Σάββατο, 11 Μαρτίου 2017

ελεύθερος χρόνος + δεμένα χέρια


πολύς ελεύθερος χρόνος
η μάνα μου βιάστηκε να συμπεράνει είδες τι καλό κάνει η δουλειά;
τριγυρίζω μεστο σπίτι και ξεφυσάω
διάφανες σκέψεις μου κάνουν παρέα
δεν τις βλέπω απλά τις νιώθω να με ακουμπάνε

εγκλωβισμένη σε ένα ατελείωτο παρών
τι κάνουμε τώρα;τι κάνουμε τώρα αφεντικό;
τα μέλη του σώματος μου αναμένουν νεότερες εντολές
και γω τα κάνω βόλτες μέσα κι έξω απ'το σπίτι
να τα νανουρίσω να σταματήσουν να ρωτάνε

τα χέρια μου έχουν μείνει καιρό νηστικά
χωρίς να τσιμπολογήσουν κάποιο σώμα
τα βάζω να παίξουν με τους μαρκαδόρους
και τους κάνω τα χατίρια

είπαμε είμαστε μεγάλα χέρια πια
είπαμε θα μάθουμε να ζούμε έτσι

η μισή ενέργεια για την επιβίωση
η άλλη μισή για την καθησύχαση

μεγαλώνω γερά (φιμωμένα) παιδιά

πρώτες απώλειες μνήμης


κάτι μου κανες εκείνο το καλοκαίρι
δεν θυμάμαι τι αλλά σίγουρα κάτι μου κανες 
για να κλαίω με λυγμούς γυρνώντας σπίτι τα ξημερώματα
και να αποφασίζουμε να τα μαζέψουμε και να την κάνουμε από δω άρων άρων 
εγκαταλείποντας τους φίλους που ερχόντουσαν από αθήνα την επόμενη μέρα

ποιος θα μου το λεγε οτι θα ξέχναγα εγώ που πάντα ρώταγα θυμάστε τότε που 
πόσα πράγματα απώθησα και κατέληξα να ζω με τις πινακίδες τους   προσοχή σκύλος

ψάχνω πίσω απ'τους φράχτες μου και δεν μπορώ να σε βρω
εγώ σου χα πει γκρεμίστηκε μέσα μου ένα κάστρο
εσύ μου πες χτίστηκε ένας πύργος 
αλλά είναι δύσκολο να διακρίνω οτιδήποτε από αυτή τη θέση
βλέπω μπροστά μου μόνο ερείπια
και μια περιφραγμένη έκταση γης που κάποτε κατοικούνταν από κάποια θεότητα 
που μόνο οι άγιες πέτρες και το άγιο χορτάρι μείνανε να τη θυμίζουν


Σάββατο, 4 Μαρτίου 2017

το μωρό που κλαίει


τελευταία με γυρνοφέρνει αυτή η ανάμνηση
η αδερφή μου σχετικά πρόσφατη κοιμάται στην κούνια της
κι εγώ στην κουκέτα πάνω να κλαίω
χωρίς να θυμάμαι ποια ήταν η αφορμή
και να σκέφτομαι ότι κλαίω σιγανά να μην ξυπνήσω την αδερφή μου
κι ότι μ'αυτό τον τρόπο τιμωρώ κάπως τους γονείς μου
που το παιδί τους κλαίει μαρτυρικά κι αυτοί το αγνοούν

μια άλλη φορά θυμάμαι να κλαίω τόσο δυνατά γιατί με έχουν βάλει τιμωρία
που δεν έφαγα το φαγητό μου φάση
καλοκαιρινό βράδυ με κατεβασμένα πατζούρια
που κάποια παιδιά που περνούσαν από κάτω με κορόιδεψαν
και μιμήθηκαν κοροιδευτικά το κλάμα μου

θυμάμαι να κλαίω και να μουσκεύω το μαξιλάρι μου
και να κλαίω κι άλλο για να μην στεγνώνει
και να φτιάχνω  πάνω του σχήματα με τα δάκρυα μου

σίγουρα το κλάμα υπήρξε από πάντα το πυρομαχικό μου



Τετάρτη, 1 Μαρτίου 2017

όλα τα μέρη που πήγαμε τα στοιχειώσαμε με τα φαντάσματά μας















                                                                       

