Δεν προλαβαίνω

Κι όλα γίνονταν τόσο γρήγορα που δεν προλάβαινα να διαβάζω τα χείλη τους

κι ούτε κατάλαβα πότε ανέβηκε τόσο ψηλά ο ήλιος

και ποιός κακός άνθρωπος μας εκδικήθηκε έτσι

κι άνοιξε τόσο βίαια τα πατζούρια

μα δεν έκανα τίποτα γιατί έφυγες τόσο νωρίς γιατί δε μου μιλάς πια ούτε μου χαϊδεψες τα μάγουλα όπως συνήθιζες γιατί δεν παραδέχεσαι πως στεναχωριέσαι που φεύγω;

έμενα με το σαγόνι μετέωρο και δεν μπορούσα να κρατήσω τις λέξεις μέσα στο στόμα μου

και κάθε μια που έφτυνα ήταν πιο λάθος

μα εσύ κουνούσες το κεφάλι με το βλέμμα καρφωμένο στο κενό

και χαμογελούσες 

και ήταν σίγουρο πως εκείνη την μέρα κανείς δεν έμαθε τι σκεφτόσουνα

κι ύστερα με 'βρισες πάλι όπως πάντα,μόνο που δεν θυμάμαι γιατί

κι είναι άδικο γιατί ήθελα να θυμάμαι αυτή τη μέρα

τα ήθελα όλα πιο αργά

και σαλιαρίζαμε και με τάιζε κορνφλέηκς απ'τη χούφτα του

μα μου μεινε η γεύση της σάπιας σοκολάτας μετά στο στόμα

και στο χα πει πως δεν σε χόρτασα

όπως ξέρω πως θα μου παίξεις πουστιά

μα μου πε πως έχω ωραία φωνή 

και τότε κατάλαβα πως όντως δεν παρεξηγούσε

και λυπήθηκα πάλι για όλα όσα δεν χωράνε στη βαλίτσα μου

κι ευχήθηκα για μια στιγμή να μην έπαιρνα τίποτα μαζί μου

αρκεί να έφευγα τώρα

που οι ώρες είναι ατελείωτες.

Με σέρνω απ'το χέρι όπου κι αν πάμε.
Γιατί όλο μένω ξωπίσω.
Μα δεν κοντοστέκομαι ούτε λεπτό
για να μην μετρήσω όλα αυτά που με αηδιάζουν.
κι όταν γεμίζετε το δωμάτιο
και δεν μπορώ να αναπνεύσω
τότε είναι που παραφυλάω σαν γύπας
κι ας λέω μέσα μου
τι κρίμα
να ακονίζονται τα ζωώδη ένστικτά μου
είναι τόσο απλοϊκό
που νομίζω πως με βλέπω ξεκάθαρα
να περπατώ εκεί κάτω.

Βραδινές λιγούρες

Μια μέρα στο ορκίζομαι
θα σου ανοίξω το κρανίο
και θα αρχίσω αδειάζω το περιεχόμενο του με το κουταλάκι
με λαιμαργία
κι αφού ρουφήξω και τα τελευταία ζουμιά
όπως το γάλα απ'τα κορνφλέηκς μου
θα το πετάξω στην στίβα με τα άπλυτα
κι ούτε που θα με απασχολείς πια
γιατί όλοι ξέρουνε τι βρωμιάρα που μαι.

Ε λοιπόν δεν καταλαβαίνω το πρόβλημά σας με την ειρωνεία μου.
Η ειρωνεία είναι μια χαρά,εντάξει;
Τι πάθατε όλοι σας;
Την αγαπώ και μ'αγαπά.Είμαστε χρόνια φίλες.
Μου δείχνει τον δρόμο,με καταλαβαίνει,με ξελασπώνει
με βολεύει
εφαρμόζει τέλεια και πάει με ότι κι αν φορέσω.
Άμα βρίσκεις αποκρουστική την ειρωνεία μου,προσβάλεις και μένα.
Οπότε σπάσε καλύτερα γιατί δεν ξηγιέσαι καλά δικέ μου.

Μερικές φορές ακόμα και γω η ίδια
μένω έκπληκτη
από την ικανότητά μου
να μιλάω χωρίς να λέω τίποτα.
είμαι σίγουρη
πως με περιμένει μια λαμπρή καριέρα
στην αστρολογία.

