Από μικρή θέλω να ανακαλύψω τη συσκευή που θα αποθηκεύει και θα αναπαράγει μυρωδιές.

Ύψωνα κάστρα.Ψηλά.Να με περιβάλουν.Να μπορώ να βλέπω τον κόσμο απο ψηλά.
Άλλα δεν υπολόγιζα πως θα ερχόσουν.
Να με πολιορκήσεις
να με κατακτήσεις
να μου γκρεμίσεις τα τείχη μου
αφήνοντας με εκτεθειμένη στις λεηλασίες.
Τώρα είμαι καταδικασμένη να ζήσω.Σαν θνητή ανάμεσα στους θνητούς.
Ευχαριστώ.

"Πες ότι συναντάς έναν τρελό,που ισχυρίζεται πως είναι ψάρι,αλλά και πως όλοι μας είμαστε ψάρια.Θα κάτσεις να τσακωθείς μαζί του;Θα γδυθείς για να του δείξεις πως δεν έχεις πτερύγια;Θα του πείς καταπρόσωπο αυτό που σκέφτεσαι;Για πες μου!"
Ο αδερφός το σώπαινε και ο Έντουαρτ συνέχισε:"Αν του έλεγες την αλήθεια και μόνο την αλήθεια,σημαίνει πως δέχεσαι να πιάσεις σοβαρή κουβέντα μ'έναν τρελό,και άρα είσαι κι εσύ τρελός.Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τον κόσμο που μας περιβάλλει.Αν επέμενες να του πεις την αλήθεια καταπρόσωπο,θα σήμαινε πως έχεις χάσει όλη τη σοβαρότητα σου.Εγώ όμως πρέπει να πω ψέματα για να μην πάρω στα σοβαρά τους τρελούς και να μην τρελαθώ κι ο ίδιος."

Μίλαν Κούντερα,Κωμικοί έρωτες

Σήμερα όλη  μέρα συνειδητοποιώ,πως τα περισσότερα πράγματα ή ιστορίες που μου 'ρθαν στο κεφάλι μου,έχουν ήδη ειπωθεί από άλλους.

Αύριο θα 'ναι μια καινούργια μέρα.

Καληνύχτα κόσμε,καληνύχτα Κούντερα.Σ'αγαπώ.

Τοστολαγνεία

Η γιαγιά μου είναι μικρή.Τόσο μικρή που τις φερόμαστε όλοι σαν να ταν μωρό.
Την μαλώνουμε όταν δεν τρώει όλο της το φαΐ.Όταν δεν υπακούει

Η γιαγια μισεί τον ήλιο.Λατρεύει τα πράγματα.

Γι'αυτό δεν αφήνει τίποτα να το βλέπει ο ήλιος.Για να μην τα καταστρέψει.

Μετακινεί τις καρέκλες στην αυλή και της βάζει στη σκιά.

Πολλές φορές κρύβω τα πράγματα μου.Βάζω τα στυλό μες τα βιβλία

Για να μη χτυπήσουν στο μάτι της γιαγιάς και τα καταχωνιάσει μαζί με τους χρωματιστούς θησαυρούς της,όπως έκανε με το πορτοκαλί κομπολόι του μπαμπά,το λαστιχάκι της μαμάς και τη κόκκινη πλαστική σακούλα που χα τα βιβλια μου.

Άλλες φορές τη λέω "αμερικανάκι" γιατί το αγαπημένο της φαγητό ειναι η πίτσα και η κοκα κόλα.

Ο μπαμπάς λέει οτι είναι επειδή δεν τα 'χει χορτάσει.Της είναι καινούρια.

Επίσης λέει πως δεν πετάει τίποτα γιατί έχει κατοχικό σύνδρομο.

Μασουλάει γαρύφαλλα για να μυρίζει ωραία η αναπνοή της.

Είναι πολύ μικρή σε μέγεθος και έχει μεγάλη καμπούρα.Πολύ συχνά αστειεύομαι γιαυτό.

Αλλα ξέρω πως είναι κακό να κοροϊδεύεις τη γιαγιά.

Θέλω να της πω "γιαγια,θυμάσαι τότε που...",αλλά εκείνη όντως δεν θα θυμάται και φοβάμαι πως θα στεναχωρηθεί γι'αυτο.

