Συμβίωση

Εγώ θα πω κάτι που δεν εννοώ
θα το μετανιώσω και θα δαγκώσω τα χείλη μου.
Εσύ δεν θα πεις τίποτα
και θα βγεις αμίλητη απ'το δωμάτιο.
Εγώ θα μετανιώνω αλλά δεν θα κάνω τίποτε παραπάνω
γιατί δεν έχω το κουράγιο να απολογηθώ άλλη μια φορά.
Αυτοί θα κουνήσουν το κεφάλι και θα πουν "το παιδί δίνει πανελλήνιες".
Όταν αργότερα σε ρωτήσουν πως νιώθεις που θα φύγω,
θα πεις πως δεν σου κάνει καμία διαφορά πλέον γιατί δεν με βλέπεις ποτέ.
Όταν μετά από καιρό βγούμε στα διπλωματικά τραπέζια,
εγώ θα χω ξεχάσει ποια πολιτική πρέπει να ακολουθήσω.
Εσύ θα κρέμεσαι από κάθε μου κουβέντα μου
και γω θα τρέμω μήπως πω κάτι και πέσεις και σπάσεις,
μια περίοδο που τα λάθη μου δεν θα συγχωρούνται πια
ελπίζοντας ότι όλα καλά θα πάνε στο τέλος
προσπαθώντας ξανά και ξανά μέχρι να 'ρθει το ρημάδι το τέλος.

Αναρωτιόμουν αν έκανες πρόβα αυτά που θα μου λεγες πριν έρθεις να με βρεις.

Αν έπαιξες με τα μαλλιά σου στον καθρέπτη,αν έπλυνες τα δόντια σου,αν έλεγχες τι μορφασμούς θα κανεις,αν μίλησες δυνατά μεσα στο άδειο δωμάτιο να ακούσεις πως θα ακουγόταν ο τόνος της φωνής σου.

Αναρωτιόμουν αν έψαχνες να βρεις τις κατάλληλες λέξεις,αν ανησυχούσες για την εντύπωση που θα σχηματίσω για σένα.

Αναρωτιόμουν αν βγήκες από το σπίτι σου αποφασισμένος και σίγουρος για τον εαυτό σου ή ήλπιζες να σκεφτείς κάτι στο δρόμο.

Αν τελικά είπες αυτά που σχεδίαζες να πεις ή αν τα ξέχασες όταν με είδες.

Αν δεν σου βγαιναν και πάσχιζες να βρεις την αυτοκυριαρχία σου.

Αν παραδέχτηκες πως σε νοιάζει.

Η δύναμη της συνήθειας

Σε εκμεταλεύομαι.Εκμεταλλεύεσαι την κατάσταση.

Σωστό.

Λάθος.

Σωστό.

Δεν είμαι σίγουρη αν πιο πολύ αγαπώ εσένα ή εμένα όταν είμαι μαζί σου.

Μου πε είχε ξεκάθαρους τους λόγους το πρωί.

Το βράδυ ήταν ένα άλλο θέμα.

Εγώ.

Εσύ.

Εγώ.

Σίγουρα εγώ.

Νίκησα αυτή τη φορά.Έχω τον έλεγχο.

Βασανίζομαι

Θέλω να γεμίσω την μπανιέρα με νερό,αλλά η οικολογική μου συνείδηση με γεμίζει ηθικές αναστολές.
Θα μπορούσα βέβαια να τις κάνω να σκάσουν και να απολαύσω αυτήν την πολυτέλεια,αλλά δεν βρίσκω και την τάπα της μπανιέρας.
Κι εσύ παλιοκοπρόσκυλο μάλλον κοιμάσαι ακόμα και δεν μου απαντάς που θέλω να 'ρθω να χρησιμοποιήσουμε την τάπα σου.