Μόνο φουσκάλες

και θα βγούμε πάλι από ανάγκη

και γω θα του κάνω την καμπόση 

για να ευχαριστήσω το πλαδαρό μου μυαλό

κι αυτός θα με πει σκατόψυχη

και γω θα γελάσω

κι αυτός θα με τραβολογάει πάλι

και γω θα αφεθώ,γιατί πάντα αφήνομαι
και θα περπατάμε μέχρι να με χτυπήσουν τα παπούτσια μου
τόσο που ούτε που θα ξέρω πια πόση ώρα περπατάμε
ούτε που πάμε,ούτε που είμαστε
ούτε γιατί τον ακολουθώ

κι ούτε θα χω λεφτά πάλι

μα όλα θα 'ναι απλά εντάξει κι αυτή τη φορά.

μα γιατί;να το συζητήσουμε,είπες
κι άνοιξες το δισάκι σου
κι το 'χυσες πάνω στο τραπέζι
και κυλήσανε σαν μπίλιες προς όλες τις κατευθύνσεις
και σκορπίσανε
κι εσύ βάλθηκες να τα κόβεις κομματάκια με λαιμαργία
να γίνουν όλα ίσα και εύπεπτα
και γω έμεινα καρφωμένη στα πόδια μου
να σε κοιτάζω με αηδία
να μετράς ξανά και ξανά
και να μην σου βγαίνουνε.

Somebody tell her baby or else he won't know she needs saving

Μπήκαμε στο δωμάτιο και την κοιτάζαμε.
Κανείς δεν έκανε την πρώτη κίνηση.
Κι όταν επιτέλους δόθηκε το σύνθημα
σπεύσαμε όλοι να την αγκαλιάσουμε.
Κάθισα στο κρεβάτι πίσω της και
την τύλιξα με τα μεγάλα μου χέρια.
Την έσφιξα.Όχι δυνατά
για να μην την σπάσω με τις ατσούμπαλες κινήσεις μου.
Έκρυψα το πρόσωπό μου στα μαλλιά της.
Δεν ήταν ώρα για ζουμιά.
Μου το 'χε απαγορεύσει άλλωστε.
Δεν είχε όρεξη για αποχαιρετισμούς και μαλακίες.
Αυτά είναι για τους θνητούς.
Και γω ήμουν πάντα πολύ αδύναμη για να της πάω κόντρα.
Ούτε που μπόρεσα να βάλω το χέρι μου πάνω στο δικό της όταν το ακούμπαγε στο πόδι μου.
Γιαυτό δεν πάω στο αεροδρόμιο αύριο.ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΘΕΙ Η ΠΟΥΤΑΝΑ.
Σου εύχομαι να πλαντάξεις στο κλάμα μωρή μάγισσα.

Μακάρι να σε σιχαινόμουν τουλάχιστον.Θα ΄χε πιο πολύ ενδιαφέρον.

Η μαλακία είναι που δεν μπορώ να μου χαϊδέψω την πλάτη.
Όχι,οτί δεν φτάνω.
Απλά,ξέρεις,δεν είναι το ίδιο.Καταλαβαίνεις.
Και που δεν μπορώ να σε πάρω στα σοβαρά;
Ναι,κι αυτό μαλακία είναι.
Και ότι ξεχνάω μου τη δίνει.
Νομίζω ήδη έχω αρχίσει να ξεχνάω πως κάναμε σεξ.
Κι είναι μαλακία γιατί ήταν μόλις χτες.
Μαλακία είναι που σε σκέφτομαι μόνο καμιά φορά όταν πλένω τα δόντια μου ή χέζω ή δένω τα κορδόνια μου.
Α,ναι.Κι ότι δεν ξέρω τι να γράψω στο γράμμα μου.Μαλακία.Σίγουρα εσύ θα φταις και γι'αυτό.
Κοίτα πως κατέληξα σχεδόν να γράφω για σένα.
Λες και δεν είχα δικά μου προβλήματα να ασχοληθώ.
.

είπα "πεινάω" για να αναγκάσω το μυαλό μου να επικοινωνήσει με την κοιλιά μου.

είπα "'έχω αγωνία" για να υποδείξω στο μυαλό μου πως θα ΄πρεπε να νιώθει.

είπα "τώρα",είπα "μην λυγίσεις",είπα "θα το μετανιώσεις".

τόσες μέρες περάσανε κι ακόμα είμαι εγκεφαλικά δυσκίνητη.

δίνω εντολές στο σύστημά μου,για να πιαστώ από τις ίδιες μου τις λέξεις.

αποτυπώνω τι θα νιώσω

μα σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις ούτε τι να διατάξω το μυαλό μου δεν ξέρω.

