Παρασκευή, 8 Σεπτεμβρίου 2017

απογευματινή υπερωρία στον κόσμο του επενδυτή


ο χρόνος πριν πάω στη δουλειά γίνεται πιο συγκεκριμένος
πρέπει να χω σηκωθεί γρήγορα στις και 36
να χω ντυθεί μέχρι τις και 42 αν θέλω καφέ και τσιγάρο
να φύγω και 55 να μαι εκει και στις και 13
αν θέλω να πάρω και φραπέ και κρουασάν
που τρώω βιαστικά στο πεζούλι της ροτόντας άκρη άκρη
έτοιμη να πεταχτώ αν αρχίσει το αυτόματο πότισμα

σήμερα είχα απογευματινή βάρδια


14:37
search tags #skiastapanepisthmia
καθόμαστε στην πίσω αυλή που βλέπουν τα καμαράκια της σχολής μου
γελάμε δυνατά και συνέχεια και είμαι σίγουρη ότι ενοχλούμε λίγο τους συμφοιτητές μου
που διαβάζουν για τα ερευνητικά τους
και σε άλλη περίπτωση μπορεί να ντρεπόμουν
αλλά γεμίζεις κάπως καμάρι όταν αράζεις στη σχολή με τον εξωσχολικό φίλο σου
θα το έχετε νιώσει πιστεύω

15:30
όλο αυτό ξεκίνησε
με το ότι πρέπει να σημειώσουμε τη μέρα
που μου είπες ότι αποφάσισες πως σε ψήνει η χειρουργική
κι όλες τις κινήσεις που έκανες σαν να κοβεις και να ράβεις
και να μετακινεις με τη χούφτα σου όργανα
κι ύστερα να τα βάζεις όλα στη σωστή τους θέση
για να μου εξηγήσεις την χειρωνακτικότητα του πράγματος

είναι απ'τις ανακαλύψεις που θα θελες να σημειώσεις πότε έγιναν

άλλα νέα:

"η Λία θα φύγει
θα πάει στην αγγλία
θα πάρει και την Σόλ
της έβαλε τσιπάκι"


16:10 
το απ λέει σε 5
7άρι ->καραισκάκη
αν με πετάξεις στην όλγας δυσκολεύομαι για τον αν είναι μπρος ή πίσω το περίπερο που σημαδεύει την πολυκατοικία σου


16:00-18:13
σκεφτόμαστε πολύ σοβαρά να μαζέψουμε όλο το τσαντίρι μας και να μετακομίσουμε μπότσαρη
έχουμε ήδη πρώτες φαντασιώσεις καθημερινότητας στη γειτονιά
ξέρουμε που έχει 5 ευρώ το κοκτέιλ
επιθυμούμε το σπίτι με τις 3 τρελές τον 1 σκύλο και τις 3 γάτες
επιθυμούμε να μένουμε δίπλα στις άλλες τρελές

17:50 - 18:09
από τότε που ξεκίνησα να φοράω πάνινη τσάντα αντί για σακίδιο που με γέμιζε σπυράκια στους ώμους παρατηρώ πως το ένα μου χέρι έχει μάθει να κρατάει σχεδόν την τσάντα να μην κάνει κούνια στους ώμους μου απ'τη φόρα και το άλλο χέρι ελεύθερο και ανεξέλεγκτο κουνιέται γρήγορα μπρος πίσω με μεγάλο πλάτος ταλάντωσης γεγονός που ενοχλέι την αδερφή μου και φροντίζει να κάθεται πάντα από την άλλη μεριά γιατί λέει πως την χτυπάω με τη χερούκλα μου

διασχίζω την όλγας με γοργό βάδην και το χέρι σαν εκρεμμές
κόβω ταχύτητα μονάχα λίγο πριν το δημαρχείο που χει άπλετο φως γιατί μπροστά είναι ανοιχτό μέχρι την θάλασσα κι όλη η περιοχή θυμίζει λίγο κυκλοφοριακό πάρκο
είναι κι οι φοίνικες που μαρτυράνε φαντασιώσεις της θεσσαλονίκης να είναι καλιφόρνια
μισοκλείνω τα μάτια στον απογευματινό ήλιο όσο διασχίζω την ψέυτικη καλιφόρνια


18:13 
λέω δύο φορές ότι θέλω μια τυρόπιτα όπως πάντα
όπως πάντα δυο φορές
σχεδόν πάντα τυρόπιτα

