Το χειρότερο πράγμα είναι οι άνθρωποι που λένε συνέχεια τα ίδια και τα ίδια,
κι αυτό είναι κάτι που λέω απ'τα 13 μου.

Τις προάλλες είπα πως το χειρότερο πράγμα που μπορεί να σου συμβεί είναι να πεθάνεις.
Αμέσως όλοι πασχίσανε να με πείσουνε πως το χειρότερο είναι να πεθάνει κάποιο πολυαγαπημένο σου πρόσωπο.
Προφανώς δεν καταλαβαίνουν τι θέλω να πω.
Όπως τότε που η Ι. έλεγε πως αν δεν υπήρχε Χριστός,δεν θα υπήρχαν Χριστούγεννα.
Και μεις κάναμε πλιτς πλιτς με τα μάτια μας.
Είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα.

Με θυμάμαι να νιώθω σαν μούμια.

Οι γάζες μου να συγκρατούν το σώμα μου σφιχτά στη θέση του,

μην τυχόν αλλάξω σχήμα

και τρομάξω τον κόσμο.

Ξέρεις τι φοβάμαι πιο πολύ?

Μη μ'ανοίξεις μια μέρα και με βρεις άδεια.

Ήτανε στραβό το κλίμα
έριξε και χιονόνερο.

Ήμουν που 'μουν σάπια
με φαγε κι ο γάιδαρος.

Ήμουν που 'μουν σκατά
τελείωσε και το βιβλίο μου.

Ήμουν που μουν σκατά,
είναι κι o Δανιήλ  νεκρός.

Είναι που 'ναι  νεκρός,
δεν θα ξαναγράψει και τίποτα.

Καποια μέρα

Βαρέθηκα να κάθομαι ξαπλωμένη κι έτσι άρχισα να κόβω βόλτες στο δωμάτιο μου.

Μέχρι που σταμάτησα κι άρχισα να τρώω οτι έβρισκα στην κουζίνα.

Μέχρι που φούσκωσα,βγήκα έξω κι άρχισα να περπατάω για να χωνέψω.

Μέχρι που συνάντησα μια φίλη μου κι άρχισε να μου μιλάει. 

Μέχρι που χασμουρήθηκα,προσβλήθηκε, σταμάτησε  κι έτσι συνέχισα να περπατάω.

Μέχρι που βγήκα έξω από την πόλη και το μόνο που έβλεπα πια ήταν χορταριασμένα στρέμματα γης κι άρχισα να ανησυχώ λιγάκι,μα συνέχισα να περπατάω.

Μέχρι που ένα αυτοκίνητο με τη μουσικη στη διαπασών με προσπέρασε κορνάρωντας,μα συνέχισα να περπατάω.

Μέχρι που έφτασα στη θάλασσα,γδύθηκα και βούτηξα και σταμάτησα να περπατάω.

Κι έτσι άρχισα να κολυμπάω.

κλπ.

Γιατί μου τη δίνεις

Βαρέθηκα.
Σκέφτηκα να παίξω λίγο.
Να παριστάνω την σοβαρή,ιντελεκτουάλ γκόμενα.
Να κάθομαι πίσω χαλαρή στην καρέκλα,να σ'ακούω που φλυαρείς,να χαμογελάω όλο αυτοπεποίθηση όταν δεν λες κάτι αστείο,οτι τάχα με διασκεδάζεις με την απλοϊκότητά σου,και που και που να σου φυσάω τον καπνό μου στη μούρη.
Θα δεις οτι η παράσταση που δίνεις δεν είναι αρκετά καλή να με εντυπωσιάσει και θα τρέξεις μακριά φοβισμένος.
Κι έτσι εγώ θα μείνω μόνη μου,θα τελειώσω την μπύρα μου,θα πετάξω το τσιγάρο μου κάτω,θα το σβήσω με το παπούτσι μου,και θα αρχίσω να περπατάω για το σπίτι μου.

Μόνο που -γαμώ- δεν καπνίζω.

