Μπούζι

Τα πατούσια μου πάγωσαν τόσο πολύ

που έσπασα τα δαχτυλάκια μου

και τα μοίρασα στις φίλες μου

να με θυμούνται.

Άνοιξα τα μάτια μου.
Και τα ξανάκλεισα.
Και τα ξανάνοιξα.
Αλλά δεν υπήρχε καμία διαφορά.
Πηχτό σκοτάδι.
Σ'ακουσα δίπλα μου να ρουφάς τη μύτη σου.
Τρόμαξα και τινάχτηκα όρθια.
Δεν ήμουν σίγουρη ότι ήσουν εσύ.
Δεν σε είχα ακούσει ποτέ να κλαις.
-Τι περίμενες; με ρώτησες με μια φωνή που δεν ήταν η δική σου.
Πήγα να ανοίξω το στόμα μου,αλλά η φωνή μου δεν έβγαινε.
-Δεν ξέρω... ψέλλισα...σίγουρα όχι αυτό.
Σώπασες.
Πλησίασα προς τα κει που ακούστηκε η φωνή σου.
Άπλωσα το χέρι μου να σου χαιδέψω την πλάτη,
μα εσύ τινάχτηκες στο άγγιγμα μου.
Ξαφνιάστηκα.
Πισωπάτησα.
Γύρισα κι έκανα να φύγω μα δεν έβλεπα τίποτα μες το σκοτάδι.
Άπλωσα τα χέρια κι άρχισα να ψάχνω ένα τοίχο στα τυφλά για να στηριχτώ.
Μα δεν υπήρχε τίποτε.
Σωριάστηκα στο πάτωμα.
Ήμασταν τώρα δυο φοβισμένα κουτάβια ζαρωμένα στις γωνιές τους.
Εγώ να φοβάμαι να σε ξαναπλησιάσω στη προοπτική μιας δεύτερης απόρριψης,
κι εσύ να φοβάσαι τη μεγάλη απόσταση που μας χωρίζει.

Άκου πως έχουν τα πράματα

Σήμερα μίλαγα με τον Γιωργάκη.
Ξέρεις γι'αυτά που οι άνθρωποι λένε πολιτικά.
Και μια γιαγιά πέρασε και κοντοστάθηκε να ακούσει τι λέγαμε.
Είχε μάλιστα και το θράσος να πει και την άποψη της.
Αλλά καταπώς φαίνεται πήρε θάρρος από την μαλθακή μου όψη,κι άρχισε να μιλάει χωρίς σταματημό.
Γι'αυτό και γω της άνοιξα το γυάλινο μπουκάλι της κοκα κόλας που κρατούσα στο κεφάλι.
Σωριάστηκε κάτω κι άρχισαν να τρέχουν αίματα.Αλλά μπορεί να ταν και κοκα κόλα.
Για να μάθει να με σέβεται η παλιόγρια.

Blog diaries

Και που λέτε θα 'μαι στο taf αύριο.Με άλλους 9 bloggers.Θα συμμετέχουμε όλοι σ'αυτή την έκθεση.
Εννοείται ότι θα το 'λεγα τελευταία στιγμή,όπως εννοείται ότι προσπάθησα να τα στήσω το βράδυ της προηγούμενης μέρας και έτρεχα και δεν έφτανα.Γι'αυτό μην αγχώνεστε αν δεν προλαβαίνετε να ρθείτε.Θα είναι μέχρι τις 15 Μαρτίου.
Εσείς που επιμένετε παρόλαυτα να ρθείτε αύριο,έλατε να πείτε κι ένα γειά.

      Τα λέμε αύριο στις 8.30!

Οικογενειακές Ιστορίες Ι

Ήταν Κυριακή και τρώγαμε όλοι μαζί.

Ο μπαμπάς διάβαζε εφημερίδα.

Η αδερφή μου προσπαθούσε να καρφώσει ένα μπιζέλι αρακά με το πιρούνι της.

Η μαμά καθάριζε με μια μπουκιά ψωμί τις σάλτσες απ'το πιάτο της.

Κι εγώ χάιδευα την κοιλιά μου.

Ωσπου ένας άντρας μπήκε στην κουζίνα.

Τράβηξε την καρέκλα της μαμάς,την σήκωσε και την φίλησε στο στόμα.

Έπειτα σκούπισε τις σάλτσες απ'το στόμα του πάνω στο τραπεζομάντηλο και πήδηξε απ'το παράθυρο.

Η μαμά στεκόταν ακόμα ακίνητη με τα μάτια γουρλωμένα.

Ο μπαμπάς γύρισε σελίδα στην εφημερίδα.

Η αδερφή μου έβαλε το μπιζέλι αρακά στο στόμα της.

Κι εγώ συνέχισα να χαϊδεύω την κοιλιά μου.

Χιονόμυαλα

Και ξέρεις ποιο είναι το προβλημά μου?

Οι λέξεις έχουν κατακάτσει στον πυθμένα του εγκεφάλου μου.

Και ταρακουνάω το κεφάλι μου για να τις βάλω σε κίνηση μπας και καταφέρουν να σχηματίσουν σκέψεις.

Αλλα πού.

Το χειρότερο πράγμα είναι οι άνθρωποι που λένε συνέχεια τα ίδια και τα ίδια,
κι αυτό είναι κάτι που λέω απ'τα 13 μου.

