4.2.16

είσαι κακίστρω σήμερα αλλά αυτή είσαι τι να σε κάνουμε 
πολύ θα ήθελα να μαι κακίστρω κι εγώ να μαστε μαζί κακίστρες
αλλά κάπου το χάνω τα μάτια μου είναι πολύ γουρλωμένα και ατσούμπαλα
να επιβεβαιώνουν ότι το είδες κι εσύ αυτό έτσι;
_________________________________________________________________________________

θέλω να σ' αγκαλιάσω αλλά εσύ θα κάνεις ιου
αυτές οι μέρες μου θυμίζουν εμάς 
το συναίσθημα της πληρότητας που σε νανουρίζουν συγχρονισμένες οι φιλικές ανάσες
ψάχνω να βρω πως θα σου πω ότι μου λείπεις
αλλάξαμε συνήθειες   πλέον βάζεις χαρυ πότερ για να κοιμηθείς και κάνεις παρέα με τα φιλαράκια
κι εγώ        και γω φταίω
_________________________________________________________________________________

θέλω να σου πω πως εκείνο το βράδυ που αποφάσισα να χτυπήσω το τατουάζ στον εαυτό μου
ήταν γιατί σκεφτόμουν ότι δεν υπάρχει άνθρωπος που να με ευχαριστεί τόσο πολύ 
το    να του φέρω κρύο νερό με παγάκια   όσο σε σένα

31.1.16

απ'τον υπαρξισμό στην οικιακή οικονομία

μολις έμαθα ότι απολύσαν τον μπαμπά
σκατά κι απόσκατα
δεν ξέρω πόσοι πλανήτες πέσανε πάνω στα οικονομικά μου σήμερα
αλλά απ'το πρωί σκέφτομαι ότι πρέπει να βρω δουλειά
απ'την εκδρομή που δεν μπορώ να πάω
μέχρι το πόσο ενοχλητικά νηφάλια ένιωθα χτες που δεν είχα λεφτά για ποτό

το πρωί είχα πάει σουπερμάρκετ ενθουσιασμένη που μου βαλε λεφτα η μάνα μου μετά από δυο μέρες δανεικών / είχαμε συμφωνήσει αυτην την περίοδο της εξεταστικής να παίρνουμε πράγματα που μπορούν να φαγωθούν σε σαλάτα /λόγω χρόνου και λόγω να χουμε τίποτα στο ψυγείο αφού θα μαστε σπίτι (η συνηθέστερη κατάσταση του ψυγείου είναι η άδεια) /ενθουσιάστηκα με την ιδέα να πάρω ψωμί να βάλουμε στην κατάψηξη να υπάρχει πάντα κάτι που να μπορεί να φαγωθεί

όταν πηγαίνω στο σούπερμάρκετ μαρέσει να παίζω το παιχνίδι του μίνιμουμ μπάτζετ:
μαρούλι 60 λεπτά/κρεμμύδια 45 λεπτά/μακαρόνια 45 λεπτά /πουμαρό το μικρό 35 λεπτά /αυγά 1,99 η δωδεκάδα

έχω ψηθεί να φτιάξω φοιτικό τσελεμεντέ

με είχε σκαλώσει πολύ όταν η κομπέιν πρότεινε στην κική στο πακέτο της συγκατοτοίκησης   :   ένα γέμισμα ψυγείου

ήμουν σε φάση ώπα κάτσε τι εννοεί αυτή γέμισμα ψυγείου
και μου σκασε η αμηχανία του πρώτου έτους στο σουπερμάρκετ με την ιωάννα που δεν ξέραμε τι υποτίθεται ότι πρέπει να πάρουμε και καταλήγαμε με κορνφλέικς και κονσέρβες με ρίζες μπαμπού

και ήθελα κάτι τέτοιο να μπει στο έντυπο που θέλουμε να βγάλουμε
μια ανατομία του γεμισμένου ψυγείου        
εμένα πάντως μου ακούγεται βοηθητικό

είμαι διαρκώς συντονισμένη σε μία συχνότητα εντοπισμού των αναγκαίων για την κατοίκηση πραγμάτων

π.χ.
αδειάζω τη σακούλα του κάδου τη βάζω σε σακούλα σκουπιδιών
βλέπω ότι τελειώνουν κι οτι θα πρέπει να αγοράσω
γιατι ΕΝΑ ΣΠΙΤΙ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΣΑΚΟΥΛΕΣ ΣΚΟΥΠΙΔΙΩΝ είναι απαραίτητο για να διευκολύνει την ποιότητα της ζωής σου ειδικά με τον τρόπο που ζούμε σ'αυτό το ΣΠΙΤΙ

