όμως η έλλειψη επικοινωνίας

Αγόρασα ένα βιβλίο με ενωμένες τις σελίδες.
Τα βράδια πριν κοιμηθώ,διαβάζω λίγο.
Μόνο που χρειάζομαι κι ένα μαχαίρι για να κόβω τις ενωμένες σελίδες.
Έτσι τα βράδια που διαβάζω λίγο πριν κοιμηθώ,έχω δίπλα στο μαξιλάρι μου ένα μαχαίρι για να κόβω τις ενωμένες σελίδες..
Μόνο που φοβάμαι μην ξυπνήσω ξαφνικά μες στην νύχτα καμιά μέρα και με σκοτώσω.

μου τσιμπάς το παράλυτο χέρι μου

Ακούω στοιχήματα

πόσο λέτε να μου πάρει να το συνειδητοποιήσω;

Μου φάνηκε πως είδα μια κόκκινη γυναίκα τις προάλλες,καθώς γυρνούσα σπίτι με το αυτοκίνητο.
Την είδα ξανά χτες,να περπατάει στο απέναντι πεζοδρόμιο.
Την ακολούθησα αλλάζοντας τελείως κατεύθυνση από κει που δεν θυμάμαι πως ήθελα να πάω.
Περπατούσε ανέμελη στις μύτες των ποδιών της.
Δεν είμαι σίγουρη αν πατούσε στο έδαφος.
Την ακολούθησα υπνωτισμένη.
Στο φανάρι χώθηκε στο πλήθος.
Την έχασα για λίγο.
Την εντόπισα γρήγορα χάρη στο χρώμα της.
Έφτασα πίσω της και της τράβηξα το χέρι.
Γύρισε ξαφνιασμένη.
Έβγαλε τα ακουστικά απ'τα αυτιά της.
Είσαι κόκκινη,της είπα.
Έσμιξε τα φρύδια της και με ρώτησε τι λέω.
Είσαι κόκκινη, επανέλαβα.
Όχι δεν είμαι.Σίγουρα δεν είμαι.Θα το 'χα προσέξει.
Μα είσαι,επέμεινα.
Αν είμαι κόκκινη,τότε κι εσύ είσαι κόκκινη,είπε.
Μα εγώ δεν είμαι,ενώ εσύ είσαι.
Γούρλωσε τα μάτια της,μου φώναξε να κοιτάω τη δουλειά μου,με δάγκωσε κι έφυγε.
Τώρα ήμουν εγώ αυτή που έμεινε με τα μάτια γουρλωμένα εμβρόντητη.
Μέχρι που ξεράθηκαν απ' τον αέρα κι αναγκάστηκα να τα ανοιγοκλείσω.
Συνέχισα να περπατάω μέχρι που έφτασα σπίτι,έφαγα σπανακόριζο κι έπεσα για ύπνο.

Δεν μπορώ να χωνέψω τον γάιδαρο και δεν χωράει η ουρά ή γιατί ο εγκέφαλός μου έχει ατροφήσει ή απάντηση γιατί απέτυχα στις πανελλήνιες ή γιατί όταν θα πάω να γράψω δεν θα χω άγχος -γιατί πολύ απλά δεν με νοιάζει ή να πως οι μαλακίες που σκέφτομαι βρήκαν αφορμή να βγουν στην επιφάνεια ή μπορει και να βαριέστε περισσότερο από μένα αν μετά από αυτό τον τίτλο εξακολουθείτε να θέλετε να διαβάσετε και το υπόλοιπο ή αναρωτιέμαι δεν υπάρχει όριο στις λέξεις που μπορείς να χρησιμοποιήσεις για τίτλο; να θυμηθώ να το αξιοποιήσω κάποια στιγμή

Κατασπάραξα τις καρέκλες,ξέσκισα το χαλι με τα νυχια μου,έσπασα τον καθρέπτη στη ράχη της βιβλιοθήκης,γκρέμισα όλα τα βιβλία από τα ράφια τους,τράβηξα το τραπεζομάντηλο από το τραπέζι και κλώτσησα τα θραύσματα των πιάτων ανακατεμένων με μακαρόνια και σαλάτα από το πάτωμα,τράβηξα το λαμπατέρ από τη μπρίζα και το πέταξα στο κλειστό παράθυρο,έσκισα τα ρούχα μου με μανία,χτύπησα με μπουνιές την κοιλιά μου,ούρλιαξα κι όμως ακόμα δεν κατάφερα να νιώσω καλύτερα.