κάθομαι με μια μεγάλη παρέα αντρών μπροστά  μου
που ναι χυμένοι στις καρέκλες τους και δεν μιλάνε μεταξύ τους
κυρίως για να αποφύγω να διασταυρωθούν τα βλέμματα όσο βουτάω στις σφολιάτες μου
χαζεύω τα κινέζικα φαναράκια που ναι κρεμασμένα στους δρόμους γύρω απ'τη δεθ
περνάνε κάτι μπλε μπάτσοι έξω απ'το πράσινο τουντειλίσιους κι ύστερα χάνονται μακριά απ΄τα κόκκινα φαναράκια
η αντροπαρέα κάτι λέει αλλά πιάνω μόνο τη λέξη "περιπολικό" γιατί αφαιρέθηκα σκεπτόμενη ότι δεν ξέρω ακόμα πως είναι αυτός ο ορέστης τσανγκ που λένε ότι θα την παρουσιάσει
ξανά επανέρχομαι στο μπλε θέμα γιατί κάτι μου κάνει αυτό το μπλε κόκκινο
και σκέφτομαι έναν κολλαζιακό χάρτη που θα φαινόντουσαν μόνο τα κόκκινα φαναράκια
που πλαισιώνουν την δεθ και το μπλέ των ένστολων και των μέσων μετακίνησής τους
όπως διασπείρεται στην πόλη

18:20
σκέφτομαι να κάνω ένα τσιγάρο ακόμα ή όχι
το τσιγάρο τέτοιες στιγμές ταυτίζεται με την τελευταία ελευθερία του χρόνου μου
λίγο πριν τον δεσμέυσει το αφεντικό μου
σαν να κάνω ότι θα κανα στο σκασιαρχείο
μέχρι το τελευταίο λεπτό
μέχρι να σκύψω το κεφάλι
και να ξεκινήσω για το γραφείο
κι έτσι λέω να μην κάνω και να πάω 3 λεπτά πιο νωρίς
γιατί με επέπληξέ πολλές φορές συνεχόμενες
για την αργοπορία τελευταία
ναι έχω το σύνδρομο
και της αργοπορίας
και του καλού παιδιού


19:10 
καταφθάνουν ο επενδυτής ,ο νομικάριος ,ο έμπιστος του αφεντικού κι ένας τύπος με ανοιχτή πουκαμίσα και χοντρή αλυσίδα που μου την σπάει απ'την προήγουμενη φορά
το αφεντικό μου αρχίζει το ψηστήρι, βγάζει το λογύδριο του και ξεφεύγει λέγοντας ιστορίες για κάποιον αήμνιστο  συμβολαιογράφο (ή κάτι τέτοιο) κορυφαίο στον τομέα του που δυστυχώς έχει πεθάνει βέβαια αλλά τουλάχιστον ήμαστε σε επαφή με τον διαδοχό του κι άλλες τέτοιες ιστορίες όπως ότι ο τελευταίος πιο αυστηρός της πολεοδομίας υπέγραψε τις τελευταίες του άδειες στο αφεντικό μου και μετά αυτοκτόνησε που ναι απ'τις αγαπημένες του ιστορίες και τακτοποιούνται στο αρχείο του με το #otaneixametomegalografeio

ο επενδυτής λέει πως πιστεύει θα κάνουν δουλειές και το αφεντικό μου γυρνάει και μου ψιθυρίζει βρες τη σκόπελο και ψάχνω εγώ στο αρχείο του στο ταγκ #otanasxoliomounametatouristika ψάχνω όλες τις καρτέλες πουθενά σκόπελος
γυρνάω και τον ρωτάω που;
μου λέει στο γκούγκλ μάπς
πληκτρολογώ σκιάθος
(δεν πάω χειροκίνητα μην γίνουμε και ρεζίλι)
(είμαι χαμουτζού)
φτάνουμε σκιάθος μου δείχνουν τις παραλίες
μεγάλη μπανάνα και μικρή μπανάνα
και μοιάζουν όντως από ψηλά οι ακτές τους με μπανάνες
δείχνουν με το δάχτηλο τους μια έκταση που περιλαμβάνει
κάτι που λένε αγρότέτοιο κάτι που λένε ιδιωτικό δάσος
και τη μεγάλη μπανάνα
εγώ είμαι μέσα μου
όμαιγκοντ-πουλάνε-την-παραλία
του λένε πως εκείνη η πλευρά βλέπει πήλιο κι είναι άγρια τα νερά
αλλά ευτυχώς το οικόπεδο είναι τόσο μεγάλο που πιάνει και λίγο απ΄την άλλη παραλία την μέσα την πευκοτέτοια και τα νερά εκεί είναι ιδανικά γιατί δεν τα πιάνει αέρας είναι σε κόλπο
το αφεντικό μου μουρμουρίζει στον έμπιστο σχεδόν με χαιρεκακία
ότι έχει όμως τόσες πευκοβελόνες που σε τσιμπάνει και δεν μπορείς να περπατήσεις