                                                                               πιστεύω










Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2017

οι ανοιξιάτικες εμμονές




φώναξα σε ένα τύπο στο πάρτι που μου λεγε πως δεν έχει έρθει η άνοιξη ακόμα
γιατί ο φλεβάρης κι ας φλεβίσει μάρτης γδάρτης κακός παλουκοκάφτης
του πα ας μας παλουκοκάψει αν είναι να μας κάνει τέτοιες μεράρες στο μεταξύ
[την περιμένω όπως μου λένε τα τζάμπο να περιμένω τα χριστούγεννα]
η άνοιξη είναι διαδικασία κι όσο πιο νωρίς την ξεκινήσεις τόσο μεγάλη διάρκεια θα χει


μια απ΄τις μέρες της εξεταστικής βγήκα και το νιωθα στο δέρμα μου μέσα απ'το ξεκούμπωτο μπουφάν μου
ένιωσα σαν να με φώναξαν και γύρισα ξαφνιασμένη
όπου να ναι θα ήταν εδώ


[1η βδομάδα επίσημης άνοιξης]
η τσικνοπέμπτη σαν μικρή ανοιξιάτικη πρωτοχρονιά
αυτές οι φορές που όλοι είναι συντονισμένοι στο περιβάλλον τους
γίνεται αντιληπτή από όλες τις αισθήσεις
 -τσίκνες και χάχανα από σκόρπια μπαλκόνια ανά δρόμο
ξαφνικά όλα τα μαγαζιά ανεξαρτήτου είδους αποκτούν αυλές
από παρέες που ψήνουν σουβλάκια
κι όλοι έξω είναι πιο τολμηροί με το ντυσιμό και την συμπεριφορά τους
they fool around

ενδώσαμε γλυκά
μήπως να κάνουμε τίποτα την τσικνοπέμπτη;
(όπως κάνουν οι άνθρωποι που μένουν σε ένα μέρος)
άλλη μια τελετή για την επιθυμία μου να ριζώσω

πλέον ύπο το πρίσμα των ημερών:
(βλ. όλοι συζητάνε για το ότι μαζεύουν σιγά σιγά τα μπογαλάκια τους και φεύγουν)
this is our last call for adventure


τοπικά προσδιορισμένες δράσεις
σαν καραβάνι μετακινούμασταν σε σημεία στάσης στην πόλη
και πίναμε ρακές σχολιάζοντας τα πράγματα που άλλαξαν από την τελευταία φορά που θυμόμασταν να διασχίζουμε την τσικνούπολη

παρατηρώ τον εαυτό μου να βγάζει συνεχώς συμπεράσματα
τώρα;τι κάνουμε;α μήπως τελικά είναι έτσι;μήπως να ενσωματώσω αυτήν την αλήθεια στην πραγματικότητα μου;κι αν δεν είναι έτσι όπως τα περιμένουμε;κι αν τελικά δεν αξίζει να κάνουμε κοπάνα απ΄τα ρώσικα;
η φάση όλο με αφήνει να την αφήσω λέγαμε αλλά δεν το βάλαμε κάτω
το πιέσαμε μέχρι το τέλος κι όπου υπάρχει πίεση και αλκόολ υπάρχει ξέσπασμα
υπάρχει άνοιγμα
υπάρχει άνοιξη

[2η βδομάδα της άνοιξης]
προ καθαράς δευτέρας και τσεκάρω ήδη τη βιτρίνα του ζαχαροπλαστείου
πότε θα βάλει τα παγωτά
μετά τις πρώτες μέρες αγωνίας και αλλεπάλληλων συμπερασμάτων
συνειδητοποίησα ότι τα πράγματα ερχόντουσαν σε μένα
από μόνος του ο κόσμος μου ήταν ανοιχτός και δραστήριος και ορεξάτος
και γω μπορούσα απλά να αφεθώ και να το απολαύσω

[ο εγκέφαλος μου έχει κλειδώσει στο ότι θέλει να επικοινωνεί με τους ανθρώπους γύρω του γιατί τον βοηθάνε να ξεμπλέκεται και έχει ανοίξει διάπλατα να μην διακόπτεται η ροή προς τα έξω και να διαπερνάται από ανοιξιάτικο αεράκι]

είμαι έτοιμη να διατυπώσω κοινά συμπεράσματα με τους γύρω μου
καλως ήρθες άνοιξη καλως ήρθες πόλη

[η ζωή είναι πιο εύκολη όταν εντοπίζεις μια περιοδικότητα]

Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2017

duty call

ένα κύμα μοναξιάς με κατεύθυνση την γωνίτσα που άραζα
έσκασε στα πόδια μου και παραλίγο να με κάνει μούσκεμα
παρόλο που ήξερα ότι θα με πάρεις στο επόμενο μισάωρο
προέτρεχα
με το που σημείωσα την αλκυονίδα μας μέρα (1 από 2)
άκουσα την άνοιξη να χει σχεδόν φτάσει
κι όλες οι καταπραϋντικές καραμέλες μου:
τώρα είναι χειμώνας
την άνοιξη οι άνθρωποι
. . .
τελείωναν


αν τον χειμώνα οι άνθρωποι κουρνιάζουν περισσότερο στα σπίτια τους
την άνοιξη βγαίνουν πιο πολύ έξω
το καλοκαίρι είναι πιο όμορφοι
και το φθινόπωρο πιο μελαγχολικοί(;)
δεν ξέρω για το φθινόπωρο δεν έχω βγάλει ακόμα πόρισμα

dear period calendar
οι κυκλοθυμίες μας ακόμα να περάσουν
να ανησυχήσουμε;
έτσι όπως το βλεπω τώρα χοροπηδάμε στους ρυθμούς υστερικών ταμπούρλων
της άνοιξης εννοείται

βουτιά πίσω στο ασπρόμαυρο ταινιάκι σου
που με ρούφηξε πίσω σε μια μάταιο-αποξενωτική σκοπιά

(
δεν κατάλαβα όταν μου μεταφέρανε την εμπειρία τους
απ'την συζήτηση με τους lost bodies γιατί είπαν πως
η λέξη αλλοτρίωση που ειπώθηκε ήταν μια λογιοφεύγα λέξη
η πιο updated αφήγηση για την γενιά μου την έχει για ψωμοτύρι σαν αίσθηση
αν όλα τα κείμενα που παραλυρούν σε έναν άλλο χώρο όχι υλικό
αποκτήσουν ύλη
αν όλες οι σελίδες των φανζίν και τα γκράφιτι στους τοίχους
αποκτήσουν 3 διαστάσεις;
θα μπορούσαν να πνίξουν τον κόσμο;
τι  κάνουμε τώρα;
)



ήρθες και μου είπες τι έχεις γλυκούλα
και με έπιασαν τα κλάματα
ήξερα ότι έκλαιγα
από συγκίνηση που κάποιος μου είπε τι έχεις γλυκούλα

κι είναι η ίδια σχέση με τον εαυτό
όντας εκτεθειμένος στη δίνη μιας τόσο αυθόρμητης αντίδρασης
που έχω όταν τελειώνω και με πιάνουν τα κλάματα
σαν να έχεις μια τόσο άμεση σχέση με τον εαυτό σου στιγμιαία
ανακουφισμένη από κάτι που την καταπίεζε καιρό

ε σκούπισα γρήγορα τις μύξες μου γιατί
θυμήθηκα ότι στην πεταμένη μου τσάντα κοντά στα πόδια μου
ήταν το κινητό μου και εκεί μέσα βρισκόταν αποθηκευμένη η φωνή του ρωμανού
να λέει πως το worst case σενάριο θα ναι να καταλήξουμε σπίτια μας μόνοι στην μικροζωή της οικογένειας
που με επανέφερε πάλι πίσω στο σκοπό
στην απόστολή της άνοιξης




αγαπητέ μου φίλε,
σε ευχαριστώ που μπορώ να απευθυνθώ σε σένα όταν δεν μου επιτρέπω να απευθυνθώ σε κανέναν άλλο
για να υπάρξει ο γραπτός μου λόγος
φιλικούς χαιρετισμούς




Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2017

τρέχουμε πάντα

ξαναβρισκόμαστε πάντα
σε έψαξα  με έχασες κοίταξα αλλού ξεχάστηκες σε ψάχνω  αδιαφόρησα
δεν σε ξεχνάω δεν σε ψάχνω σταματήσαμε το ψάξιμο αρχίσαμε το χάσιμο
έσπασα σκορπίστικες σε έχασα αφαιρέθηκες κάλυψα συνέχισες έτρεξα έφτιαξες
διάλυσα γλίστρισα έφυγες πρόλαβες σώθηκες σε ξύπνησα έκλαψες τινάχτηκα τρόμαξες
με φώναξες έφτασα εξαφανίστηκες έσκαψα με τρύπησες  πέρασες με λυσες καρφώθηκα  
να φυλάω άργησες δεν τρόμαξα γιατί να τρόμαξω
η καρδιά μου χτυπάει δυνατά πάντα

Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2017

εγχειρίδιο του καταθλιπτικού

:(
η λυπημένη φάτσα είναι αυτή που τα χαρακτηριστικά του προσώπου έχουν την τάση να σουφρώνουν προς τα μέσα
με μέγιστο σούφρωμα την παραμόρφωση της φάτσας που κλαίει
το σφίξιμο της φάτσας προκαλεί τέντωμα του στερνοκλειδομαστοειδή
(στερνοκλειστομαστοειδή το θυμόμουν απ'το χαλασμένο τηλέφωνο)


όποτε το κεφάλι μαζεύει μπροστά γιατί οι μύες σφίγγονται και μαζεύουν κι αυτοί
αφού το κεφάλι πάει μπροστα ακολουθεί κι ο θώρακας κι έτσι αμέσως αμέσως έχουμε ένα μισό του σώματος να θέλει να μαζευτεί
επειδή επικρατεί το "κλαίω σε εμβρυακή στάση"  κι όχι το "κλαίω τεντωμένη/ος"
υποθέτουμε ότι και το άλλο μισό σώμα έχει την τάση να μαζεύεται και να διπλώνει
προσπαθώντας να πιάσει όσο λιγότερο χώρο γίνεται
σ'αυτή τη στάση,δεν θα ντραπώ,θα το πω,το σώμα συρικνώνεται προσπαθώντας να φτάσει την ανυπαρξία



ΑΝΑΣΤΕΝΑΓΜΟΣ
ανάσα που προσπαθεί για κάθαρση - τύπου γιόγκα
εμπεριέχει σίγουρα και αυτόλύπηση που πυροδοτεί το τέντωμα του πνεύμονα
σαν σχήμα μοιάζει με το "αχ τι τραβάω"
βγάζει ήχο στην εκπνοή
είναι μια αυτοτελής έκφραση
που στέκει και σε συζήτηση
και σε ησυχία



ΚΛΑΨΟΥΡΙΣΜΑ
συνήθως όταν κλαψουρίζουμε θέλουμε τη μαμά μας
κλαψουρίζω μέσα μου μαμα τρώω τα νιάτα μου και την ομορφιά μου
δραματικ αι νόου
ότι και να κανα πάλι θα τα τρωγα
σόου το βουλώνω μετά και προσπαθώ να σκεφτώ τι να κάνω για να ζω μια ζωή που αξίζει
(το φάγωμα)
πάντα το ίδιο


ΚΛΑΜΑ
παράδοση στα συναισθήματα -άρση των μπλόκων
εκεί μπορείς να ακούσεις ξεκάθαρες προτάσεις
συμπυκνωμένου δραματικού περιεχομένου
εκτονώνεται και ξανατροφοδοτείται συχνά σχεδόν από συνειδητή προσπάθεια
πιάνεις τον εαυτό σου να επαναδιατυπώνει με τραγικότητα που σου θυμίζει χειρότερούς σου φόβους
συνήθως εμένα μου τα σκάει απελπισία
κι από τότε που συνειδητοποίησα ότι μου τα σκάει η αυτολύπηση
με το που κλάψω λίγο θα μου πω γιατί βρε κούκλα μου αυτό τώρα;
και μετά θα σκουπίσω τις μύξες μου και θα σταματήσω

ΑΝΑΦΙΛΗΤΑ
πρόκειται για τα πικ του κλάματος όπως αντίστοιχα όταν γελάς με την καρδιά σου
και δεν μπορεις να ελένξεις το σώμα σου ή την αναπνοή σου για λίγο έτσι και με τα αναφιλητά
το σώμα ξεσπάει σε σπασμούς
και μετά την εκτόνωση ανακουφίζεται και προσπαθεί να ηρεμήσει παίρνοντας μεγάλες κοφτές ανάσες μέχρι να ξαναβρεθεί στη θέση ισορροπίας του

Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2017

η καμπούρα μου

αν όπως λέει ο ουγκο το σώμα του Κουασιμόδου πήρε το σχήμα του καμπαναριού
που κούρνιαζε από μωρό τότε η δικιά μου καμπούρα
θα ναι τετράγωνη στο 2x2 του γραφείου μου
το κορμί μου έχει την τάση να μαζεύει και να ζαρώνει στον άξονα y του
και πρέπει να το θυμάμαι να το ισιώνω
αλλά εδώ μέσα σε έναν τόσο συμπυκνωμένο χώρο
(φιλοξενεί ζωή που αφήνει χιλιαδες μικροαντικοίμενα σε στενή τροχιά γύρω μου)
καταφέρνω να αποκοπώ απ'τον χρόνο




