πλάθουμε ασταμάτητα
καινούργια πιο ανθεκτικά παραμύθια
με τα ελάχιστα υλικά
την πρώτη μέρα που έφυγες έφαγα νουντλς και σκόνη με νερό
βγήκα βόλτα και σκέφτηκα ότι θα ήσουν περήφανη
έκανε τόσο κρύο σαν κρύο απ’ τα παλιά που χες ξεχάσει
ζήλεψα τα παιδιά που παίζαν κρικετ στο ψιλόβροχο
κρύο και φλέμα απ’ το τρέξιμο
σαν να χω να το νιώσω απ’ το σχολείο
σκέφτηκα πόσο εξημερωμένο είναι το σώμα μου
χρειάζομαι κάποιο να μου θυμίζει πως η τροφή είναι Τροφή,
η κυριακή Κυριακή και η ζωή Ζωή
βουτάω στο κρεβάτι με τα δυο παπλώματα
συχνάζω εκεί που σε είδα τελευταία φορά
1 σχόλιο:
Νόμιζα πέθανες μέχρι που πήγα να γράψω και κατάλαβα πως πέθανα εγώ. Ευτυχώς, στα μυστικά του ιντερνετ οι ζωντανοί γράφουν ακόμα.
Δημοσίευση σχολίου