From the very first time I saw you,I knew I wanted to have inside jokes with you.

Στο νήπιο έλεγα ψέματα πως ξέρω να διαβάζω.

Κοίταγα για λίγο τα γράμματα σκεπτική και μετά τους έλεγα ότι ήθελα.

Στη δευτέρα δημοτικού προσπαθούσα να πείσω την Ρωσίδα φίλη μου ότι και γω ξέρω μια γλώσσα που αυτή δεν ξέρει.

Άρχισα να φτιάχνω δικές μου λέξεις και χαρακτήρες για γράμματα.Η γλώσσα λεγόταν σοουόζα,θυμάμαι.

Στην τετάρτη δημοτικού είχα ξεφύγει.

Έλεγα στη φίλη μου οτι είδα όραμα κι έτσι έφτιαξα τη δική μου θρησκεία.

Μου φαινόταν άδικο να πιστεύω στο Χρηστό κι έπλασα μια δικιά μου θεότητα,γυναίκα.

Όταν κάναμε προσευχή τα πρωινά,σταύρωνα τα δυό μου δάχτυλα πίσω απ'την πλάτη μου.

Ευτυχώς που γρήγορα βαριόμουν τα ψέματα μου και σταματούσα να ασχολούμαι μαζί τους.

Ευτυχώς για μένα.

Και για τους γύρω μου.

Punk's not dead

Δεν ακούω τη μαμά μου.Πίνω αντιβίωση και μπίρα.Fucking cool.

Σεκλέτια

Αυτό το κοπρόσκυλο μου έχει φάει όλα τα καλά μου βρακιά.

Σε λίγο θα με αναγκάσει να πλένω και τα ρούχα μου.

Η αλήθεια είναι ότι όλες οι γυναίκες του σπιτιού την ζηλεύουν.Γιατί έχει όλη την προσοχή του μπαμπά.

Ξέρω πολύ καλα τι προσπαθείς να πετύχεις

Γιατι δεν ήσουν εδω?Όταν άνοιξα τα μάτια μου και βρεθηκα ξαπλωμένη στα κρυα πλακάκια του μπάνιου.
Γιατί δεν ήσουν εδώ που φοβόμουν?Και η γκόμενα στο κοτοπουλαδικο,με ποιο δικαίωμα με κοιτούσε αφοπλιστικά στα μάτια?Χαμήλωσα πρώτη το βλέμμα να μην προλαβει να διαβασει τις σκέψεις μου.Αισθανόμουν διαφανη πάλι.Μπορούσες να δεις μεσα απο μένα.Και συ μου σφιξες το χέρι και μου ψιθυρισες στο αυτί.Με τυλιξες με το μπουφάν σου και μου τράβηξες διακριτικά το μπουκάλι απ'τα χερια.Γιατί δεν με αφηνεις στη ησυχία μου?Δεν σε είχα ανάγκη,τι δεν καταλαβαίνεις?
Στο μυαλό σου είναι όλα,μου λες.Σταμάτα να μου μιλας όπως στις ανόητες φίλες σου,σου λέω.

Θεμελιωδης αρχη

Τι έπαθα πάλι?Γιατί δεν αναγνωρίζω την μούρη μου στον καθρέφτη?
Εγωειμαιαυτηεγωειμαιαυτηεγωειμαιαυτηεγωειμαιαυτηεγωειμαιαυτηεγωειμαιαυτηεγωειμαιαυτηεγωειμαιααυτη.
Άντε ας το χωνέψω επιτέλους.Κι ας πάω παρακάτω.Έχω κι άλλα πραγματα να σκεφτω.

Και μου το λεγε η μανα μου να κόψω τους πολλους κουραμπιέδες.Με πείραξε η άσπρη σκόνη.
Αχ θεε μου είμαι τόσο αστεία.Ας το γράψω κι αυτό.Στη λίστα με τα πράγματα για χώνεμα.
Αλλά όχι γαμα το.Αυτο θα σήμαινε οτι πρεπει να σκεφτώ και την σειρα προτεραιοτητας.
Ξαναγυρίζουμε λοιπόν στο σημείο που ξεκινησαμε.

