ίλιγγος

μα τι γρήγορα που γίναν όλα

δεν το χωράει το μυαλό μου

μα δεν χωράει στην χοντροκεφάλα μου

τι γρήγορα που γίναν όλα.

σχεδόν μου 'ρχετε εμετός.τόσο γρήγορα που γίναν όλα.

πάλι καλά που δεν χωράνε στο μυαλό μου.πόσο μάλλον να βγουν απ'το στόμα μου.

Γιατί έτσι

Κι αν θες λόγους μπορώ να φτιάξω πολλούς.

Κυρίως όμως γιατί δεν ξέρω ούτε τι ποτό να παραγγείλω.

Είχαμε πει θα ξεκόβαμε,θυμάσαι;

Κι αντί γι'αυτό συνεχίζουμε λες και δεν έγινε ποτέ.

Μα αλήθεια σου λέω

μπορώ να σκεφτώ εκατό πράγματα 

καλύτερα από σένα

καλύτερα από σένα και τη μαμά σου

καλύτερα από σένα και τη μαμά σου και τα φαγητά της μαζί.

Σίγουρα δεν μου το 'χες

αλλά κατά πως φαίνεται

μάλλον θα χάσεις για πρώτη φορά στη ζωή σου.

Και από γυναίκα μάλιστα.

Μόνο που 'ναι κρίμα που στέκεσαι στα τελευταία

αλλά ούτε και με τα πρώτα ικανοποιημένη είμαι.

μα τα χίλια κεφαλοτύρια με εκνευρίζεις.

και βαριέμαι που οι χωρισμοί παίρνουν τόσα χρόνια.

Καλά μπορεί να μην μπορώ εκατό.Σίγουρα όμως δέκα.Ή έστω πέντε.

Σκυλιποτάκτης

\
Λιποτάχτησε κι ο σκύλος μου.
Είπε δεν θέλει να τρώει πλέον από τα αποφάγια.
Του πα να φύγει.
Δεν τον είχα ανάγκη.

Einmal ist keinmal

Μια φορά δε μετράει.Μια φορά δεν είναι τίποτα.
Μα στο είπα.Και το ξανάκανα.
Κι ούτε τότε μετρούσε γιατί ήταν μια φορά μονάχα.
Και το ξανάκανα ξανά και ξανά.
Και βρέθηκα σημαδεμένη από πολλές φορές που δεν ήταν τίποτα.
Κι όταν ζήτησες να μπεις,έκρυψα τα τίποτα μου κάτω από το χαλί.
Και συ μου πες τι το θες το χαλί καλοκαιριάτικα
και το τράβηξες κι είδες την τρύπα στο πάτωμα
και μου πες γιατί δεν μου το πες;
και σου πα αν ήθελα να στην κρύψω θα το 'κανα καλύτερα,κάπου που δεν θα την έβρισκες.
αλλά είμαι κουρασμένη.
και μου πες σταμάτα να κάνεις σαν γρια
και σου πα δεν κάνω σαν γρια
και μου πες σταμάτα να κάνεις σαν μωρό.

Κολοκυθιά

Δεν καταλαβαίνει πως γίνεται να λέω ότι δεν καταλαβαίνω πως γίνεται να λέει ότι δεν καταλαβαίνει πως γίνεται να λέω ότι δεν είμαι σε θέση να σκεφτώ αυτόν τον καιρό.

Το μόνο που θέλει είναι να πάρω θέση επιτέλους.

Το μόνο που θέλω είναι να περνάω τον χρόνο μου τόσο εποικοδομητικά

όσο ο Μιγιάγκι όταν έπιανε μύγες με τα τσόπστικς.

Κι όμως αναρωτιέμαι αν έχω γίνει σκληρή σαν την Αθήνα,μα υποθέτω πως είναι καλό σημάδι για σένα που το σκέφτηκα.

Λυπάμαι δεν φταίω εγώ,τα τσιρότα φταίνε

Μα τι περίεργο που ναι να σου κολλάνε με τσιρότα τις αρθρώσεις σου
ώστε να μην μπορείς να κουνηθείς χωρίς να νιώσεις τον πόνο από τις κολλημένες τρίχες σου που ξεριζώνονται.