όσο τρώγαμε όλοι μαζί στο μπαλκόνι το απόγευμα αναρωτήθηκα αν είναι ζήτημα στην ψυχανάλυση ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβάνεσαι τα λεφτά
σκέφτηκα ότι μάλλον όχι

κι ύστερα μου ρθε εκείνος ο τύπος που έκραζε τον υπαρξισμό σαν σύμπτωμα των αστών διανοουμένων
(αυτό απ το οποίο σου έλεγα οτι πάσχω)
και σκέφτηκα χεχε

αργά το βράδυ στο κρεβάτι με το λάπτοπ σκέφτηκα να δω τι είναι αυτό το λινκντ ιν
σίγουρη ότι θα με κοροιδέψουν οι φίλοι μου

δεν κατάφερα και πολλά και κατέληξα να σκρολάρω στο αγγελιόπολις
μου μίλησε η αδερφή μου στο φέισμπουκ - είχα πάρα πολύ καιρό να τις μιλήσω
μου πε τα μαθες της λεω ποια  να μην τα πολυλογώ τα μαθα τελικά

σκατά είναι ότι χειρότερο φοβόταν αυτή η οικογενεια και το κάθε μέλος της ξεχωριστά
τέλος πάντων θα προσπεράσω εδώ τα συναισθήματα
δεν είχα όρεξη για μυξοκλαματα εκείνη την στιγμή και δεν προλαβα να το πάρω κατάκαρδα
άλλο είναι που σκέφτομαι συνεχώς τον τελευταίο καιρό
στα πλαίσια του τι-έχει-κάνει-πάνω-μου-αυτη-η-κωλοκενωνία-και-νιώθω-με-αυτόν-τον-τρόπο
έκανα λίγο πίσω κι είδα ότι όολα αυτά τα πράγματα είναι εντυπωμένα πάνω μου
και για κάποιο λόγο όταν προσπαθώ να σκεφτώ πιθανές εξελίξεις για την γενιά μας πάντα νιώθω με κάποιο τρόπο ότι αφού υποφέρω απ'την επίδραση της κοινωνίας κι άλλα άτομα εκεί έξω υποφέρουν με παρόμοιο τρόπο

δεν μπορώ να σας κρύψω ότι αισθάνομαι μια πολύ μικρή ηδονή που το πρόβλημα αυτή την φορά είναι απόλυτα ρεαλιστικό και υπαρκτό.

28.1.16

Κριση 7841

Απολυτη συνειδηση κι ελεγχος της καταστασης.
η κριση ειναι ηδη πολυμελετημενη υπαρχει βιβλιογραφια κι εμπειρια.
εμπειρια κυριως μιας επομενης μερας π η κριση φαινεται πισω μακρια μυωπικη και αυτομπουρδουκλωτικη.την ενιωθα οτι πλησιαζει την περιμενα με ψυχραιμια.τα πρωτα συμπτωματα εχουν σχεση με σενα και κλιμακωνεται με την επαφη μου μαζι σου σε αλλο ενα ξεσπασμα που βλασφημει καποιο θεο για το ανυμπορο της καταστασης μας ενω ο εμπειρος εαυτος μου προσπαθει να αναλαβει τα ηνια προσοαθει να με ηρεμησει ας σκεφτουμε λογικα γιατι τωρα αυτο;τι σου συμβαινει;η δυσφορια π μου προκαλει το ανυμπορο της καταστασης μου ειναι ολοκληρωτικη και σωματοποιειται με ενταση και σπασμους.καπου εκει σκαει η εννοια της μοναξιας που δεν συνηθιζω να την καλω στο στομα μου σαν εννοια.ευτυχως εχω εσενα να προσωποποιησω την αγωνια μου ευτυχως νιωθω εσενα σαν πηγη του πονου μου και προσφατη την αισθηση της χριστουγεννιατικης ανασφαλειας ωστε να σε ταυτισω μετην αγωνια κ την θλιψη μου.αν βαλω το χερι μου και σε καλυψω τα υπολοιπα στον χαρτη φαινεται να βαινουν καλως ωριμα κι εμπειρα χωρις πολλα πολλα δραματα.καταλαβαινω πως δεν ισχυει πως εισαι η πηγη του πονου μου ειναι σαν να ειχα την δομη για την υποδοχη του ουτως η αλλως , αλλα δεν μπορω να αγνοησω την ενταση και το μπερδεμα μιξντ φιλινγκς και ενταση δεν ξερω αν ειπα ενταση εκει θα τ αφησω γιατι μιλαω λογικα που νιωθω οταν παω να σε σκεφτω.οποτε με την λογικη μ σκεφτομαι οτι κατι αλλο ειναι κατι αλλο μου λειπει.
Μιλαμε κι οσο μιλαμε ολα στις θεσεις τους.
Κι υστερα ερχεται η ιωαννα κ αραζουμε τελεια κ κοιμαται διπλα μου κι εγω την κοιταω κι ακουω μουσικη απτο ραδιοφωνο κι ειμαι τοσο ανακουφισμενη και πληρης που λεω να δεις που αυτο θα ναι αυτο μου λειπει.μου το ψιθυριζει κι ο εμπειρος εαυτος στ αυτι.ενταξει τι να κανουμε μπορει σαν πλασμα κι εγω να χω το σκαλωμα οτι εχω αναγκη απο κατι οικειο και συντροφικο να συνυπαρχουμε για να νιωθω καλα με την υπαρξη μου στον κοσμο.δεν ξερω.αλλα θα μπορουσα να τ δεχτω να το βαφτισω για να ηρεμησω κ να ξεμπερδευω με τις υποτροπιασεις μου.

