχει μια ανησυχία για το αν ο κόσμος,όταν θα βγω επιτέλους έξω ξανά,θα είναι ακόμα όπως τον άφησα.

Μου φάνηκε πως είδα μια κόκκινη γυναίκα τις προάλλες,καθώς γυρνούσα σπίτι με το αυτοκίνητο.
Την είδα ξανά χτες,να περπατάει στο απέναντι πεζοδρόμιο.
Την ακολούθησα αλλάζοντας τελείως κατεύθυνση από κει που δεν θυμάμαι πως ήθελα να πάω.
Περπατούσε ανέμελη στις μύτες των ποδιών της.
Δεν είμαι σίγουρη αν πατούσε στο έδαφος.
Την ακολούθησα υπνωτισμένη.
Στο φανάρι χώθηκε στο πλήθος.
Την έχασα για λίγο.
Την εντόπισα γρήγορα χάρη στο χρώμα της.
Έφτασα πίσω της και της τράβηξα το χέρι.
Γύρισε ξαφνιασμένη.
Έβγαλε τα ακουστικά απ'τα αυτιά της.
Είσαι κόκκινη,της είπα.
Έσμιξε τα φρύδια της και με ρώτησε τι λέω.
Είσαι κόκκινη, επανέλαβα.
Όχι δεν είμαι.Σίγουρα δεν είμαι.Θα το 'χα προσέξει.
Μα είσαι,επέμεινα.
Αν είμαι κόκκινη,τότε κι εσύ είσαι κόκκινη,είπε.
Μα εγώ δεν είμαι,ενώ εσύ είσαι.
Γούρλωσε τα μάτια της,μου φώναξε να κοιτάω τη δουλειά μου,με δάγκωσε κι έφυγε.
Τώρα ήμουν εγώ αυτή που έμεινε με τα μάτια γουρλωμένα εμβρόντητη.
Μέχρι που ξεράθηκαν απ' τον αέρα κι αναγκάστηκα να τα ανοιγοκλείσω.
Συνέχισα να περπατάω μέχρι που έφτασα σπίτι,έφαγα σπανακόριζο κι έπεσα για ύπνο.

Δεν μπορώ να χωνέψω τον γάιδαρο και δεν χωράει η ουρά ή γιατί ο εγκέφαλός μου έχει ατροφήσει ή απάντηση γιατί απέτυχα στις πανελλήνιες ή γιατί όταν θα πάω να γράψω δεν θα χω άγχος -γιατί πολύ απλά δεν με νοιάζει ή να πως οι μαλακίες που σκέφτομαι βρήκαν αφορμή να βγουν στην επιφάνεια ή μπορει και να βαριέστε περισσότερο από μένα αν μετά από αυτό τον τίτλο εξακολουθείτε να θέλετε να διαβάσετε και το υπόλοιπο ή αναρωτιέμαι δεν υπάρχει όριο στις λέξεις που μπορείς να χρησιμοποιήσεις για τίτλο; να θυμηθώ να το αξιοποιήσω κάποια στιγμή

Κατασπάραξα τις καρέκλες,ξέσκισα το χαλι με τα νυχια μου,έσπασα τον καθρέπτη στη ράχη της βιβλιοθήκης,γκρέμισα όλα τα βιβλία από τα ράφια τους,τράβηξα το τραπεζομάντηλο από το τραπέζι και κλώτσησα τα θραύσματα των πιάτων ανακατεμένων με μακαρόνια και σαλάτα από το πάτωμα,τράβηξα το λαμπατέρ από τη μπρίζα και το πέταξα στο κλειστό παράθυρο,έσκισα τα ρούχα μου με μανία,χτύπησα με μπουνιές την κοιλιά μου,ούρλιαξα κι όμως ακόμα δεν κατάφερα να νιώσω καλύτερα.