Δεν το σκέφτομαι.Δεν το σκέφτομαι.Δεν το σκέφτομαι.Δεν το σκέφτομαι.Δεν το σκέφτομαι.Δεν το σκέφτομαι.Δεν το σκέφτομαι.Δεν το σκέφτομαι.Δεν το σκέφτομαι.Δεν το σκέφτομαι.Δεν το σκέφτομαι.Δεν το σκέφτομαι.Δεν το σκέφτομαι.Δεν το σκέφτομαι.Δεν το σκέφτομαι.Δεν το σκέφτομαι.Δεν το σκέφτομαι.Δεν το σκέφτομαι.Δεν το σκέφτομαι.Δεν το σκέφτομαι.Δεν το σκέφτομαι.Δεν το σκέφτομαι.Δεν το σκέφτομαι.Δεν το σκέφτομαι.Δεν το σκέφτομαι.

Τι?Όχι,δεν με νοιαζει που φευγεις.

Όταν δεν πρόσεχες,έδεσα τα κορδόνια των παπουτσιών σου μεταξύ τους.
Όταν έκανες να περπατήσεις,έπεσες στην παγίδα,μπουρδουκλώθηκες κι έπεσες.
Γι'αυτό τρέχω τώρα να φροντίσω τις πληγές σου.
Να δεις πως δεν θα μπορούσες να ζήσεις χωρίς εμένα.

Θα 'ταν ωραίο να 'χα μια λάμπα μέσα στο κεφάλι μου.
Το δέρμα μου θα γινόταν πορτοκαλί και δέσμες φωτός θα βγαίναν απ'τα αυτιά και τα ρουθούνια μου.
Ίσως τότε να μπορούσες να διακρίνεις το εσωτερικό του μυαλού μου.
'Ίσως τότε να μην ήμασταν τόσο ξένοι.

Η μυρωδιά των φρεσκοπλυμμένων μαλλιών μου.

Η γλυκιά δροσιά της νύχτας που μπαίνει απο τις ανοιχτές μπαλκονόπορτες.
Μετά την φασαρία της ημέρας,απόλυτη ησυχία.

Αυτήν την χρονιά θα λαμβάνω πληροφορίες και δεδομένα απο το περιβάλλον και θα παράγω έλαχιστα.
Περισσότερο θα αναπαράγω,αυτά που έμαθα.
H Κατερίνα ως σύστημα δεν θα βρίσκεται σε ισορροπία,γιατί οι εισροές δεν θα είναι ανάλογες με τις εκροές.
Κι αυτό μπορώ ήδη να το καταλάβω μέσω του μηχανισμού ελέγχου ανατροφοδότησης (feedback).
Κι ίσως αυτό να προκαλέσει διαταραχή της ομοιόστασης μου,γι'αυτό θα πρέπει να έχω προετοιμάσει τους αμυντικούς μηχανισμούς μου.Πάντως ο παθογόνος μικροοργανισμός που λέγεται πανελλήνιες,έχει ήδη εισχωρήσει μέσα μου σε μικρή ποσότητα και μπορώ να πω πως αρχίζω να φτιάχνω αντισώματα.

Και κάπου εκεί αρχίζουν να ξεφεύγουν οι συνειρμοί μου.Καταλαβαίνω πως νυστάζω.Το βιβλίο μου γλυστρά απ'τα χέρια.
Το ΑΟΔΕ και η Βιολογία φαντάζουν απόμακρα,κι εγώ ελπίζω πως δεν θα παραβιάσουν και τα όνειρα μου.
Τουλάχιστον όσο κοιμάμαι,και το υποσυνειδητο μου αναλαμβάνει το τιμόνι,θα βρούνε κλειστή την πόρτα του μυαλού μου και εμένα μέσα να περνάω πολύ καλά για να τους ακούσω που χτυπάνε.
Θαρρω πως τα χω παίξει.Δεν υπάρχει πια καμία συννοχη.

*Καληνύχτες!