25.1.16

καταφύγια σε επενδυμένα παλάτια / βασίλεια του είδους σου / κάτω από παγωμένες επιφάνειες

στρώνω και βολεύω τη θέση μου
φτιαχνω τις κουβέρτες και τα μαξιλάρια
σκοπεύω να κάτσω για πολύ ώρα ακόμα εδώ
κουλουριάζομαι στο κύκλο ανάμεσα σε ανθρώπους που νιώθω ασφάλεια με
απασχολημένη με τον ενθουσιασμό μου για την θερμοκρασία τις πτυχές απ'τα σεντόνια τα απαλά υλικά τα μαλακά χαμόγελα
δεν πειράζει που (___________) ,τουλάχιστον (___________)

ένταση 
καύλα
ανακούφιση
ζέστη
ανία 
αγωνία
συντροφικότητα
απουσία
έλλειψη

απλές λειτουργίες
χαρακτηριστικές του είδους μας                                (δεν ξέρω σε τι πιστεύω πια)
τι άλλο μένει να σου θυμίζει πως κάτι ένιωσες

μετά από πόση ώρα γίνεται το παλάτι δωμάτιο ξανά με τέσσερις τοίχους που περιφέρεται στο παγωμένο διάστημα
γιατί
γιατί
(το αντικείμενο της επιθυμίας μου περιφέρεται κι αυτό κάπου έξω κλεισμένο στη δική του κάψουλα)
γιατί έτσι

μέσα - έξω
τα μάγουλά μου 4 ποτήρια κόκκινα
5 ποτήρια κόκκινα

λέμε φταίει το διάβασμα για το τόσο κάπνισμα
διάλειμμα
κι απόσταση απ'το μέρος που θα προτιμούσαμε να μην είμαστε

πόσες μπλούζες πόσα φανελάκια πρέπει να διασχίσει ακόμα το παγωμένο μου χέρι για να τρυπώσει μέσα σου

δεν είναι ευχάριστο το ξέρω

μένεις εσύ μονωμένος απ'τα φανελάκια
μένω κι εγώ παγωμένη απ'την αλήθεια

κι ύστερα ένα σωρό υποθέσεις κλεισμένες στην ντουλάπα
εχω βάλει μπράβους απ'έξω να φυλάνε να μην ανοίξει κι αρχίσει η παράνοια
η πολύ σουηδία μας πάγωσε;
ήθελα να σε βοηθήσω ή ήθελα να θες να σε βοηθήσω;

μέχρι εκεί μπορώ να πάω            από κει και πέρα αρχίζει το δεν σου
                                                            ερωτήματα που δεν είναι στο χέρι μου να απαντήσω
το δέχομαι
τα δέχομαι όλα αυτά

καμία πικρία
ακόμα γελάω όταν βλέπω το κεφάλι σου να κουνιέται

δεν έχουν τέλος
σ'αυτή τη δεκαετία τα πράγματα δεν έχουν τέλος
είναι γραμμές που απειρίζουν συγκλίνουν αποκλίνουν και τέμνονται πότε πότε
μια ατελείωτη συζήτηση που συνεχίζεται πότε πότε