Αναμφισβήτητα είναι μια πολύ αποτελεσματική τεχνική.
Κανείς δεν μπορεί να τρέξει,να χορέψει,να χτυπήσει παλαμάκια,να παίξει κοκορομαχίες.
Κανείς δεν μπορεί να κάνει ποδήλατο,να παίξει με τον σκύλο του,να σκάψει το χώμα,να κάνει σκοινάκι.
Κανείς δεν μπορει να ανεβεί στα δέντρα,να παίξει ξύλο,να τεντωθεί.
Δεν θα 'πρεπε όμως να προκαλεί δυσαρέσκεια.Δεν είναι δα και κάτι το σπουδαίο.
Αργά ή γρήγορα,όλα τα συνηθίζεις.

μου τσιμπάς το παράλυτο χέρι μου

Ακούω στοιχήματα

πόσο λέτε να μου πάρει να το συνειδητοποιήσω;

Τελευταία με διακατέχει μια ανησυχία για το αν ο κόσμος,όταν θα βγω επιτέλους έξω ξανά,θα είναι ακόμα όπως τον άφησα.

Μου φάνηκε πως είδα μια κόκκινη γυναίκα τις προάλλες,καθώς γυρνούσα σπίτι με το αυτοκίνητο.
Την είδα ξανά χτες,να περπατάει στο απέναντι πεζοδρόμιο.
Την ακολούθησα αλλάζοντας τελείως κατεύθυνση από κει που δεν θυμάμαι πως ήθελα να πάω.
Περπατούσε ανέμελη στις μύτες των ποδιών της.
Δεν είμαι σίγουρη αν πατούσε στο έδαφος.
Την ακολούθησα υπνωτισμένη.
Στο φανάρι χώθηκε στο πλήθος.
Την έχασα για λίγο.
Την εντόπισα γρήγορα χάρη στο χρώμα της.
Έφτασα πίσω της και της τράβηξα το χέρι.
Γύρισε ξαφνιασμένη.
Έβγαλε τα ακουστικά απ'τα αυτιά της.
Είσαι κόκκινη,της είπα.
Έσμιξε τα φρύδια της και με ρώτησε τι λέω.
Είσαι κόκκινη, επανέλαβα.
Όχι δεν είμαι.Σίγουρα δεν είμαι.Θα το 'χα προσέξει.
Μα είσαι,επέμεινα.
Αν είμαι κόκκινη,τότε κι εσύ είσαι κόκκινη,είπε.
Μα εγώ δεν είμαι,ενώ εσύ είσαι.
Γούρλωσε τα μάτια της,μου φώναξε να κοιτάω τη δουλειά μου,με δάγκωσε κι έφυγε.
Τώρα ήμουν εγώ αυτή που έμεινε με τα μάτια γουρλωμένα εμβρόντητη.
Μέχρι που ξεράθηκαν απ' τον αέρα κι αναγκάστηκα να τα ανοιγοκλείσω.
Συνέχισα να περπατάω μέχρι που έφτασα σπίτι,έφαγα σπανακόριζο κι έπεσα για ύπνο.

Δεν μπορώ να χωνέψω τον γάιδαρο και δεν χωράει η ουρά ή γιατί ο εγκέφαλός μου έχει ατροφήσει ή απάντηση γιατί απέτυχα στις πανελλήνιες ή γιατί όταν θα πάω να γράψω δεν θα χω άγχος -γιατί πολύ απλά δεν με νοιάζει ή να πως οι μαλακίες που σκέφτομαι βρήκαν αφορμή να βγουν στην επιφάνεια ή μπορει και να βαριέστε περισσότερο από μένα αν μετά από αυτό τον τίτλο εξακολουθείτε να θέλετε να διαβάσετε και το υπόλοιπο ή αναρωτιέμαι δεν υπάρχει όριο στις λέξεις που μπορείς να χρησιμοποιήσεις για τίτλο; να θυμηθώ να το αξιοποιήσω κάποια στιγμή

Κατασπάραξα τις καρέκλες,ξέσκισα το χαλι με τα νυχια μου,έσπασα τον καθρέπτη στη ράχη της βιβλιοθήκης,γκρέμισα όλα τα βιβλία από τα ράφια τους,τράβηξα το τραπεζομάντηλο από το τραπέζι και κλώτσησα τα θραύσματα των πιάτων ανακατεμένων με μακαρόνια και σαλάτα από το πάτωμα,τράβηξα το λαμπατέρ από τη μπρίζα και το πέταξα στο κλειστό παράθυρο,έσκισα τα ρούχα μου με μανία,χτύπησα με μπουνιές την κοιλιά μου,ούρλιαξα κι όμως ακόμα δεν κατάφερα να νιώσω καλύτερα.