απ'τα αγαπημένα μου πράγματα στον κόσμο

Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2017

σκονάκι για να συνενοούμαι




με αναστάτωσε με κάποιο τρόπο η κουβέντα της παρασκευής
κυρίως σε ένα μουντ τι κάνω γιατί χαώνω τόσο πολύ τον εαυτό μου
το είπαν αμφισβητώ την αυθεντία μου
δεν με εμπιστεύομαι  τα πράγματα κατέρευσαν καιρό μέσα μου
και ψαχουλεύω στα μπάζα να βρω τι αναγνωρίζω να προσπαθήσω να το ξαναφτιάξω πιο γερό
όταν γύρισα άνοιξα τον εικονογραφημένο άτλα της φιλοσοφίας σου
να βρω πως είναι επιτέλους ο ορισμός της τόσο μέσα μου και δεν ξέρω πως να την εξηγήσω



έχει ριζώσει μέσα μου 
μπορεί να με χαώνει
αλλά με βοηθάει να επεξεργάζομαι να μην πληγώνομαι

Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2016

εκπομπή απ΄το δωμάτιο μου στην αθήνα


χτες είπα στην ιωάννα πόσο χαίρομαι και νιώθω ασφάλεια που έχω έναν καινούργιο φίλο* αυτές τις ημέρες δείχνοντας της το ΠΡΩΤΟ ΜΟΥ ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΥ ΑΓΟΡΑΖΩ ΜΕ ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΛΕΦΤΑ

τώρα έτσι όπως κάθομαι στο πατρικό μου σπίτι ενώ όλοι κοιμούνται χαίρομαι για την απόφασή μου να μην βγω σήμερα και να κάτσω να διαβάσω τον φίλο μου να μιλάει για το σπίτι και την οικειότητα και την ονειροπόληση

αναρωτιέμαι πως θα ταν αν τον είχα μέσα σε όλα αυτά που πέργαγα αυτά τα χρόνια

τον είχα και τον γνωρισα μεσα σόλο αυτό αλλά κυρίως μεσολαβημένα ή αποσπασμαστικά χωρίς να χουμε πάρει πραγματικό χρόνο ο ένας με τον άλλον

τώρα που τον ακούω να μιλάει για την ονειροπόληση που στεγάστηκε στο πατρικό σπίτι νιώθω σε απόλυτη αρμονία με τον εαυτό μου που ξαγρυπνά στο ανακαινισμένο μεν δωμάτιο μου υπο τον ήχο του ροχαλητού του πατέρα μου από το σαλόνι και της σκοτεινής βουβαμάρας αυτής της ώρας

αφήνω το βιβλίο να σχηματίζει σπιτάκι στο στήθος μου και ανατρέχω σε αναμνήσεις ονειροπολήσεων μου σκάνε πρώτα
αντίστοιχες ώρες στο παιδικό μου δωμάτιο
να κλείνω το φωτάκι μου να πέφτω για ύπνο κι έπειτα να το ξανανάβω να σημειώσω κάτι στο τετράδιο κάτω απ΄το μαξιλάρι μου να μην το ξεχάσω γιατί από τότε έλεγα ότι οι καλύτερες ιδέες μου ρχονται πριν με πάρει ο ύπνος

αμέσως μετά μου σκάει άλλη σκηνή που έχω ξαναγυρίσει πολλές φορές σε αυτήν γιατί την θεωρούσα επίσης από τότε πολύτιμη
χρόνια μετά
είναι οι μέρες που συνειδητοποιούσα ότι έχω πάθει πλάκα μαζί σου
θυμάμαι να πέφτω για ύπνο με την κοπέλα μου και έτσι όπως μιλάμε πριν μας πάρει ο ύπνος
κάτι να συμβαίνει μέσα μου και να νιώθω ότι χρησιμοποιώ την φόρμα που μιλάς
επηρεασμένη από εκείνες τις μέρες που πέρασα ζώντας μαζί σου
και τα πράγματα να βγαίνουν τόσο αβίαστα από μέσα μου με μια προκαταβολική αθωότητα που μου επέτρεπε να λέω ότιδήποτε σκέφτομαι σαν να μην ευθύνομαι για τα πράγματα που σκέφτομαι κι έτσι να καταφέρνω να μιλήσω για πράγματα που καιρό κόμπλαρα μέσα μου να επικοινωνήσω
αυτό που μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση ήταν ο ύπνος μετά από αυτό
λίγο πριν με πάρει βρισκόμουν σε ένα χώρο οικείο από τα παλιά που οι εικόνες διαδέχονταν η μία την άλλη κι εγώ κινούμουν μέσα σ'αυτές και τις επεξεργαζόμουν αφήνοντάς τες να με οδηγήσουν στην επόμενη και στην επόμενη
κι εκείνη την στιγμή ένιωθα σαν να χα βρεί έναν ξεχασμένο θησαυρό απ'τα παλιά μέχρι που με πήρε ο ύπνος ακόμα ενθουσιασμένη