Βαρέθηκα.Βαρέθηκα όσο δεν πάει.Βαρέθηκα όσο δεν πάει άλλο.Βαρέθηκα όσο δεν πάει άλλο να τριγυρίζω σαν φάντασμα.Βαρέθηκα όσο δεν πάει άλλο να τριγυρίζω σαν φάντασμα στο σπίτι.Βαρέθηκα όσο δεν πάει άλλο να τριγυρίζω σαν φάντασμα στο σπίτι και να σκάβω μονοπάτια στο ξύλινο πάτωμα.Βαρέθηκα όσο δεν πάει άλλο να τριγυρίζω σαν φάντασμα στο σπίτι και να σκάβω μονοπάτια στο ξύλινο πάτωμα μέχρι να γίνουν τόσο βαθιά σαν χαρακώματα.Ξέρετε ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος ήταν ένα πλήγμα για την ανθρωπότητα εξαιτίας του τεράστιου αριθμού των νεκρών του.Ο πρώτος όμως ήταν αυτός που άφησε τα μεγαλύτερα ψυχολογικά προβλήματα στους ανθρώπους.Κι αυτό γιατί αναγκάστηκαν να ζουν σε χαρακώματα.Τι έλεγα;Α ναι!Βαρέθηκα να αυτομαστιγώνομαι γιατί σκέφτομαι άλλα πράγματα από αυτά που θα ΄πρεπε να σκέφτομαι.Και περισσότερο βαρέθηκα να αναθεωρώ την άποψή μου ότι δεν γίνεται να βαρεθώ περισσότερο.

Τα καλά της ανεργίας

Δεν το πιστεύω ότι η μάνα μου έμαθε να μαγειρεύει.
Σήμερα μάλιστα έφτιαξε ρεβυθοκεφτέδες.
Ο κόσμος φαίνεται να αλλάζει.

Ελεύθερη πολιορκημένη

Ευτυχώς που έχω κουρτίνες να εμποδίζουν το πολύ φως να μπεί στο δωμάτιο

αλλά και το μάτι μου να βγει έξω απ'το παράθυρο.

Αναπάντητα ερωτήματα

Και ξαφνικά,με ρώτησε αν κατάλαβα.
Γύρισα και τον κοίταξα.
Τον ρώτησα τι εννοούσε.
Εκείνη τη στιγμή άρχισε και σωπάσαμε ξανά.
Αναρωτιόμουν τι εννοούσε.
Τσαντίστηκα που δεν με είχε ικανή να καταλάβω.
Κι αν δεν εννοούσε όμως αυτό;
Αν δεν ήταν κάτι τόσο προφανές κι όντως δεν είχα καταλάβει;

Μερικοί το προτιμούν νιανιά

Ο Πετάρντο (που αγαπά την Ντολόρες) πλακώθηκε με τον Φελίππε (τον πατέρα της Κλαούντια) γιατί τον κατηγόρησε πως έκλεψε στα χαρτιά.Έπειτα ο Πάουλο (που χε το καφενείο στο οποίο παίζανε και μαζεύονταν τα πρωινά) τους ανάγκασε να φιλιώσουν (τόσα χρόνια ήταν φίλοι).Έτσι ο Φελίππε (ο πατέρας της Κλαούντια που τον πλάκωσε ο Πετάρντο) για να δείξει πως δεν κρατάει κακία στον Πετάρντο(που πλάκωσε τον Φελίππε κι αγαπά την Ντολόρες) αποφάσισε να τον παντρέψει με την κόρη του (την Κλαούντια).Ο Πετάρντο (που δεν μπορούσε να πει όχι στον φίλο του τον Φελίππε που ήταν τόσα χρόνια φίλοι κι επιπλέον μόλις τον είχε πλακώσει,παρόλο που αγαπά την Ντολόρες) δέχτηκε.
Ο Πετάρντο έχει τώρα τρεις γιους και τη στιγμή που μιλάμε κάνει να χουφτώσει τη γυναίκα του που βάζει ηλεκτρική,και οσονούπω θα φάει σκαμπίλι γιατί όλη μέρα σιδερώνει πλένει και ταϊζει, ενώ αυτός κάθεται.
Ο Φελίππε είναι στο γηροκομείο.
Και η Ντολόρες είναι βελονίστρια σε κάποιο ενεργειακό κέντρο.
Αυτά πάνω κάτω.