Βαρέθηκα.Βαρέθηκα όσο δεν πάει.Βαρέθηκα όσο δεν πάει άλλο.Βαρέθηκα όσο δεν πάει άλλο να τριγυρίζω σαν φάντασμα.Βαρέθηκα όσο δεν πάει άλλο να τριγυρίζω σαν φάντασμα στο σπίτι.Βαρέθηκα όσο δεν πάει άλλο να τριγυρίζω σαν φάντασμα στο σπίτι και να σκάβω μονοπάτια στο ξύλινο πάτωμα.Βαρέθηκα όσο δεν πάει άλλο να τριγυρίζω σαν φάντασμα στο σπίτι και να σκάβω μονοπάτια στο ξύλινο πάτωμα μέχρι να γίνουν τόσο βαθιά σαν χαρακώματα.Ξέρετε ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος ήταν ένα πλήγμα για την ανθρωπότητα εξαιτίας του τεράστιου αριθμού των νεκρών του.Ο πρώτος όμως ήταν αυτός που άφησε τα μεγαλύτερα ψυχολογικά προβλήματα στους ανθρώπους.Κι αυτό γιατί αναγκάστηκαν να ζουν σε χαρακώματα.Τι έλεγα;Α ναι!Βαρέθηκα να αυτομαστιγώνομαι γιατί σκέφτομαι άλλα πράγματα από αυτά που θα ΄πρεπε να σκέφτομαι.Και περισσότερο βαρέθηκα να αναθεωρώ την άποψή μου ότι δεν γίνεται να βαρεθώ περισσότερο.

Τα καλά της ανεργίας

Δεν το πιστεύω ότι η μάνα μου έμαθε να μαγειρεύει.
Σήμερα μάλιστα έφτιαξε ρεβυθοκεφτέδες.
Ο κόσμος φαίνεται να αλλάζει.

Ελεύθερη πολιορκημένη

Ευτυχώς που έχω κουρτίνες να εμποδίζουν το πολύ φως να μπεί στο δωμάτιο

αλλά και το μάτι μου να βγει έξω απ'το παράθυρο.

Αναπάντητα ερωτήματα

Και ξαφνικά,με ρώτησε αν κατάλαβα.
Γύρισα και τον κοίταξα.
Τον ρώτησα τι εννοούσε.
Εκείνη τη στιγμή άρχισε και σωπάσαμε ξανά.
Αναρωτιόμουν τι εννοούσε.
Τσαντίστηκα που δεν με είχε ικανή να καταλάβω.
Κι αν δεν εννοούσε όμως αυτό;
Αν δεν ήταν κάτι τόσο προφανές κι όντως δεν είχα καταλάβει;

Μερικοί το προτιμούν νιανιά

Ο Πετάρντο (που αγαπά την Ντολόρες) πλακώθηκε με τον Φελίππε (τον πατέρα της Κλαούντια) γιατί τον κατηγόρησε πως έκλεψε στα χαρτιά.Έπειτα ο Πάουλο (που χε το καφενείο στο οποίο παίζανε και μαζεύονταν τα πρωινά) τους ανάγκασε να φιλιώσουν (τόσα χρόνια ήταν φίλοι).Έτσι ο Φελίππε (ο πατέρας της Κλαούντια που τον πλάκωσε ο Πετάρντο) για να δείξει πως δεν κρατάει κακία στον Πετάρντο(που πλάκωσε τον Φελίππε κι αγαπά την Ντολόρες) αποφάσισε να τον παντρέψει με την κόρη του (την Κλαούντια).Ο Πετάρντο (που δεν μπορούσε να πει όχι στον φίλο του τον Φελίππε που ήταν τόσα χρόνια φίλοι κι επιπλέον μόλις τον είχε πλακώσει,παρόλο που αγαπά την Ντολόρες) δέχτηκε.
Ο Πετάρντο έχει τώρα τρεις γιους και τη στιγμή που μιλάμε κάνει να χουφτώσει τη γυναίκα του που βάζει ηλεκτρική,και οσονούπω θα φάει σκαμπίλι γιατί όλη μέρα σιδερώνει πλένει και ταϊζει, ενώ αυτός κάθεται.
Ο Φελίππε είναι στο γηροκομείο.
Και η Ντολόρες είναι βελονίστρια σε κάποιο ενεργειακό κέντρο.
Αυτά πάνω κάτω.