σκέφτομαι τις συνειδητοποιήσεις και ανακεφαλαιώσεις του τελευταίου διαστήματος
(τις ανάγκες μου για οικειότητα φιλικά πρόσωπα κατανόηση σωματική επαφή και χάδια)

και

νιώθω σαν ένας κροκόδειλος που θέλει να καλύπτεται απ΄τα ζεστά νερά του και να βγάζει μόνο τα μάτια του απ'την επιφάνεια στον έξω κόσμο

δυσανασχετώ που είμαι μόνη μου με τα θνητά μου τσιγάρα χωρίς κάτι να τα συνδυάσω να γιορτάσω την επιστροφή μου στο    σπίτι  κι αποφασίζω να ψαχουλέψω ψιλαφιστά την κουζίνα ξανά
μήπως έχει ξεμείνει κάτι σε παλιόκρασο
βρίσκω ένα ανέλπιστα καλό μπουκάλι που ανακαλύπτω ότι έχει επίσης ανέλπιστα τέλεια γεύση
και το μόνο που ξεχωρίζω απ'την ετικέτα του είναι το OLD FRIENDS
και ξαναγυρίζω στο δωμάτιο μου αποφασισμένη να απολαύσω την ώρα που μένει μέχρι τις 5 το πρωί
την αγαπημένη μου προσωπική ώρα κι ύστερα να κρύψω την κροκοδειλένια μου μουσούδα κάτω απ΄το παιδικό μου πάπλωμα


*gaston bachelard, η ποιητική του χώρου

Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2016

στοιχείο δεύτερο


ΑΠΟΔΕΛΤΙΩΣΗ ΑΡΑΓΜΑΤΟΣ 05/12/16
ΑΤΟΜΑ:4
ΑΠΟ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΤΑ 2 GUEST
ΤΟΠΟΘΕΣΙΑ:ΣΑΛΟΝΙ

μας συστήθηκε ως ο θείος του ν , θα τον λέμε 9.5-χρόνια-ηλεκτρολόγο
μιας και εξηγούσε επί ώρα πως έγινε κι είναι ακόμα φοιτητής
για πολύ ώρα λοιπόν θείος και ν κοντραρίζονται για τις σχολές τους
την διπλωματική του θείου την ομάδα μπασκετ που πήγε ο ν
ο θείος τον απαξιώνει συνεχόμενα και ο ν παίζει δυνατή άμυνα
ακουμπώντας τον σε στιλ μενεγάκη όποτε καταλαβαίνει ότι πλησιάζει τα όρια
εγώ σηκώνομαι να φτιάξω τη σαλάτα μου δυσανασχετώντας που προσγειώθηκαν 2 κοκόρια στο σπίτι μου

οι άλλοι 2 φεύγουν να πάρουν πράγματα
κι εγώ μένω μόνη με τον θείο
με ρωτάει αν μαγειρεύω/που τρώω/μιλάμε για μαγειρία/μου λέει για το πακιστανικό που έφαγε στην αθήνα/δεν ξέρει να μου εξηγήσει που/του λέω δεν πειράζει κι εγώ δύσκολα θα καταλάβαινα/τον ρωτάω από που είναι/μαθαίνω ότι είναι γιος στρατιωτικού/μιλάμε για το πόσο δύσκολα ήταν να αλλάζεις σχολείο και μέρος κάθε χρόνο/μου λέει πως καλύτερα πέρασε στη μυτιλήνη κι ας τον φωνάζαν όλοι βουκε απ'το βουκεφάλας επειδή είχε μεγάλο κεφάλι/ακόμα κι η γυμνάστρια όταν περνάγανε τα κάγκελα για να παίξουν  μπάλα του φώναζε προσεξε εσύ μη σφηνώσει το κεφάλι σου/όταν μυξόκλαψε στην αδερφή του αυτή του πε να μην ανησυχεί το κεφάλι του ήταν μια χαρά , τα αυτιά του ήταν τεράστια /και τότε κοιτάχτηκε στον καθρέφτη και συνειδητοποίησε ότι είχε μεγάλα αυτιά/αλλά ωραία πέρναγε δεν είναι τίποτα στην αρχή πέφτει λίγο ξύλο,μετά σε δέχονται κι είστε μια παρέα,όταν είσαι μικρός/το χειρότερο ήταν σε ένα χωριό που τελειώνει σε -τσα αλλα δεν θυμάμαι τώρα/ή γιαννιτσά ή κόνιτσα/είχε κάποιους φίλους αλλά απ'τα αγγλικά/παίζανε παιχνίδια σε ιντερνετ καφέ/τρίτη γυμνασίου-πρώτη ή δευτέρα λυκείου/πάντα ήταν καλός μαθητής αλλά έβγαινε κιόλας/εκείνη τη χρονιά που δεν έβγαινε παράτησε και τα μαθήματα/ίσως γι'αυτό να έγινε μίζερος/καμιά φορά σκέφτεται πως άν είχε πάει κάπου αλλού τώρα μπορεί να είχε διαφορετική προσωπικότητα/χτυπάει το τηλέφωνό του/μια φωνή γκρινιάζει για κάτι σχετικό με σούπερ-μάρκετ/τα χουν τρία χρόνια τώρα -συγκατοικούνε/