γίναν όλα τόσο γρήγορα

ούτε αναμνήσεις δεν πρόλαβα να αποθηκεύσω

Σε βλέπω στον ύπνο μου.
Πετυχαίνουμε λέει τους φίλους του στον δρόμο και κάνω να φύγω μα αυτοί κοντοστέκονται και με περιπαίζουν.
Σε περιεργάζονται με υπεροπτικό βλέμμα και γω γυρίζω να σε κοιτάξω να δω τι βλέπουν
κι είσαι άσχημος.
Το πρόσωπο σου έχει παραμορφωθεί κι έχεις βγάλει σπυράκια.
Κι εγώ σε τραβάω να φύγουμε,μα σε έχουν πιάσει τα αντριλίκια σου και προσπαθείς να μου δείξεις ότι μπορείς να τους χειριστείς,
μα είσαι τόσο αστείος
το βλέπω τώρα ξεκάθαρα.
Αυτοί μας κολλάνε σα βδέλλες
κι ανταλλάζουμε μπιχτές
και κάπως έτσι καταλήγω πάλι να υπερασπίζομαι πράγματα που ούτε η ίδια δεν πιστεύω.

τι;δεν το προέβλεπε το καταστατικό μας;

Σμακ ντάουν

τι είναι όλοι αυτοί οι άνθρωποι;τι υποτίθεται πως είναι;ας μου πει κάποιος.

όχι,όχι ότι με νοιάζει δηλαδή.αλλά έτσι από περιέργεια καθαρά.

αλήθεια.

ναι,το ξέρω ότι το ΄κανα πάλι.

πως έτρεχα γύρω τους να τους τυλίξω με την κλωστή και πιο γρήγορα και πιο γρήγορα μέχρι που με έπιασε ίλιγγος και δεν ήξερα πια τι έκανα και με μεθούσε αυτό το συναίσθημα γιατί τώρα καταλάβαινα τι εννοούσε όταν μου μίλαγε για την ταχύτητα και συνέχιζα πιο σφιχτά να τους τυλίγω,φιλοδοξώντας να τους κάνω κουβαράκι και να τους αφήσω να γλιστρήσουν στην τσέπη μου,να τους βγάζω και να παίζω το γιο-γιο χαλαρώνοντας και σφίγγοντας πάλι την κλωστή,πετώντας τους και κλείνοντάς τους ξανά στη χούφτα μου.το ήθελα αυτό το γιο-γιο να το χω στη συλλογή μου,να το κρεμάω στους ξινούς τοίχους του σπιτιού μου μαζί με τις προτάσεις γάμου μου κι όλα τα έπαθλα και τα κεκτημένα μου και να το βλέπω και να κορδώνομαι,να παίρνω θάρρος και να ανασκουμπώνομαι να βγω για κυνήγι πάλι σ'αυτή τη ζούγκλα εκεί έξω,για να φαίνομαι πιο μεγάλη,να πιάνω περισσότερο χώρο να μην τολμήσουν να με κατασπαράξουν.

μας σας το 'χω πει ξανα συγχωρέστε με μα αυτό είναι το ναρκωτικό μου.

τα μαγουλά μου αναψοκοκκινίζουν μόνο όταν ο ιδρώτας μου πασπαλίζεται με του θηράματος μου.

και ξέρεις είναι μια πολύ μικρή στιγμή η ανταμοιβή.Τόσος κόπος για μερικά δευτερόλεπτα μονάχα.αυτά που θα το ρίξω κάτω και θα το ακινητοποιήσω με το βάρος μου,κι αυτό ανύμπορο θα με κοιτάει στα μάτια αναγνωρίζοντας την αδυναμία του.ω μα τι έκσταση που νιώθω τότε και χαλαρώνω την λαβή μου και σηκώνομαι και τινάζω τα ρούχα μου και γυρίζω την πλάτη θριαμβευτικά και κάνω να φύγω,ελπίζοντας ότι θα μετανιώσω που δεν φύλαγα τα νότα μου,πως θα μου μπίξει κάποιο μαχαίρι πισώπλατα ή θα με ρίξει κάτω και θα με σέρνει απ'τα πόδια και το κορμί μου θα τρίβεται στο πάτωμα ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων,μα πάντα με αφήνουν να φύγω στο τέλος.

μα είναι τόσο απλό γιατί κανείς δεν καταλαβαίνει;

ευτυχώς που ο στίχος με το εισητήριο στην τσέπη είναι για τον πουξερετεποιον,όπως λέει κι αυτή.

και με ξυπνάει και μου ψιθυρίζει πως δεν χρειάζομαι πράγματα μαζί μου,όλα είναι ντάξει,δεν χρειάζομαι κανέναν.