εκπαιδευτήκαμε να ακουμπάμε απαλά
να τα κρατάμε τα συναισθήματα για τον εαυτό μας
γίνανε φίλιγκς παρενέργειες κάποιου ναρκωτικού που πήραμε για να την παλέψουμε
ας μην ενοχλήσουμε τον άλλον  απασχολημένος με κάτι πέρα από μας
όταν γυρίσει θα κοιτάξει αδιάφορα τον αέρα πάνω απ΄τα κεφάλια μας
σεβασμός στη γραμμή
δεν υπάρχει κάτι που μπορούμε να κάνουμε για να την αλλάξουμε
όταν έρθει η ώρα θα γελάσουμε κι εμείς χλευάζοντας
κάποιο κορίτσι στο μετρό που διαβάζει τον έρωτα στα χρόνια της αποξένωσης



13.1.16

η άλλη παρέα



η πιο ντροπαλή ορχήστρα που είδα ποτέ


μετακινήθηκα προς το σαλόνι
είπα εγώ πάω και προς τους άλλους
πολυ καυλωμένη και κλασμένη για να συνεχίσω να κάθομαι σε κείνο το τραπέζι
αρκετή ώρα τώρα έχασα στο πόκερ
το μόνο που ήθελα ήταν να κάνω την γκόμενα που κάθεται στην καρέκλα τους
πάνω απ'τα κεφάλια τους

πήγα και κάθισα στην άκρη του χαλιού
όλοι φάνηκε να ενοχλούνται απ'την παρουσία μου
πρώτη φορά ένιωθα τους μουσικούς να ντρέπονται
συνειδητοποίησα ότι όλοι είχαν πιάσει από ένα όργανο που βρισκόταν σ'αυτό το σπίτι
και τζαμάρανε το χτίζανε με προσπάθεια εδώ και ώρα
κι ήμουν η μόνη ακροατής σκέτη εκεί πέρα
το παίξιμο τους σφίχτηκε για λίγο
ένιωσα ο εισβολέας παρατηρητής
χαμήλωνα το βλέμμα μου να μην τους ενοχλεί


ήταν ανακουφιστικό για λίγο να είμαι με την   άλλη    παρέα
πιο συνομίληκοι μου πιο της γειτονιάς μου πιο ξένοιαστοι 

και μετά


θα την ξαναπώ πάλι αυτήν την ιστορία
γιατί περιγράφει ακριβώς πως νιώθω
σχετικά με
δεν ξέρω

βγήκαμε απ'το σπίτι στο χολαργό
κι αρχίσαμε να κατηφορίζουμε τον τεράστιο δρόμο να πάρουμε το πρωινό μετρό
γλυκούλικα σπιτάκια και προσοχή σκύλος και νερατζιές κι απ΄τις δυο πλευρές
δεν ξέρω πως ξεκίνησε
ξαφνικά αρχίσαν να πετάνε νεράτζια ο ένας στον άλλο
και να τρέχουν κατηφορίζοντας
κι εγώ
περπάταγα πιο μπροστά
κοιτάζοντας πίσω μην φάω καμία ξώφαλτση
με τα χέρια στις τσέπες
μην ξέροντας τι να κάνω
να συνεχίσω να περπατάω;
να πάω να κόψω κι εγώ νεράτζια να πετάξω;

για κάποιο λόγο που αγνοώ αλλά νιώθω πολύ οικείο
μου ήταν αδύνατο
να παίξω κι εγώ με τα άλλα παιδιά



11.1.16

τα χειρότερα είναι πίσω μου

το πρώτο βράδυ δεν φοβάμαι τίποτα
η αθηναία μου πλευρά είναι ακόμα φρέσκια
όλα αυτά που πέρασα
έφτασα επιτέλους στο σπίτι  στο σπίτι μας
σε απόσταση ασφαλείας απ'όλα αυτά 
σε απόσταση ασφαλείας απ'όλους αυτούς που ζητήσανε κάτι από μένα

το είχα ήδη σκάσει 3-4 μέρες τώρα μαζί σου
πιο πριν το χα σκάσει από σένα
γιατί το χες σκάσει από μένα 


το να εξαφανιστώ σημαίνει να το σκάσω απ'όλα τα πράγματα που μου ζητούνται
απ'όλα τα σχέδια που με περιλαμβάνουν


το σκασα : πήρα απόσταση απ'τα πράγματα , απέδρασα απ'την δίνη , τώρα μπορώ με την ησυχία μου να σκεφτώ την επόμενη κίνηση μου , τι απ'τα πράγματα που μου ζητήθηκαν θα δώσω τελικά , με ποιούς όρους , τι ζητάω εγώ  



