Εχω ενα φιλο.Του αρεσει να ποζαρει με γυαλιά ηλίου και τα μαλλιά σηκωμένα πάνω.
Σφίγγει τα μπράτσα και δείχνει τα δόντια.
Κι όταν οι άλλοι μιλάνε,αυτός ζωγραφίζει σπαθιά και παπάκια.

Ζεσταίνομαι,ιδρώνω,τριγυρνώ στο σπίτι,δεν κοιμαμαι,δεν διαβαζω,σε σκεφτομαι,τον αποφευγω,το μετανιωνω,τον λυπαμε,στεκομαι ακινητη,αφουγκραζομαι,πλενομαι,κανω σαν μωρο,χαιδευω τα βιβλια,κανω σαν γρια,σαπίζω,βλέπω Μπομπ Σφουγκαρακη,κάνω σχεδια,ξεχνάω,φερνω την οδοντοβουρτσα μου σπίτι σου,θυμώνω,παρακολουθώ με ευλάβεια τους δείκτες του ρολογιού,στέκομαι μπρος στον ανεμυστήρα για να στεγνώσω,τρώω νεκταρίνια,πίνω πεπόνια,μιλάω σε ξεχασμένα κουκούτσια,αυτολογοκρίνομαι,κουλουριάζομαι στο κρεβάτι μου,κοιμάμαι γυμνή,περπατάω ξυπολιτη,ψιθυρίζω,γελάω,περιφρονώ.Ανυπομονώ.Δεν ξέρω για τι πραγμα.

Αγαπητο αερακι,
Παρακαλώ πολύ να μην χτυπας τις πορτες οσο κάνω μπάνιο,γιατί παίρνουν τα μυαλά μου αέρα και νομιζω οτι παίζω στο Ψυχώ.

Και αφου εισαι τοσο ομορφο οσο λες,γιατι στρωνεις τραπεζι για δυο στο αδειο σου σπιτι?
Δεν καταλαβαινεις.Ο ηχος των γυμνων μου ποδιων στο πατωμα οταν φευγω αθορυβα για να μην σε ξυπνησω, ειναι ο ηχος της ανεξαρτησιας μου.
Τα μαλλια μου σταζουν στα μαγουλα σου και εσυ λες πως κρυωνεις.
Σταματα να μου μπηγεις τα νυχια σου πριν το δερμα μου γινει μαρμαρινο.

Κλεινω τα ματια μου.

Να μην σε αφησω να δεις τη φουρτουνα που ερχεται.

Ετσι και παραδωθω στις παρορμησεις μου.

Θα πνιξω αυτη την πολη που δεν με χωραει.Θα μαι παντου.

Θα παρασυρω τα παντα στο περασμα μου.

Θα σε πονεσω με τετοια ορμη που θα σκασω στο σωμα σου.

Και αυτη τη φορα θα μαι εγω η δυνατη.Εγω θα σε παρασυρω.

Λυπαμαι.Δεν μπορω να το κανω.

Με κοιτας.

Με αφοπλιζεις.

Τα νερα μου κοπαζουν.

Κοιτα με τωρα ποσο γλυκα το κυμα μου σου χαιδευει τα ποδια..

Ναι.Καλα βλεπεις.Ελληνικα φιλε μου.
Γιατι κουραστηκα να ακρωτηριαζω τον εγκεφαλο μου.
The limits of my language mean the limits of my world.
Ειμαι ατσουμπαλη και χοντροκομενη στα αγγλικα.Δεν βρισκω τις λεξεις για τις καταλληλες αποχρωσεις.
Ηταν αναποφευκτο.

     

  Uhmm...you know..I wanted to say...I miss you..I hope you're ok.

Invisible

I was standing there.Motionless.Watching him moving around the house.In such silence that for once I thought I heard my eyes making noise while they were closing.I was keeping my breath.I was just a mass mixed with blankets. I thought I couldn't be noticed.
I could be invisible.

Mr Freeman

Little everyday volcanoes

He says he's through a phase.Whatever.An excuse he uses to be irresponsible.I don't believe you Mr Everybody-expects-me-to-be-happy.You're a prisoner of your image now.It's good you cared to make your prison comfortable and pleasant.But as you have already notice,smiling can be unbearable.I won't censor myself once more.Not this time.You tought me not to talk with a schizophrenic,nor with a dumb.The smart man doesn't talk a lot. You forgot something.
The erupting volcano is so beautiful to watch.And you know how fertile the ground is after being covered with lava.

I can't wait to look back to where I am now and realise whether something was about to end or something else about to begin.

She looks at the floor.
She's drawing circles with her shoe.
She's about to talk.
Her voice doesn't do her the favor.
It has become stubborn.It doesnt' wanna come out.
She rises her eyes.
How would she do it?
She looks again to her shoes.
An ant is now climbing on her leg.
She's watching it crossing her shank.
What does she doing here?
Her eyes are wandering around the room.
Suddenly everythings seems so unfamiliar.
She doesn't even remember what brought her here.
She has nothing in common with that place anymore.
She gets up from her chair.
Her muscles are tough.
Her legs are shivering.
She's mubling goodbye.
She steps down rapidly.
Clean air.
Inhalation.
Above the buildings the sky still blue.
Exhalation.

After 3 movies in the row,you have forgotten who you are,what are you doing there,what are gonna do after that.Just like when you wake up in another place,you need some minutes to realize where you are,why you are here and what happened the previous night.Ι love these moments.They only last a few seconds.

A night like this

Caro Emerald-A night like this

Αnd the nights are warm and sweet.
And I could lick my own skin.
And I could swallow the city.
The lights,the noise,the laughs,the dark sky,the trees.
I could walk barefoot in the middle of the streets.
I could lie down and listen to the cars coming.
And the streets could be my skin.
And the cars could go up and down my back.
If only I didn't have to return home right now.
And let my feet lead me.