Βαρέθηκα.Βαρέθηκα όσο δεν πάει.Βαρέθηκα όσο δεν πάει άλλο.Βαρέθηκα όσο δεν πάει άλλο να τριγυρίζω σαν φάντασμα.Βαρέθηκα όσο δεν πάει άλλο να τριγυρίζω σαν φάντασμα στο σπίτι.Βαρέθηκα όσο δεν πάει άλλο να τριγυρίζω σαν φάντασμα στο σπίτι και να σκάβω μονοπάτια στο ξύλινο πάτωμα.Βαρέθηκα όσο δεν πάει άλλο να τριγυρίζω σαν φάντασμα στο σπίτι και να σκάβω μονοπάτια στο ξύλινο πάτωμα μέχρι να γίνουν τόσο βαθιά σαν χαρακώματα.Ξέρετε ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος ήταν ένα πλήγμα για την ανθρωπότητα εξαιτίας του τεράστιου αριθμού των νεκρών του.Ο πρώτος όμως ήταν αυτός που άφησε τα μεγαλύτερα ψυχολογικά προβλήματα στους ανθρώπους.Κι αυτό γιατί αναγκάστηκαν να ζουν σε χαρακώματα.Τι έλεγα;Α ναι!Βαρέθηκα να αυτομαστιγώνομαι γιατί σκέφτομαι άλλα πράγματα από αυτά που θα ΄πρεπε να σκέφτομαι.Και περισσότερο βαρέθηκα να αναθεωρώ την άποψή μου ότι δεν γίνεται να βαρεθώ περισσότερο.

Τα καλά της ανεργίας

Δεν το πιστεύω ότι η μάνα μου έμαθε να μαγειρεύει.
Σήμερα μάλιστα έφτιαξε ρεβυθοκεφτέδες.
Ο κόσμος φαίνεται να αλλάζει.

Συμβίωση

Εγώ θα πω κάτι που δεν εννοώ
θα το μετανιώσω και θα δαγκώσω τα χείλη μου.
Εσύ δεν θα πεις τίποτα
και θα βγεις αμίλητη απ'το δωμάτιο.
Εγώ θα μετανιώνω αλλά δεν θα κάνω τίποτε παραπάνω
γιατί δεν έχω το κουράγιο να απολογηθώ άλλη μια φορά.
Αυτοί θα κουνήσουν το κεφάλι και θα πουν "το παιδί δίνει πανελλήνιες".
Όταν αργότερα σε ρωτήσουν πως νιώθεις που θα φύγω,
θα πεις πως δεν σου κάνει καμία διαφορά πλέον γιατί δεν με βλέπεις ποτέ.
Όταν μετά από καιρό βγούμε στα διπλωματικά τραπέζια,
εγώ θα χω ξεχάσει ποια πολιτική πρέπει να ακολουθήσω.
Εσύ θα κρέμεσαι από κάθε μου κουβέντα μου
και γω θα τρέμω μήπως πω κάτι και πέσεις και σπάσεις,
μια περίοδο που τα λάθη μου δεν θα συγχωρούνται πια
ελπίζοντας ότι όλα καλά θα πάνε στο τέλος
προσπαθώντας ξανά και ξανά μέχρι να 'ρθει το ρημάδι το τέλος.

Βασανίζομαι

Θέλω να γεμίσω την μπανιέρα με νερό,αλλά η οικολογική μου συνείδηση με γεμίζει ηθικές αναστολές.
Θα μπορούσα βέβαια να τις κάνω να σκάσουν και να απολαύσω αυτήν την πολυτέλεια,αλλά δεν βρίσκω και την τάπα της μπανιέρας.
Κι εσύ παλιοκοπρόσκυλο μάλλον κοιμάσαι ακόμα και δεν μου απαντάς που θέλω να 'ρθω να χρησιμοποιήσουμε την τάπα σου.