Μια απο αυτές τις μέρες θα πεταχτώ για τσιγάρα

Δεν με χωραει ο τοπος.Με πιανει νευρικότητα.

Τριβω τα ματια μου,μυριζω τα μαλλια μου,αγκαλιαζω τα γονατα μου,χτυπάω τα δαχτηλα μου ρυθμικα.

Μου το χα πει πως δεν εχω καμια δουλεια εδώ.Αρνουμουν να μ’ακουσω.Αλλη μια ευκαιρια.

 Κλεινω τα ματια μου όταν σε φιλαω.Αγκαλιαζω ένα σωμα,όχι εσενα.

Ο ερωτας ισχυει μεχρι εξαντησεως των αποθεματων.

Τώρα που έχω μπήξει βαθια τη σημαία μου στη γη σου,τώρα που σε γνωρίζω απο ακρη σ’ακρη,δεν με κραταει τιποτα εδώ.Και ο Παυλιδης με στοιχειωνει πάλι.Το πιο ωραιο ειναι το επόμενο λιμανι.

Ας βρεθει κάποιος να με πείσει οτι υπάρχει ελπίδα.

Μου υποσχέθηκε πως θα με κάνει άνθρωπο,μια στιγμή της ζωής μου που δεν με ένοιαζε τίποτα,
κι έτσι αφέθηκα μην έχοντας τιποτα να χάσω.

Όταν αργότερα θα με ρωτάγανε πως ξεκίνησα θα απαντούσα:
άρχισα να ντύνομαι όπως μου υποδείκνυε.
Κάθε πρωί,είχε ακουμπισμένες τις καλτσες και τα εσώρουχα στην άκρη του κρεβατιού.

Της είμαι ευγνώμων που με μάζεψε και με φρόντιζε παρόλο που δεν το αξίζει.
Οι προθέσεις της κάθε άλλο παρά ανιδιοτελείς ήτανε.

Αλλά δεν παραπονιέμαι.Ποτέ δεν παραπονέθηκα.
Ήμουν το παιχνίδι της.Με έντυνε και με έβαζε να υποδύομαι ρόλους.
Είχε μεθύσει με την εξουσία που ασκούσε πάνω μου.
Ακόμα και τις τελευταίες μέρες δεν έλεγα τίποτα παραπάνω από αυτά που μου επέτρεπε.
Κι ενώ στα μάτια των φίλων ήμουν το σκυλάκι της,
στην ουσία εκείνη είχε εξαρτηθεί απόλυτα μαζί μου.
Κι όταν με έβαζε να της κάνω έρωτα μου υπαγόρευε από πριν τις κινήσεις μου,τον τόνο της φωνής μου.
Ήθελε να 'μαι επιθετικός και αποφασιστικός στις κινήσεις μου.
Στην αρχή βέβαια,υπήρχε πρόβλημα λόγω της μαλθακότητας του χαρακτήρα μου,όπως έλεγε.
Επαναλάμβανα τα λόγια μου άψυχα.
Δεν ταιριάζανε στο στόμα μου.Δεν ήταν λόγια που θα βγαίναν από μέσα μου.
Εκείνη τότε με έβριζε και με χτυπούσε αλλά ποτέ δεν θύμωσα γιατί την λυπόμουν.
Άλλωστε η μανία της δεν κράταγε πολύ.
Τις περισσότερες φορές ξεσπούσε σε κλάματα.
Την έκανα,έλεγε,να νιώθει πως όλα γύρω της ήταν πλαστικά.
Κι εγώ τότε δεν καταλάβαινα τι εννοούσε,αφού αυτή επέμενε να ξεστομίσω αυτά τα λόγια
κι έτσι έμενα όσο πιο ακίνητος μπορούσα για να γίνω αόρατος
και την παρακολουθούσα να κλαίει βουβά στο πάτωμα
να μην την ακούσουν οι υπηρέτες.