20:16
πάνε να μπούνε στα δικά τους τώρα
όσοι δεν τους αφορούν άμεσα μπορούν να αποχωρήσουν
το αφεντικό μου τους ρωτάει αν με χρειάζονται άλλο
γιατί είναι και ερωτευμένη την βλέπετε
κουνάω κάπως το κεφάλι μου να φανεί ότι δεν ισχύει
και είμαι ήδη όρθια -dismissed

κατεβαίνω γρήγορα τις σκάλες
και σκέφτομαι ότι αφήνω αυτό το αστείο
να σκεπάζει το πόσο αφηρημένη είμαι πάντα
απλά αυτός τώρα το συνειδητοποιεί


20:29
τρέχω να γυρίσω σπίτι μου
με το εκρεμμές χέρι μου στο τούρμπο




Τετάρτη, 6 Σεπτεμβρίου 2017

τα σλιπόβερ στην μπότσαρη


βράδυ 7ο
κοιμάμαι καλά δίπλα σου στον καναπέ η φίλη μας μας φρόντισε και σεντόνι και κουβερτα
εγώ πήρα το καλό μαξιλάρι και σου άφησα τα μικρά γιατί είμαι γαιδούρα και βάζουμε κάποιο ανιμέισιον για τον ύπνο κι εγκαταλείπουμε πρώτα η μία και μετά η άλλη  μεστον ύπνο μου ξυπνάω και σου φιλάω τα χέρια ύστερα γυρίζω πλευρό και βολεύομαι πάλι να συνεχίσω το όνειρο από κει που το άφησα και ξυπνάω χαρούμενη στις μύτες των ποδιών μου πηγαίνω γραμμή στην κουζίνα να μην ξυπνήσω καμία ανοίγω το ντουλάπι της βλέπω τα άπειρα βάζα της νουτέλας παίρνω αυτό που ναι για τη ζάχαρη φτιάχνω καφέ ξυπνάει μου λέει καλημέρα και μου δείχνει πιο βάζο είναι το καλό γιατί είναι κι άλλο ένα ανοιγμένο αλλα μυρίζει μπαγιάτικο κι έτσι αλοίφω πρώτη φέτα τσιγάρο ύστερα δεύτερη τσιγάρο στην τρίτη έχεις ξυπνήσει κι εσύ σέρνεις τα πατούσια σου στο πάτωμα και τα μάτια σου είναι ακόμα μισάνοιχτα και φτιάχνεις νες ναι ζεστό γιατί έχεις λυσσάξει να ρθει ο χειμώνας και χύνεις το κορμί σου στην καρέκλα και τσιγάρο προσπαθείς να προσγειωθείς στη γη
σας ρωτάω αν είδατε όνειρα γιατί εγώ είδα δεν θυμάμαι τι αλλά είδα

βράδυ 8ο
το βράδυ μετά το τελευταίο θερινό είχες όρεξη για ένα ποτάκι λες κορίτσια ένα ποτάκι και μας κοιτάς μία μία στα μάτια αλλά όλες διαλύουμε για σπίτια και τελικά λες να μην πας κι εσύ μόνη σου και παίρνεις λεωφορείο με τις άλλες εγώ περπατάω και νιώθω πάλι γαιδούρα που βρήκα αφορμή το κρύο και βιάστηκα να γυρίσω σπίτι να χουχουλιάσω ειδικά τώρα που θυμήθηκα πως τελείωσες κι όλο το game of thrones σε 3 μέρες και όλοι ξέρουμε πως τα βράδια είναι δύσκολα ούτως ή άλλως
ένα ποτό ήθελε το φιλαράκι μου κι εγώ δεν του κανα το χατίρι

είναι που κοιμόμαστε όλες μαζί σαν να προσέχουμε η μία την άλλη

Κυριακή, 3 Σεπτεμβρίου 2017

Ασύρματα

δεν σου είπα ότι με το που πάτησα το πόδι μου εδώ σου έγραψα την τελευταία μου απολογία

Τετάρτη, 30 Αυγούστου 2017

τσιγκουνιές στο νερό

προσπάθησα να μιλάω όσο πιο συνεχόμενα μπορώ
χωρίς να σαμποτάρω αυτό που λέω με "τύπου" και "κάπως"

με μάλωσε μου πε κοίταξέ το
κι άλλοι πολλοί βέβαια
αλλά εκείνες τις μέρες
ήμουν διατεθειμένη να κάνω ότιδήποτε ήθελε
οπότε αποφάσισα να το κοιτάξω


και να σου μιλάω συγκεντρωμένα  μπορεί και για ένα λεπτό τώρα
με κόπο να τα πω όσο πιο οργάνωμένα μπορώ
διώχνοντας την συνείδητότητα του ότι μιλάω