έρχονται κι οι άλλοι

μας εξηγεί τι του αρέσει σ'αυτήν/είναι λίγο χαζή/αλλά είναι πρόσχαρη-το αντίθετο από αυτόν/κι είναι πεισματάρα/σε πολύ εκτίμηση την έχεις λέει ο ν/λέει όχι ντάξει έχει κάνει πράγματα με τη δουλειά της πέρα των δυνατοτήτων της που θαυμάζει/του λέμε τιιι/τι εννοείς πέρα των δυνατοτήτων της/μας λέει ότι δέν συνειδητοποιεί ότι τα κάνει//του λέμε τιι/μας λέει ας πούμε πέρσι αποφάσισε να πάει μπαλαρίνα/είναι κοντή και γεματούλα/σχεδόν 30/οποιοσδήποτε άνθρωπος με αυτογνωσία δεν θα το κανε/θα προστάτευε τον εαυτό του/αυτή δεν το συνειδητοποιεί/του λέω ακούγεται τέλεια/μου λέει είδες κι εσύ το λες ότι είναι παράλογο αυτό/του λέω όχι την θαυμάζω που το κανε/απ'ότι έχω καταλάβει σήμερα όλοι κράζουν την αυστηρότητα του μπαλέτου κι έχει αρχίσει να μπασταρδεύεται με άλλα είδη χορού και προσεγγίσεις/μου λέει ναι εσύ το σκέφτεσαι αυτό αλλά αυτή δεν έχει αυτογνωσία/του λέω μου φαίνεται σαν άνθρωπος που έχει καταφέρει να μην τον τσακίσουν αυτές οι κοινωνικές μαλακίες/λέμε εσύ τι κέρδισες που δεν θα το κανες ποτέ/λέει όντως και γω ξέρω ότι θα πρεπε να κάνω κάποια πράγματα/και δεν το κάνω/μας λέει υπάρχουν 3 είδη ανθρώπων/αυτός που δεν συνειδητοποιεί τι κάνει και δεν φοβάται να το κάνει/αυτός που φοβάται κι ας ξέρει τι πρέπει να κάνει νικάει ο φόβος/κι αυτός που φοβάται αλλά έχει ωριμάσει και  νικάει η λογική και λέει δε γαμιέται/στα αρχίδια μου/θα το κάνω έτσι κι αλλιώς/του λέω δύσκολο ακούγεται το τρίτο/πιο πιθανό μου ακούγεται να σου συμβεί λίγο πριν πεθάνεις/να πεις ήταν μαλακίες όλα αυτά/έπρεπε να τα γράψω στα αρχίδια μου/μου λέει ίσως έχω δίκιο/

τον ρωτάω αν έχει φίλους εδώ/μου λέει όχι πολλούς κυρίως είναι με την κοπέλα του/του την σπάνε γιατί ενώ αυτός προσποιείται ότι τον ενδιαφέρουν αυτά που λένε οι άλλοι/πείθει τον εαυτό του να κάνει ερωτήσεις/οι άλλοι όποτε πάει να μιλήσει κατεβάζουν κάτι μούτρα/σαν να πλήττουν μ'αυτά που τους λέει/του την σπάει που δεν μπαίνουν στη διαδικασία να προσποιηθούν έστω/