Συμβίωση

Εγώ θα πω κάτι που δεν εννοώ
θα το μετανιώσω και θα δαγκώσω τα χείλη μου.
Εσύ δεν θα πεις τίποτα
και θα βγεις αμίλητη απ'το δωμάτιο.
Εγώ θα μετανιώνω αλλά δεν θα κάνω τίποτε παραπάνω
γιατί δεν έχω το κουράγιο να απολογηθώ άλλη μια φορά.
Αυτοί θα κουνήσουν το κεφάλι και θα πουν "το παιδί δίνει πανελλήνιες".
Όταν αργότερα σε ρωτήσουν πως νιώθεις που θα φύγω,
θα πεις πως δεν σου κάνει καμία διαφορά πλέον γιατί δεν με βλέπεις ποτέ.
Όταν μετά από καιρό βγούμε στα διπλωματικά τραπέζια,
εγώ θα χω ξεχάσει ποια πολιτική πρέπει να ακολουθήσω.
Εσύ θα κρέμεσαι από κάθε μου κουβέντα μου
και γω θα τρέμω μήπως πω κάτι και πέσεις και σπάσεις,
μια περίοδο που τα λάθη μου δεν θα συγχωρούνται πια
ελπίζοντας ότι όλα καλά θα πάνε στο τέλος
προσπαθώντας ξανά και ξανά μέχρι να 'ρθει το ρημάδι το τέλος.

Αναρωτιόμουν αν έκανες πρόβα αυτά που θα μου λεγες πριν έρθεις να με βρεις.

Αν έπαιξες με τα μαλλιά σου στον καθρέπτη,αν έπλυνες τα δόντια σου,αν έλεγχες τι μορφασμούς θα κανεις,αν μίλησες δυνατά μεσα στο άδειο δωμάτιο να ακούσεις πως θα ακουγόταν ο τόνος της φωνής σου.

Αναρωτιόμουν αν έψαχνες να βρεις τις κατάλληλες λέξεις,αν ανησυχούσες για την εντύπωση που θα σχηματίσω για σένα.

Αναρωτιόμουν αν βγήκες από το σπίτι σου αποφασισμένος και σίγουρος για τον εαυτό σου ή ήλπιζες να σκεφτείς κάτι στο δρόμο.

Αν τελικά είπες αυτά που σχεδίαζες να πεις ή αν τα ξέχασες όταν με είδες.

Αν δεν σου βγαιναν και πάσχιζες να βρεις την αυτοκυριαρχία σου.

Αν παραδέχτηκες πως σε νοιάζει.

Η δύναμη της συνήθειας

Σε εκμεταλεύομαι.Εκμεταλλεύεσαι την κατάσταση.

Σωστό.

Λάθος.

Σωστό.

Δεν είμαι σίγουρη αν πιο πολύ αγαπώ εσένα ή εμένα όταν είμαι μαζί σου.

Μου πε είχε ξεκάθαρους τους λόγους το πρωί.

Το βράδυ ήταν ένα άλλο θέμα.

Εγώ.

Εσύ.

Εγώ.

Σίγουρα εγώ.

Νίκησα αυτή τη φορά.Έχω τον έλεγχο.

Κυκλικό σχήμα

Είμαι ξαπλωμένη στο κρεβάτι μου.
Απ'την κουζίνα μυρίζει σπανακόπιτα.
Αχ να χα λίγη σπανακόπιτα εδώ δίπλα μου.
Το στομάχι μου είναι άδειο.
Σαν την κεφάλα σου.
Σκέφτομαι καμιά ώρα να την παραγεμίσω με άχυρα.
Να μην είναι διαμπερές και παίρνουν τα μυαλά σου αέρα απ'τα αυτιά.
Αλλά απ'την άλλη και τα άχυρα είναι εύφλεκτα.
Θυμάστε πως είχε γίνει η μισή Ελλάδα με τις φωτιές.
Σκεφτόμουν τι θα έπαιρνα βιαστικά από το σπίτι μου αν έπαιρνε φωτιά.
Μάλλον το αρκουδάκι μου και τη φωτογραφική μου μηχανή.
Αλλά πως θα έτρεχα να σωθώ απ'τη φωτιά κουβαλώντας όλα αυτά;
Ίσως να τα 'χωνα  στο κεφάλι σου.
Αλλά μετά αυτό θα σήμαινε πως θα πρέπει να σε τραβάω απ' το χέρι.
Καλύτερα άστο.Δεν θα 'παιρνα  τίποτα.
Γι'αυτό να μην πετάτε τα τσιγάρα σας στα ξερά χορτάρια.

Υπαρξιακά

πως να εμπιστευτώ τις αισθήσεις μου σε ένα κόσμο που οι φράουλες έχουν σχήμα μήλου και γεύση τυριού;