Κυκλικό σχήμα

Είμαι ξαπλωμένη στο κρεβάτι μου.
Απ'την κουζίνα μυρίζει σπανακόπιτα.
Αχ να χα λίγη σπανακόπιτα εδώ δίπλα μου.
Το στομάχι μου είναι άδειο.
Σαν την κεφάλα σου.
Σκέφτομαι καμιά ώρα να την παραγεμίσω με άχυρα.
Να μην είναι διαμπερές και παίρνουν τα μυαλά σου αέρα απ'τα αυτιά.
Αλλά απ'την άλλη και τα άχυρα είναι εύφλεκτα.
Θυμάστε πως είχε γίνει η μισή Ελλάδα με τις φωτιές.
Σκεφτόμουν τι θα έπαιρνα βιαστικά από το σπίτι μου αν έπαιρνε φωτιά.
Μάλλον το αρκουδάκι μου και τη φωτογραφική μου μηχανή.
Αλλά πως θα έτρεχα να σωθώ απ'τη φωτιά κουβαλώντας όλα αυτά;
Ίσως να τα 'χωνα  στο κεφάλι σου.
Αλλά μετά αυτό θα σήμαινε πως θα πρέπει να σε τραβάω απ' το χέρι.
Καλύτερα άστο.Δεν θα 'παιρνα  τίποτα.
Γι'αυτό να μην πετάτε τα τσιγάρα σας στα ξερά χορτάρια.

Υπαρξιακά

πως να εμπιστευτώ τις αισθήσεις μου σε ένα κόσμο που οι φράουλες έχουν σχήμα μήλου και γεύση τυριού;

βίβα λα ρεβολουθιόν

Τα γέλια από ευγένεια βιάζουν το πρόσωπό μου.
Κάτω τα ευγενικά γέλια!
Κάτω οι φασίστες που σ'αναγκάζουν να γελάσεις!
Κάτω τα ηχογραφημένα γέλια!
Κάτω τα sitcoms,οι αμερικάνικες σειρές!



Η αυλαία πέφτει.Ακούγονται χειροκροτήματα.



Όχι ψέματα.Μ'αρέσουν τα φιλαράκια.C:

Απολογισμός ή απολογία.

Έκλεισα τα μάτια μου.
Τα ξανάνοιξα κι ήταν Μάρτιος.
Και δεν μου άρεσε αυτό που είχα γίνει στο μεταξύ.
Σε μια προσπάθεια μου για αυτοπροσδιορισμό,άρχισα να κάνω απογραφή:
Αυτά είναι τα χέρια μου.
Αυτά τα πόδια μου.
Τα μάτια μου.
Η μύτη μου.
Η κοιλιά μου.
Η λίστα μου σταμάτησε εκεί.
Ούτε οι κινήσεις,ούτε τα αστεία,ούτε οι χειρονομίες,ούτε οι λέξεις μου ανήκουν.
Ούτε καν οι σκέψεις μου.
Έχω καιρό να αντιληφθώ την ύπαρξη τους,σημάδι πως με έχουν αφήσει από καιρό.
Δεν είμαι παρά ένα μίγμα των 5-6 ανθρώπων που συναναστρέφομαι τους τελευταίους μήνες.
Αι τραγικαί συνέπειαι των πανελληνίων.

Μπούζι

Τα πατούσια μου πάγωσαν τόσο πολύ

που έσπασα τα δαχτυλάκια μου

και τα μοίρασα στις φίλες μου

να με θυμούνται.

Οικογενειακές Ιστορίες Ι

Ήταν Κυριακή και τρώγαμε όλοι μαζί.

Ο μπαμπάς διάβαζε εφημερίδα.

Η αδερφή μου προσπαθούσε να καρφώσει ένα μπιζέλι αρακά με το πιρούνι της.

Η μαμά καθάριζε με μια μπουκιά ψωμί τις σάλτσες απ'το πιάτο της.

Κι εγώ χάιδευα την κοιλιά μου.

Ωσπου ένας άντρας μπήκε στην κουζίνα.

Τράβηξε την καρέκλα της μαμάς,την σήκωσε και την φίλησε στο στόμα.

Έπειτα σκούπισε τις σάλτσες απ'το στόμα του πάνω στο τραπεζομάντηλο και πήδηξε απ'το παράθυρο.

Η μαμά στεκόταν ακόμα ακίνητη με τα μάτια γουρλωμένα.

Ο μπαμπάς γύρισε σελίδα στην εφημερίδα.

Η αδερφή μου έβαλε το μπιζέλι αρακά στο στόμα της.