ο ν του λέει ότι είναι άκαμπτος/ότι δεν βάζει χρώμα στην φωνή του/κι ότι πολύ συχνά δείχνει να βαριέται/αυτός λέει ότι του την σπάει ότι μπορεί να πουνε το ίδιο ακριβώς πράγμα με κάποιον άλλον κι ο άλλος να δείχνει ενθουσιασμό γιαυτό που λέει κι όλοι να ενθουσιαστούν μ'αυτό ενώ λέγανε το ίδιο ακριβώς πράγμα/του λέω ότι αυτός παράλληλα μ'αυτό που λέει είναι σαν να λέει κι ότι δεν είναι ενδιαφέρον αυτό που λέω το βαριέμαι κι εγώ ο ίδιος ενώ ο άλλος παράλληλα μ'αυτό που λέει το σώμα του μεταδίδει το μήνυμα είναι γαμάτο αυτό που λέω οπότε είναι λογικό αυτός που ακούει να δείξει μεγαλύτερο ενδιαφέρον σ'αυτό

ο ν του λέει πάντως μας λες ότι έχεις αυτογνωσία αλλά δεν μοιάζει να έχεις και τόσο πολύ/
ο θείος λέει πως αφού έχει ξέρει τα όρια των δυνατοτήτων του κι υπάρχουν πράγματα που ξέρει ότι δεν μπορεί να τα κάνει/του λέμε σαν τι/εγώ νομίζω ότι αυτό που έχεις δεν είναι τόσο αυτογνωσία όσο αυτό-περιορισμός στο κόμφορτ ζόουν/μου λέει μπορεί να χω δίκιο

ο θείος επιμένει ότι ανεξάρτητα μ'αυτό που φαίνεται συνήθως δεν μιλάει πολύ/γιαυτό σήμερα θα τον ακούσουμε/είναι ενθουσιασμένος και πηγαίνει πάνω κάτω/πετάγεται όρθιος να προκαλέσει τον ν που του μίλησε για αντανακλαστικά να παίξουν αυτό που πρέπει να χτυπήσεις το χέρι του άλλου/το τηλέφωνο χτυπάει κι αυτός δεν το απαντάει γιατί δεν είναι έτοιμος να γυρίσει ακόμα σπίτι

εγώ όλη αυτήν την ώρα τον βλέπω και ταυτίζομαι με τον ατσούμπαλο ενθουσιασμό του και την ενοχικότητα του μιλάω-πολύ-αυτή την στιγμή και την εκσταση από το ρίσκο της έκθεσης


μέσα μου νιώθω περήφανη που ένας τέτοιος τύπος ανθρώπου που αναγνωρίζουμε όλοι πολύ καλά είναι οι λεγόμενοι έξυπνοι-κλειστοί άνθρωποι αυτοί που φαίνεται να έχουν πάρει με περισσότερο φόβο τον κόσμο γύρω τους κι η έκθεση μοιάζει πιο ριψοκίνδυνη αφού μιλάμε για ένα high-expectations-μάτι που παρακολουθεί             νιώθω υπερήφανη που συνέβαλα σε ένα περιβάλλον που ένας τέτοιος άνθρωπος θα νιώσει άνετα να ανοιχτεί να μιλήσει για τις αδυναμίες του να νιώσει ότι συνδέεται με άλλους ανθρώπους μιλώντας για τις πιο σημαντικές του σκέψεις-ανησυχίες        παρατηρώ τον εαυτό μου που κουνάει μέσα του την ουρά του και συνειδητοποιώ ότι ξέρω καιρό ότι με ενθουσιάζουν αυτού του είδους οι ενδοσκοπικές συζητήσεις - το μοίρασμα κοινών εμπειριών σκέψεων και ιδεών και πως έγινε και το χασα απ'το πεδίο των δηλωμένων ενδιαφερόντων μου μέσα σ'αυτό το διάστημα και σημειώνω στον εαυτό μου να κολλήσει ένα ποστ ιτ στον νοηματικό τοίχο μου ΖΗΤΩ ΟΙ ΟΜΑΔΙΚΕΣ ΨΥΧΑΝΑΛΥΤΙΚΕΣ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ ώστε να μην το ξεχάσω ξανά


Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

όσο δεν βλέπεις




και κλείνεις πίσω σου την πόρτα 





το σπίτι αγρίεψε
απ'την μέρα που έφυγες
ένας λόγος δεν βρέθηκε να κατοικηθεί
[κανένας λόγος για ιδιωτικό ύπνο]
έτσι όταν βρέθηκα εκεί
και τρύπωσα επιτέλους
τα βουνοσκεπάσματα με θάψανε
κάτω απ'τη γη έτσι ώστε τίποτα 
να μην μπορεί να με φτάσει

άλλη μια φορά