κάτι έχει συμβεί εδώ / αντιστράφηκε η σχέση αθήνας - θεσσαλονίκης / κανονικής ζωής κι εμβόλιμης 
ακόμα κι αν μην ισχύει θέλω τόσο πολύ μάλλον να ισχύει  που ισχύει που θα ισχύσει 
χαίρομαι πολύ που ξαναγύρισα  χαίρομαι πολύ που δεν θα με απασχολούν πια όλες αυτές οι αγωνίες
που τις κλείνω σε έναν κύκλο  και τις βλέπω να ουρλιάζουν μέσα απ΄το κλουβί τους κι εγώ τραβάω φωτογραφίες και τις πετάω φυστίκια


σηκώνω τα χέρια μου με τον τρόπο που αυτοί που μ'αγαπάνε θέλουν για μένα


27.12.15

το lower your eyelids to die with the sun εμφανίζεται συνέχεια στα related

οι δύο μικροί μας ήρωες περνάνε μακριά ο ένας απ'τον άλλο τον προσωπικό τους υπαρξιακό γολγοθά
σε εκστατικές καταστάσεις απελπισίας  θυμού κι απόγνωσης 
αναρωτιέμαι αν ο μικρός μου ήρωας σηκώνει το βλέμμα στο νυχτερινό ουρανό
αναρωτιέμαι αν έφτασε στα αυτιά του ότι έχει πανσέληνο τα χριστούγεννα κι αυτό συμβαίνει κάθε δεν ξέρω κι εγώ πόσα χρόνια
ασήμαντη πληροφορία αλλά ταιριάζει επειδή είναι χριστούγεννα και είμαστε μακριά όπως πέρσι
(           l  u  s  t             c h r i s t m a s          i           g  a  v  e            y o u            m y          h  e  a  r  t            )
το φεγγάρι είναι το μόνο πράγμα που ξέρουμε ότι βλέπουμε κι οι δύο  
(  αν  υποθέσουμε ότι δεν έχει συννεφιά  )
κι επιπλέον επιδράει κάπως στο φαντασιακό μου η μεταφυσική πεποίθηση της μάνας μου όταν την ακούω από μέσα να λέει οτι την πιάνει της μέρες που χει πανσέληνο το χει παρατηρήσει
(ε κάτι η πανσέληνος  η φήμη ότι παλιά η γυναίκες είχαν περίοδο με το φεγγάρι  άτομα σε κρίση  που απαγορευόταν η είσοδος στους αρχαίους ναούς ετεροτοπίες φουκώ και τέτοια )
εντυπωσιακά πράγματα σε σχέση μ'αυτό
είπα στην πηγή όταν μου πε ότι ήταν άσχετο τώρα αυτό που πε μ'αυτό που λέγαμε
και χάρηκε τόσο πολύ ενθουσιάστηκε
είπε θα το λέει από δω και πέρα για να συνδέει τα πράγματα στις συζητήσεις
μιλάμε με παρόμοιο τρόπο
απολογούμαστε όλη την ώρα γι'αυτό που λέμε εκείνη την στιγμή το λογοκρίνουμε
καθόμασταν στον βράχο στο καλλιμάρμαρο λέγαμε για τις ωραίες βόλτες στην αθήνα που βλέπαμε μπροστά μας και ευχόμουν να φορούσα φακούς να βλεπα καθαρά 
της είπα ότι είμαστε πολύ αυστηρές με τους εαυτούς μας ότι τους κρίνουμε πολύ αυστηρά
της είπα για τα υπαρξιακά μου 
για την αδυναμία μου να χωνέψω την απουσία νοήματος σε όλα αυτά
σοκαρίστηκα απ'το λεξιλόγιο της 
μιλήσαμε με σχήματα με τη δομή του ατόμου
 τον πυρήνα πραγματική ζωή 
τις ιδέες ηλεκτρόνια που περιστρέφονται γύρω απ'τον πυρήνα 
τα πολιτικά συστήματα έλεγε αυτή 
η σφαίρα της γης κι η ατμόσφαιρα κι η ιδεόσφαιρα έλεγα εγώ 
και με πιανε αναγούλα και μόνο που σκεφτόμουν κύκλους  
λες και κάποτε πίστευα πως είμαι ευθεία γραμμή 
της είπα για τα πράγματα που πιστεύω πως ξαναγυρίζω συνέχεια σ'αυτά σαν αξίες 
πως ταρακουνιούνται κι αυτά και δεν ξέρω τι να πιστέψω
για τις συζητήσεις μας που με γεμίζουν αμφιβολίες
γιατί πιστεύω ότι μας ταρακουνάνε περισσότερο τα πράγματα που φοβόμαστε πως ισχύουν
της είπα πως μου είπες  ΝΑΙ ΚΑΙ ΤΙ; ΘΕΣ ΝΑ ΣΥΝΔΕΕΣΑΙ ΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙ;
μου είπε ότι ήταν πολύ σκληρό πράγμα να πει κανείς
μου πε παραπονιάρικα κατεριιινααα μηην τον ακούυυυς
κι ένιωσα πως με λογίκευσε κι ύστερα το μόνο που ήθελα να κάνω όταν γύρισα σπίτι ήταν να ακούσω ωραία χαρωπή μουσική να κάνω πράκτις στο τουμπερλέκι μου
ή να βάψω τα νύχια των ποδιών μου για παράδειγμα 
γιατί μια τέτοια συμπεριφορά ήταν που ένιωθα βαθιά μέσα μου ότι θα έπρεπε να αρμόζει μετά από την χτεσινή νύχτα 