Κυκλικό σχήμα

Είμαι ξαπλωμένη στο κρεβάτι μου.
Απ'την κουζίνα μυρίζει σπανακόπιτα.
Αχ να χα λίγη σπανακόπιτα εδώ δίπλα μου.
Το στομάχι μου είναι άδειο.
Σαν την κεφάλα σου.
Σκέφτομαι καμιά ώρα να την παραγεμίσω με άχυρα.
Να μην είναι διαμπερές και παίρνουν τα μυαλά σου αέρα απ'τα αυτιά.
Αλλά απ'την άλλη και τα άχυρα είναι εύφλεκτα.
Θυμάστε πως είχε γίνει η μισή Ελλάδα με τις φωτιές.
Σκεφτόμουν τι θα έπαιρνα βιαστικά από το σπίτι μου αν έπαιρνε φωτιά.
Μάλλον το αρκουδάκι μου και τη φωτογραφική μου μηχανή.
Αλλά πως θα έτρεχα να σωθώ απ'τη φωτιά κουβαλώντας όλα αυτά;
Ίσως να τα 'χωνα  στο κεφάλι σου.
Αλλά μετά αυτό θα σήμαινε πως θα πρέπει να σε τραβάω απ' το χέρι.
Καλύτερα άστο.Δεν θα 'παιρνα  τίποτα.
Γι'αυτό να μην πετάτε τα τσιγάρα σας στα ξερά χορτάρια.

Σπαζοκεφαλιές

Ξύπνησα το πρωί με έναν τρομερό πονοκέφαλο.Είχε πιει πολύ χτες βράδυ.
Σύρθηκε νυσταγμένα μέχρι το μπάνιο,έριξα λίγο νερό στη μούρη της για να ξυπνήσει κι είδε το είδωλό μου στον καθρέφτη.
Άνοιξε το ψυγείο να βρεί κάτι να φάει,δεν υπήρχε τίποτα.Ευτυχώς γιατί είχα πάρει κάτι κιλάκια τελευταία.
Χάζεψα λίγο στην τηλεόραση την αγαπημένη της ηλίθια σειρά,όσο φόραγα τα παπούτσια της.
Η αδερφή της έτρωγε δίπλα μου τα κοκοπόπς της με χυμό.
Ένοχλήθηκα από τον θόρυβο απ'το στόμα της.Μου τρύπησε τα αυτιά.
Τινάχτηκα.
Πήρε τα κλειδιά μου και βγήκα έξω από το σπίτι.

Τι είμαι;

Όταν δεν είμαι εγώ,είμαι αυτή.

Όταν δεν είναι αυτή,είναι εγώ.

Υπαρξιακά

πως να εμπιστευτώ τις αισθήσεις μου σε ένα κόσμο που οι φράουλες έχουν σχήμα μήλου και γεύση τυριού;

βίβα λα ρεβολουθιόν

Τα γέλια από ευγένεια βιάζουν το πρόσωπό μου.
Κάτω τα ευγενικά γέλια!
Κάτω οι φασίστες που σ'αναγκάζουν να γελάσεις!
Κάτω τα ηχογραφημένα γέλια!
Κάτω τα sitcoms,οι αμερικάνικες σειρές!



Η αυλαία πέφτει.Ακούγονται χειροκροτήματα.



Όχι ψέματα.Μ'αρέσουν τα φιλαράκια.C:

Ωδή στη μελέτη

Είπα πως σήμερα θα διαβάσω τον πάτο μου.

Τώρα θέλω να έρθει το τέλος της μέρας και να γράψω:

"Είπα πως σήμερα θα διαβάσω τον πάτο μου

και διάβασα τον πάτο μου."

Ω μα τι καλή και συνετή που θα 'μουν!

Και τι δυνατά που θα ακούγονταν τα χειροκροτήματα σας,έτσι όρθιοι που θα σηκωνόσασταν από τα βελούδινα καθίσματα,ενώ υποκλινόμουν και απομακρυνόμουν απ'τη σκηνή.

Σε περίμενα χτες.
Είχα πάει σε μια κηδεία.
Ποιος πεθανε;
Ο Τζώρτζης.
Ποιος είναι αυτός;
Ένα κεφάλι.
Δεν είχε σώμα;Χέρια;Πόδια;
Είχε ένα σκύλο.
Και πώς μετακινούνταν;
Ήταν στηριγμένο πάνω σε ένα καροτσάκι.
Τον άμοιρο.
Γιατί παρακαλώ;Δεν υστερούσε σε τίποτα από σένα.
Το σώμα σου δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα μεταφορικό μέσο για το κεφάλι σου.
Κι αυτός ήταν σπουδαίο κεφάλι.

Ψευδαισθήματα

Διάβαζα το μπλόγκ του.

Μου άρεσαν τόσο πολύ αυτά που έγραφε.

Μου άρεσε τόσο πολύ ο τρόπος που σκεφτόταν.

Μου άρεσε τόσο αυτός που ήταν στις ιστορίες του.