γιογιο και μαλακίες.παιδιαρίστικα πράγματα.

Άπο πιτσιρίκα,με λέγανε μπαμπέσα

...ήμουνα τι ήμουνα μια παξιμαδοκλεύτρα

Και τα απογεύματα κατηφόριζα το δρόμο της γειτονιάς μου και πέρναγα έξω απ’το μαγαζί του,τάχα πως κατευθυνόμουν για άλλού.

Του χαμογελούσα κι αυτός μου ‘γνεφε να περάσω μέσα.

Με κέρναγε λουκουμάκι και με ΄βαζε να καθίσω στον πάγκο να του κάνω παρέα.

Και γω τότε καθόμουν κι άρχιζα να του λέω ιστορίες,αστεία που λέγαν τα παιδιά και πράγματα που μου συνέβησαν,προσθέτοντας κάθε φορά και δικές μου λεπτομέριες για να τον κάνω να γελάσει.

Κι αυτός δεν ξέρω αν με πίστευε,μα γέλαγε αληθινά και μου ανακάτευε τα μαλλιά,και φαινόταν ολοκάθαρα στο πρόσωπό του ότι με ήθελε εκεί δίπλα του.

Μα όταν μπαίνανε πελάτισσες το πρόσωπό του σοβάρευε ξαφνικά και μου γύρναγε την πλάτη.

Απομακρυνόταν και τις εξυπηρετούσε κάνοντας αστεία

κι αυτές χαχανίζαν,παίζαν με τα μαλλιά τους και τον ακουμπούσανε  δήθεν τυχαία.

Κι εγώ σηκωνόμουν από τον πάγκο και ψαχούλευα τα πράγματα στο μαγαζί του και άλλαζα θέση στα βαζάκια του που τόσο τακτοποιημένα είχε ανάλογα με το περιεχόμενο,το χρώμα και το μεγεθός τους.

Και για να τον εκδικηθώ κάθε φοράγα ξεπερνούσα τον εαυτό μου και έχωνα τα βαζάκια πιο βαθιά και έφερνα έξω τα καταχωνιασμένα που δεν ζητούσε κανείς.

Μια μέρα μάλιστα τον είδα.Τον είδα να χαιδεύει τα μάγουλα μιας πελάτισσας κι είχε γύρει ολόκληρος προς το μέρος της κι ένας θεός ξέρει τι θα γινόταν αν δεν πέταγα με δύναμη το βαζάκι που κρατούσα.

Ακούστηκε το γυαλί να σπάει κι ένας χείμαρος από βίδες ξεχύθηκαν έξω γεμίζοντας το δωμάτιο με μεταλλικούς θορύβους.

Και τότε κι οι δύο γύρισαν για πρώτη φορά προς το μέρος μου και με κοιτούσαν σαν να πρόσεξαν μόλις ότι ήμουν κι εγώ εκεί.

Τα μάτια του έλαμψαν για μια στιγμή μονάχα κι μου είπε μαλακά πως δεν πειράζει ,όλα ήταν εντάξει.

Και γω του πα πως όχι,πειράζει .

Κι αυτός είπε πως ήταν μόνο μια χούφτα βίδες και  τότε ήταν σειρά των ματιών μου να γυαλίσουν,γιατί νευρίασα στα αλήθεια,κι έχωσα βαθιά το χέρι μου στο ράφι και έσπρωξα με δύναμη όλα τα βαζάκια που ταν πάνω,ώσπου πέσαν όλα με θόρυβο στο πάτωμα και σπάσαν όλα και κύλησαν στο πάτωμα καλύπτοντας όλη την απόσταση μεταξύ μας.

Και τότε αυτός φάνηκε να τα παίρνει για τα καλά αυτή τη φορά γιατί με πλησίασε κι έτρεμε και με κοίταξε καλά στα μάτια και σήκωσε το χέρι του και το χτύπησε με τόση δύναμη στο μάγουλό μου,που καμιά φορά ακόμα με πονάει όταν το σκέφτομαι.

Κι η ανάσα μου κόπηκε για μια στιγμή,μα γρήγορα ξαναβρήκα την αυτοκυριαρχία μου,τίναξα τη φούστα μου και περπάτησα ανάμεσα στα γυαλιά προς την έξοδο χωρίς να κοιτάξω πίσω μου και καθώς περνούσα το κατώφλι πρόλαβα να ορκιστώ στον εαυτό μου πως ποτέ δεν θα ξαναγύριζα.