είμαι ερωτευμένη μαζί σου 
αλλά το πόσο ερωτευμένη είμαι μαζί σου
 όταν εγώ είμαι αθήνα 
κι εσύ λείπεις 
δεν περιγράφεται

19.12.15

μεσημέρι στη θέση ισορροπίας μεταξύ των δύο άκρων ταλάντωσης

τη μία έτσι την άλλη γιουβέτσι
κι όταν γιουβέτσι καταπίνομαι με τα ρούχα μου
καταπιάνομαι με το φάγωμα
τρώω και τρώγομαι
πληγώνω και πληγώνομαι
αχόρταγα
περιφέρομαι
σχηματίζω τρίγωνα και τετράγωνα στην αγίου δημητρίου

μου μαθαίνει να ζω
στη λαϊκή τον ακολουθώ
με στέλνει για ψωμί και γιαούρτι

ένα τετράγωνο πιο πάνω εσύ πεθαίνεις
στην κασσάνδρου που μένεις το πρωί είναι όλα ζωηρά
χασάπικο μανάβικο φούρνος απορρυπαντικά
αναρωτιέμαι εσύ πόσα μαγαζιά μπορείς να θυμηθείς στη σειρά

ανοίγω την πόρτα με τα ξύλινα κρουσάν για πόμολα σε μια γριά
μου λέει άστην άστην της λέω καλά
στα ράφια δεν βλέπω πουθενά αυτό το ρώσικο ψωμί
που ναι σα λαγάνα
έχει αλλά τόσα ιδια ψωμιά
παραγγέλνω ενα καρβέλι
έτσι θυμάμαι να το λέω στον δικό μας στη γειτονιά
την επόμενη μέρα θα μάθαινα και την μπομπότα

το ήξερα πως είναι τόσο κανονικός δρόμος το πρωί
(το βράδυ συχνάζουν επίδοξοι βιαστές)
το ήξερα απ'την πρώτη φορά που βγήκα απ'το σπίτι σου μη κανονική
περπατούσα κανονικά στον κανονικό δρόμο ένα μη κανονικό πρωί

αναρωτήθηκα αν ξέρεις αυτό το φούρνο με τα ξύλινα κρουασαν
αν είναι ο ίδιος με αυτόν που παίρνεις πρωινό τα χαράματα
διασχίζω τον δρόμο βιαστικά
βλέπω έφηβες που στρίβουν στη κασσάνδρου
μόλις σχόλασαν υποθέτω τις έστειλε η μάνα τους για ψωμί
πέρασαν 10 χρόνια απ'την πρώτη γυμνασίου είπαμε σήμερα

πίσω στο δωμάτιο σου
έχουμε φάει κι είμαστε βαριοί
κανείς μας δεν κοιμάται το μεσημέρι
αλλά μαζί
λέω να μη δούμε τίποτα
μήπως να διαβάσουμε τίποτα
μου πετάς πράγματα απ'τη ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ
ποιος ξέρει τι είναι αυτό σκέφτεσαι
όταν τα ξεσφινώνεις

πίνουμε όπιο κι είμαστε βαριοί
κοιτιόμαστε και πετάμε ξανά τα πράγματα που διαβάζουμε
λέμε τι λέει αυτός ρε