New blog name

2 and something years and 151 posts later,I've decided to change my blog's name.
"My life is a mess" don't express me anymore.I find it childish/tragic/selfish/pessimistic/dramatic etc etc.
I came up with the new name the other day.Naked under the blankets,apart from a beloved habbit of mine,is allegorically explaning what this blog means for me.
Under the blankets equals the absolute safety,you're fully protected from the things you dislike/hate/be afraid of/be tired of.Stress,routine seems so distant.
Under the blankets you can be yourself,naked from characteristics you have adopt in order to be accepted.
You are exposed and fragile,but you don't care cause you feel protected.

Τα περισσοτερα παιδιά στην τάξη μου είναι καινούργια.
Ο αρχι-μόγγολος της τάξης μας είναι τώρα ένας εκκολαπτόμενος υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων.
Ακούω πέντε φορές τη μέρα τα ίδια πράγματα.        "Μείναμε στο εγώ και όχι στο εμείς"
Ψαρωτικό ε?
Όχι.Σε διαβεβαιώ.
Απλά διαλέγει πέντε λέξεις στην τύχη και προσεύχεται να βγάζουν νόημα.
Σαν τον άλλον τον αναρχικό,τάχα μου,με τα στρέτσιγκ και τα τατουάζ που φροντίζει να κολλάει σε κάθε του κουβέντα,λέξεις όπως χούντα,φασίστες.
Υπάρχουν και αυτοί βέβαια που έχουν μείνει πίσω.
Που αγνοούν τις τελευταίες τάσεις της μόδας που τους θέλει διανοούμενους,κι απλά συνεχίζουν να κάνουν καφρίλες.
Σαν αυτόν που έσκασε γουρούνα σήμερα στην τάξη μπροστά στην ψυχολογικά διαταραγμένη καθηγήτρια μας.

Κι όσο για μένα?Υπομένω τα άνοστα αστεία του διπλανού μου,λιάζομαι στο προάυλιο,ερωτεύομαι το κοκκινομάλλικο μεζεδάκι της α' γυμνασίου με τα γυαλιά και τις φακίδες,σχεδιάζω να τραμπουκίσω κάτι μικρά για να τους πάρω το σαντουιτς,ανυπομονώ να έρθει το επόμενο πρωί για να φτιάξω αυτοσχεδια cheesecake με ψωμί,ανθότυρο και μαρμελάδα βύσσινο.

Ζεστή καλοκαιρινή βραδιά.
Η υγρασία κάνει τα κορμιά μας να κολλάνε.
Στην πλατεία,ο κόσμος σμήνος που βουίζει ανέμελα.
Μες την ελαφρότητα της νύχτας,οι ιδρώτες μας ανακατεύτηκαν.
Μπορώ να σε μυρίζω στους ώμους μου.

Sorry baby,but forever is an awfully long time.
Σε μάθανε να είσαι πεισματάρα,είπες.
Να κάνεις πάντα το σωστό.
Τιποτα άλλο?Έχεις κι άλλη ψυχανάλυση να μου κάνεις?
Πίνω τσίπουρα με τον πατέρα μου σήμερα.
Τον Πατέρα.
Είμαι πολύ μεγάλη για να γυρίσω στο μπαμπάς.Το ξέρουμε κι οι δυο.
Ψιθύριζα στο αυτί σου, κοιμόσουν νόμιζα.
Αύριο είναι μια άλλη μέρα.
Κλισέ.
Μα γλυκό,γι'αυτο αξιζει συγχωρεση.

Είναι αυτή η γλυκια αναμονή πριν τη συναυλια/παρτυ/ραντεβου.
Όλη η μέρα είναι μια αντίστροφη μέτρηση για την ώρα που θα συμβεί.
Θα πάω στους Nouvelle Vague σε λίγες ώρες.
Ελπίζω να με καταλαβαίνετε.
Ελπίζω να με πιστεύετε.
Tι?
Όχι!Δεν βρηκα αφορμή για να σου πω "Ι just can't get enough"!
Σσστ!

Όταν ήτανε μικρός,πίστευε ότι οι άνθρωποι κάναν έρωτα τρίβοντας τις κοιλιές τους μεταξύ τους.
Το 'χε δοκιμάσει μάλιστα και με την συμμαθήτρια του στο νηπιαγωγείο.