Τις προάλλες είπα πως το χειρότερο πράγμα που μπορεί να σου συμβεί είναι να πεθάνεις.
Αμέσως όλοι πασχίσανε να με πείσουνε πως το χειρότερο είναι να πεθάνει κάποιο πολυαγαπημένο σου πρόσωπο.
Προφανώς δεν καταλαβαίνουν τι θέλω να πω.
Όπως τότε που η Ι. έλεγε πως αν δεν υπήρχε Χριστός,δεν θα υπήρχαν Χριστούγεννα.
Και μεις κάναμε πλιτς πλιτς με τα μάτια μας.
Είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα.

Με θυμάμαι να νιώθω σαν μούμια.

Οι γάζες μου να συγκρατούν το σώμα μου σφιχτά στη θέση του,

μην τυχόν αλλάξω σχήμα

και τρομάξω τον κόσμο.

Ξέρεις τι φοβάμαι πιο πολύ?

Μη μ'ανοίξεις μια μέρα και με βρεις άδεια.

Ήτανε στραβό το κλίμα
έριξε και χιονόνερο.

Ήμουν που 'μουν σάπια
με φαγε κι ο γάιδαρος.

Ήμουν που 'μουν σκατά
τελείωσε και το βιβλίο μου.

Ήμουν που μουν σκατά,
είναι κι o Δανιήλ  νεκρός.

Είναι που 'ναι  νεκρός,
δεν θα ξαναγράψει και τίποτα.

Καποια μέρα

Βαρέθηκα να κάθομαι ξαπλωμένη κι έτσι άρχισα να κόβω βόλτες στο δωμάτιο μου.

Μέχρι που σταμάτησα κι άρχισα να τρώω οτι έβρισκα στην κουζίνα.

Μέχρι που φούσκωσα,βγήκα έξω κι άρχισα να περπατάω για να χωνέψω.

Μέχρι που συνάντησα μια φίλη μου κι άρχισε να μου μιλάει. 

Μέχρι που χασμουρήθηκα,προσβλήθηκε, σταμάτησε  κι έτσι συνέχισα να περπατάω.

Μέχρι που βγήκα έξω από την πόλη και το μόνο που έβλεπα πια ήταν χορταριασμένα στρέμματα γης κι άρχισα να ανησυχώ λιγάκι,μα συνέχισα να περπατάω.

Μέχρι που ένα αυτοκίνητο με τη μουσικη στη διαπασών με προσπέρασε κορνάρωντας,μα συνέχισα να περπατάω.

Μέχρι που έφτασα στη θάλασσα,γδύθηκα και βούτηξα και σταμάτησα να περπατάω.

Κι έτσι άρχισα να κολυμπάω.

κλπ.

Γιατί μου τη δίνεις

Βαρέθηκα.
Σκέφτηκα να παίξω λίγο.
Να παριστάνω την σοβαρή,ιντελεκτουάλ γκόμενα.
Να κάθομαι πίσω χαλαρή στην καρέκλα,να σ'ακούω που φλυαρείς,να χαμογελάω όλο αυτοπεποίθηση όταν δεν λες κάτι αστείο,οτι τάχα με διασκεδάζεις με την απλοϊκότητά σου,και που και που να σου φυσάω τον καπνό μου στη μούρη.
Θα δεις οτι η παράσταση που δίνεις δεν είναι αρκετά καλή να με εντυπωσιάσει και θα τρέξεις μακριά φοβισμένος.
Κι έτσι εγώ θα μείνω μόνη μου,θα τελειώσω την μπύρα μου,θα πετάξω το τσιγάρο μου κάτω,θα το σβήσω με το παπούτσι μου,και θα αρχίσω να περπατάω για το σπίτι μου.

Μόνο που -γαμώ- δεν καπνίζω.

From the very first time I saw you,I knew I wanted to have inside jokes with you.

Στο νήπιο έλεγα ψέματα πως ξέρω να διαβάζω.

Κοίταγα για λίγο τα γράμματα σκεπτική και μετά τους έλεγα ότι ήθελα.

Στη δευτέρα δημοτικού προσπαθούσα να πείσω την Ρωσίδα φίλη μου ότι και γω ξέρω μια γλώσσα που αυτή δεν ξέρει.

Άρχισα να φτιάχνω δικές μου λέξεις και χαρακτήρες για γράμματα.Η γλώσσα λεγόταν σοουόζα,θυμάμαι.

Στην τετάρτη δημοτικού είχα ξεφύγει.

Έλεγα στη φίλη μου οτι είδα όραμα κι έτσι έφτιαξα τη δική μου θρησκεία.

Μου φαινόταν άδικο να πιστεύω στο Χρηστό κι έπλασα μια δικιά μου θεότητα,γυναίκα.

Όταν κάναμε προσευχή τα πρωινά,σταύρωνα τα δυό μου δάχτυλα πίσω απ'την πλάτη μου.

Ευτυχώς που γρήγορα βαριόμουν τα ψέματα μου και σταματούσα να ασχολούμαι μαζί τους.

Ευτυχώς για μένα.

Και για τους γύρω μου.

Punk's not dead

Δεν ακούω τη μαμά μου.Πίνω αντιβίωση και μπίρα.Fucking cool.