κουρνιάζουμε και βολευόμαστε
χαχανίζουμε ενθουσιασμένοι που το ξαναέχουμε
σου πιάνω την κοιλιά
απολαμβάνω αυτό το προνόμιο
δεν αφήνεις κανένα
όλα όσα έχω υπομείνει
όλο το παρακάλι
(απ'την αρχή σε διεκδικούσα με βία)

όλα αυτά αξίζουνε
(μου έμαθες να μην απαιτώ)
γιατί σε ξαναμαθαίνω να μη φοβάσαι να σ'αγγίζουνε






λίγο πιο πάνω εσύ πέθαινες
κάποιος θα έλεγε ότι δεν πέθαινες
ότι διάβαζες για την εξεταστική
δεν φτάνει να ξεκινήσεις τώρα για τη νομική  έχω ακούσει να λένε
εγώ θα έλεγα ότι πέθαινες

με τον τρόπο που πέθαινα εγω εχτές
και προχτές και παραπροχτές
κάποιες από αυτές τις μέρες πεθαίναμε και οι δυο
ξεχωριστά η κάθε μία στο κελί της

σε σκέφτομαι και σε αποφεύγω όπως τον ίδιο μου τον εαυτό
δεν ξέρω γιατί δεν ανηφορίζω προς το σπίτι σου
σου γλιστράω έτσι έχω μάθει
(γιατί απ΄την αρχή με διεκδικούσες με βία)

θέλω να σε δω αλλά      στο μεταξύ παρεμβάλλονται όλα αυτά  (πάντα αυτά)
εκείνη τα λέει πια κατερινίστικα εγώ τα λέω η ζωή      τα λένε και καθημερινότητα


  • πέμπτη βράδυ
  • παρασκευή πρωί
  • παρασκευή απόγευμα
  • παρασκευή βράδυ
  • σάββατο μεσημέρι
  • φεύγω


τι λέει αυτό για μας;
για μας δεν λέει τίποτα


εσύ επιθυμείς να περάσεις το βράδυ μαζί μου
εγώ επιθυμώ να περάσω το βράδυ μ'αυτόν που επιθυμεί να περάσει το βράδυ με την άλλη
(απ'την αρχή τον διεκδικούσα με βία προς τον εαυτό μου -με αυταπάρνηση)

έχεις ακούσει να μιλώ γι'αυτόν

επιθυμώ να περάσω το βράδυ μου μαζί σου
επιθυμώ να ξέρεις ποιος είναι αυτός όταν μιλάω γι'αυτόν

επιθυμώ να ξέρεις τα πάντα για τη ζωή μου
γιατί επιθυμώ να μπορώ να σου μιλήσω για τα πάντα

επιθυμώ να είσαι μέσα στη ζωή μου
να μπορώ να σου πω ειμαι εδώ παρασκευή μεσημέρι να έρχεσαι να σε βλέπω
να σταματήσει να ναι τόσο άκαμπτη η σχέση μας
να περνάμε το απόγευμα να βγαίνουμε το βράδυ να βρίσκουμε κι άλλους ανθρώπους
να γελάμε και να λέμε αστεία
να πειραζόμαστε ευτυχισμένοι που γνωριζόμαστε τόσο καλά
να νιώθουμε ότι έχουμε ο ένας τον άλλο ότι είμαστε σε καλά χέρια  ότι για όλο αυτό αξίζει τον κόπο
να παίζουμε και να βγάζουμε φωνές που δεν ξέραμε ότι είχαμε
να σερνόμαστε στο πάτωμα να βάζουμε παγάκια στις μασχάλες μας

αυτό είναι που ξέρω κι αυτό είναι το μόνο που ξέρεις
πως αρκεί για να νιώσεις για λίγο ότι όλα έχουν νόημα και πάλι
λες και βγάζανε νόημα τόσο κάποτε που τώρα έχουμε πια ξεχάσει

αυτό ξέρω κι αυτό επιθυμώ
να περάσουμε μια μέρα μαζί

ένα βράδυ /  ένα ξημέρωμα / ένα πρωί / ένα μεσημέρι απόγευμα     να κάνουμε φάρσες  ξαπλωμένες μετά το φαΐ