Που για μια στιγμή μου μπήκαν ιδέες.

Από αυτές που απαγορεύεις στον εαυτό σου.

Αλλά αυτή ακριβώς η ένταση που δημιουργήθηκε με έκανε να το σκέφτομαι πιο πολύ.

Κι αν τον ερωτευόμουν;

Όταν πλέον άρχισα να γράφω αυτές τις λέξεις,ήξερα πως ήταν πολύ αργά.

Δεν μπορούσα να γυρίσω πίσω.

Ενηλικίωση

Περιεργο πράμα.
Για δες καιρό που διάλεξε.
Θυμαμαι προσπαθούσα να χωρέσω τα πάντα σε δυο λέξεις.
Τώρα από το τίποτα προσπαθώ να φτιάξω κάτι.
Τώρα από το τίποτα δεν καταφέρνω τίποτα.
Μιλάμε στο τηλέφωνο.
Νευρικές λέξεις σκόρπιες.
Ποντάρω στον αντίπαλο.
Έχουμε ήδη χάσει δεν βλέπεις;
Πότε θα ρθει επιτέλους η μέρα που δεν θα ξαναχρησιμοποιήσω τις φράσεις κριτική σκέψη,ανθρωπιστική παιδεία,θρίαμβος του νόμου του ισχυροτέρου,αλλοτρίωση;
Βραχνάς.
Σίγουρα βραχνάς.
Έιμαστε μπανάλ πια.
Γεράσαμε ξαφνικά.
Μόνο το τραγούδι σιγοβράζει το αίμα μας.
Iου.Αηδίασα πάλι.Χαρούμενα γενέθλια.

Απολογισμός ή απολογία.

Έκλεισα τα μάτια μου.
Τα ξανάνοιξα κι ήταν Μάρτιος.
Και δεν μου άρεσε αυτό που είχα γίνει στο μεταξύ.
Σε μια προσπάθεια μου για αυτοπροσδιορισμό,άρχισα να κάνω απογραφή:
Αυτά είναι τα χέρια μου.
Αυτά τα πόδια μου.
Τα μάτια μου.
Η μύτη μου.
Η κοιλιά μου.
Η λίστα μου σταμάτησε εκεί.
Ούτε οι κινήσεις,ούτε τα αστεία,ούτε οι χειρονομίες,ούτε οι λέξεις μου ανήκουν.
Ούτε καν οι σκέψεις μου.
Έχω καιρό να αντιληφθώ την ύπαρξη τους,σημάδι πως με έχουν αφήσει από καιρό.
Δεν είμαι παρά ένα μίγμα των 5-6 ανθρώπων που συναναστρέφομαι τους τελευταίους μήνες.
Αι τραγικαί συνέπειαι των πανελληνίων.

Πως την ανέχεσαι μου λές?

Είναι τόσο ανόητη και σπαζαρχίδω.

Απορώ πως την αφήνεις και σ'ακουμπάει.

Η ατμόσφαιρα στο δωμάτιο ήταν βαριά.
Τόσο βαριά που μου πλάκωνε το σβέρκο.
Το βλέμμα μου πλανήθηκε στο χώρο να βρεί κάτι να πιαστεί,να αποφύγει το δικό της.
Μάταια.Όλοι οι τοίχοι ήταν λευκοί και άδειοι και υπήρχε μονάχα ένα παράθυρο πάνω απ'το κεφάλι της.
Κουνήθηκα στην καρέκλα μου κι έπαιξα με τα μαλλιά μου.
Τελικά κατέληξα να κοιτώ τα παπούτσια μου δήθεν απορροφημένη από τις σκέψεις μου.
Παράξενο θηλυκο.
Από κείνα που θα σου πουν "δε μ'αγαπάς καθόλου"
για να σε παγιδέψουν και να στο αποσπάσουν με τη βία.
Το παράξενο θηλυκό σηκώθηκε.
Το ακολούθησα με το βλέμμα μου μέχρι που εξαφανίστηκε κάπου πίσω μου.
Ακόμα και τώρα ένιωθα τα μάτια της καρφωμένα εξεταστικά στην πλάτη μου.
Σηκώθηκα και με οδήγησε στην πόρτα.
Κράτησα την ανάσα μου.
Ανταλλάξαμε καθωσπρεπισμούς.
Βγήκα έξω.
Τώρα μπορούσα να ανασάνω ξανά.