Κι εγώ συνέχισα να χαϊδεύω την κοιλιά μου.

Χιονόμυαλα

Και ξέρεις ποιο είναι το προβλημά μου?

Οι λέξεις έχουν κατακάτσει στον πυθμένα του εγκεφάλου μου.

Και ταρακουνάω το κεφάλι μου για να τις βάλω σε κίνηση μπας και καταφέρουν να σχηματίσουν σκέψεις.

Αλλα πού.

Ήτανε στραβό το κλίμα
έριξε και χιονόνερο.

Ήμουν που 'μουν σάπια
με φαγε κι ο γάιδαρος.

Ήμουν που 'μουν σκατά
τελείωσε και το βιβλίο μου.

Ήμουν που μουν σκατά,
είναι κι o Δανιήλ  νεκρός.

Είναι που 'ναι  νεκρός,
δεν θα ξαναγράψει και τίποτα.

Punk's not dead

Δεν ακούω τη μαμά μου.Πίνω αντιβίωση και μπίρα.Fucking cool.

Ξέρω πολύ καλα τι προσπαθείς να πετύχεις

Γιατι δεν ήσουν εδω?Όταν άνοιξα τα μάτια μου και βρεθηκα ξαπλωμένη στα κρυα πλακάκια του μπάνιου.
Γιατί δεν ήσουν εδώ που φοβόμουν?Και η γκόμενα στο κοτοπουλαδικο,με ποιο δικαίωμα με κοιτούσε αφοπλιστικά στα μάτια?Χαμήλωσα πρώτη το βλέμμα να μην προλαβει να διαβασει τις σκέψεις μου.Αισθανόμουν διαφανη πάλι.Μπορούσες να δεις μεσα απο μένα.Και συ μου σφιξες το χέρι και μου ψιθυρισες στο αυτί.Με τυλιξες με το μπουφάν σου και μου τράβηξες διακριτικά το μπουκάλι απ'τα χερια.Γιατί δεν με αφηνεις στη ησυχία μου?Δεν σε είχα ανάγκη,τι δεν καταλαβαίνεις?
Στο μυαλό σου είναι όλα,μου λες.Σταμάτα να μου μιλας όπως στις ανόητες φίλες σου,σου λέω.

Θεμελιωδης αρχη

Τι έπαθα πάλι?Γιατί δεν αναγνωρίζω την μούρη μου στον καθρέφτη?
Εγωειμαιαυτηεγωειμαιαυτηεγωειμαιαυτηεγωειμαιαυτηεγωειμαιαυτηεγωειμαιαυτηεγωειμαιαυτηεγωειμαιααυτη.
Άντε ας το χωνέψω επιτέλους.Κι ας πάω παρακάτω.Έχω κι άλλα πραγματα να σκεφτω.

Και μου το λεγε η μανα μου να κόψω τους πολλους κουραμπιέδες.Με πείραξε η άσπρη σκόνη.
Αχ θεε μου είμαι τόσο αστεία.Ας το γράψω κι αυτό.Στη λίστα με τα πράγματα για χώνεμα.
Αλλά όχι γαμα το.Αυτο θα σήμαινε οτι πρεπει να σκεφτώ και την σειρα προτεραιοτητας.
Ξαναγυρίζουμε λοιπόν στο σημείο που ξεκινησαμε.

Μια απο αυτές τις μέρες θα πεταχτώ για τσιγάρα

Δεν με χωραει ο τοπος.Με πιανει νευρικότητα.

Τριβω τα ματια μου,μυριζω τα μαλλια μου,αγκαλιαζω τα γονατα μου,χτυπάω τα δαχτηλα μου ρυθμικα.

Μου το χα πει πως δεν εχω καμια δουλεια εδώ.Αρνουμουν να μ’ακουσω.Αλλη μια ευκαιρια.

 Κλεινω τα ματια μου όταν σε φιλαω.Αγκαλιαζω ένα σωμα,όχι εσενα.

Ο ερωτας ισχυει μεχρι εξαντησεως των αποθεματων.

Τώρα που έχω μπήξει βαθια τη σημαία μου στη γη σου,τώρα που σε γνωρίζω απο ακρη σ’ακρη,δεν με κραταει τιποτα εδώ.Και ο Παυλιδης με στοιχειωνει πάλι.Το πιο ωραιο ειναι το επόμενο λιμανι.