9.12.15

μπορεί να μην βλέπω όνειρα αλλά

απωθώ όλες τις δραματικές σκέψεις
αυτά τα υπαρξιακά που λέμε
τα πράγματα που προτιμώ να σκέφτομαι είναι πως θα καρφώσω το κουρτινόξυλο με το μπλακεντέκερ
ή οι θερμομονώσεις η θερμότητα που εκλύουν οι ηλεκτρικές συσκευές και τα ανθρώπινα σώματα
και ξετρελαίνομαι με σχολιάκια τύπου γι'αυτό να μαζεύετε τους φίλους σας στο σπίτι το χειμώνα για να σας το ζεσταίνουν
κάθε βράδυ βγάζω την ρόμπα μου μπαίνω κάτω απ'τα σκεπάσματα
γυρνάω το διακόπτη στο 1 και τοποθετούμαι στο κέντρο που βρίσκεται η μονή μου ηλεκτρική κουβέρτα
(που μου πήρε η μαμά)


8.12.15


i live in peace now
έφτασα σε κάποιο ενοχικό πάτο
στο πιάτο της θλίψης
το σκεύος άδειασε κι έμεινα μόνη μου
κι ήμουν ένα τσίγγινο κατσαρολάκι

μετά το πρώτο σοκ που
εγώ ήμουν ένα τσίγγινο κατσαρολάκι
άρχισαν όλα να κυλάνε γύρω μου
άκουγα ραδιόφωνο στο δρόμο για την καμάρα
και βγαίνοντας απ'την εξώπορτα
πλησίαζα τους ώμους μου στα αυτιά
pretty christmas huh ελεγα την στιγμή που πέρναγα απ'τις ζωγραφισμένες βιτρίνες
pizza romea και κίνηση στους δρόμους απόγευμα νύχτα

ναι ήμουν ένα τσίγγινο κατσαρολάκι
και κοιλούσα στο δρόμο χαρωπά να βρω το καπάκι μου

29.11.15

κουνιέμαι σαν συρώμενη πόρτα για να περάσει πότε ο ένας και πότε ο άλλος
μένω για λίγο στις ακραίες μου θέσεις
κι έπειτα επιστρέφω για να κλείσω πάλι

στην κλειστή μου θέση
χορεύω όπως θα κουνιόταν η ουρά μου
lovers are strangers
λέει η δασκάλα
αισθηματικής αγωγής
κουνάμε τα κεφάλια μας από κάτω
όλοι οι μερακλήδες ερωτοτεχνίτες που τρέξανε να γραφτούνε στο μαστερκλας

μετά το σχόλασμα
ξανασκορπίζουμε στον κανονικό κόσμο
ακούμε ραδιόφωνο στο αυτοκίνητο
περπατάμε στους δρόμους
πίνουμε ποτά στις μπάρες

έχει μια απελευθερωτική αίσθηση να συνηθίζεις το γεγονος
ότι βγαίνεις έξω με πρησμένα μάτια

ανταλλάζουμε αλκοολικές κουβέντες με άλλα πρησμένα μάτια
με γκρίζα μαλλιά
με ξενυχτισμένες φάτσες

κάνουμε τα μεταμεσονύκτια τηλεφωνήματα
να καβατζωθούμε σε κάποιο συντροφικό κρεβάτι

________________________________________

είναι πιο εύκολο να κουμαντάρεις δυο πονεμένα μωρά στον ξύπνιο
συγκεντρώνεσαι στον πόνο του άλλου
του χαιδεύεις τα μαλλιά και τον παρακολουθείς να ανασαίνει

στον ύπνο όμως

το μωρό πονάει και γυρίζει το κεφάλι του απ'την άλλη
βαριανασαίνει και το μυαλό του περιφέρεται κοντά σε κείνη που τον πλήγωσε
κι άμα τον ψάχνεις μεστον ύπνο σου δεν τον βρίσκεις

το μόνο που ζητάω είναι ένας λαιμός να κολλήσω το μουσούδι μου
ένα σώμα να συμπληρώσω την αγκαλιά μου

οι άνθρωποι στριφογυρίζουν στα κρεβάτια τους να βρούνε μια βολική θέση
γιατί είναι κατασκευασμένοι ανατομικά να κοιμούνται με άλλα σώματα

όταν σε ψάχνω μεστον ύπνο μου
διαλύομαι στα δύο
στο ένα
να θέλω να γυρίσω κι εγώ απ'την άλλη
να σου γυρίσω πλάτη πτοημένη απ'την απόρριψη
να ντυθώ να φύγω αφού δεν έχω δουλειά εκει πέρα
στο δύο
να νικάει η αναγκη
να κολλάω στην πλάτη σου να ζεσταθώ απ'τον άρρωστο οργανισμό σου
το διαλειμένο μου σύστημα που μπάζει κι έχει παγώσει

μέχρι το πρωί έχω πεθάνει ήδη άλλη μια φορά