σε κοιταώ με τα έξω βλέφαρα ανοιχτά τα μέσα κλειστά
και μπορώ να σου μιλάω για ώρες
ο πληθυντικός ευγενείας σχεδόν επιβάλει την προσπάθειας για σαφήνεια

όταν πλησιάζεις και συμπληρώνουν τις πληροφορίες μου οι υπόλοιπες αισθήσεις
ανοίγουν διάπλατα και τα μέσα βλέφαρα και τα μάτια μου μουσκεύουν απ΄τη εκσταση
που σε βλέπουν όντως μπροστά τους κι όλα τα υπόλοιπα εξαφανίζονται για λίγο









ύστερα κλείνουμε γρήγορα τις βρύσες  μην τρέχει το νερό και πληρώνουμε κερατιάτικα
γινόμαστε μεγάλοι άνθρωποι πάλι
και συνεχίζουμε να προσπαθούμε να συνενοηθούμε

Σάββατο, 26 Αυγούστου 2017

το μεγάλο ψάρι έξω απ΄το τηγάνι

μυρίζω ψαρίλα από χτες
σκουπίσα όλα τα λάδια πάνω στα πόδια μου
κι έτσι άλλαζε πλευρό κάθε φορά που γύρναγα και της ερχόντουσαν αναθυμιάσεις
την επόμενη μέρα με μάλωσε που πότισα ψαρίλα τα σεντόνια

πως να της εξηγήσω ότι είμαστε ψάρακλες

στριφογυρνάμε και πνιγόμαστε σε μια κουταλιά νερό η κάθε μία
αν μας βάλεις δίπλα δίπλα χτυπάμε τα πτερύγια μας μεταξύ τους

είμαι μεγάλο ψάρι
<<<<<<<<<<<<<<<

δεν τσιμπάω δεν τσιμπάω δεν τσιμπάω    τσιμπάω
κουνάω το κεφάλι μου πέρα δώθε να το ελευθερώσω
απ΄τις πετονιές που με τραβάνε πίσω στο χρόνο

xx x x xx x   x x   x      xx
απεμπλοκή από τα δίχτυα
έχουν κοκαλώσει απ'τον καιρό και τον ήλιο
και σπάνε όπως τα διασχίζω

------------------------ >
γλιστράω στον κόσμο


μα πριν το κάνω
τρέμω μια φορά ακόμη
που αφήνω τα δίχτυα μου


^
με σκεπάζεις με το πτερύγιο σου
γυρνάμε απ΄την άλλη και τρέμεις εσύ
ερωτοκεντρισμός < υπαρξιακό άγχος < άγχος της επιβίωσης
όσο μεγαλώνω εγώ
>>>>>>>>>>>>>
[αυτά μικραίνουν σε κατανάλωση ενέργειας]

εσύ μικρό ψαράκι ακόμα  εγώ μεγάλο ψάρι
θέλω να ανοίξω το στόμα να δεις όλα αυτά που έφαγα στο μεταξύ

           ^   >   ^    >   ^   >    ^   >    ^   >

αλλά δεν θες να δεις τον εαυτό σου μέσα σ'αυτά





αυτοτηγανιζόμαστε σου λέω
αυτό μόνο σου λέω και πράξε ανάλογα
παραδέξου ότι σε ψήνει το τηγάνι
εγώ μάγκα μου έγκωσα και λέω να την κάνω
---------------------------------------------------- >

τα λέμε στον κόσμο

Παρασκευή, 28 Ιουλίου 2017

η εγκαθιδρυμένη σιωπή

τελευταίες νυσταγμένες ματιές
δεν λέμε τίποτα ποτέ γιατί πάντα ξέρουμε
σ'αφήνω να συνεχίσεις τα όνειρά σου
συνεχίζω και γω την περιπλάνηση μου
μέχρι να ξαναδιασταυρωθούμε
[εγώ, εσύ, τα φαντασιακά μας, τα πραγματικά μας]
τα ποντάρουμε όλα στην τηλεπάθεια





Δευτέρα, 24 Ιουλίου 2017

το βιος μου ο σταυρός μου


σχεδόν κάνω τον σταυρό μου πριν ξεκινήσω
κατεβαίνω με 50 λίτρα στην πλάτη 10 στο χέρι και 5 κιλά στο άλλο

περπατάω και σηκώνω όλο μου το βιος στην πλάτη
τα χέρια μου τσούζουν και το βλέμμα μου
είναι χαμηλωμένο να αποφύγει οπτική επαφή
άντρες κάνουν ψιτ ψιτ στο γατάκι μου
1,5 χλμ σε 20 λεπτά δεν είναι κακός χρόνος

κατεβαίνω αυτόν τον οικείο δρόμο που μαθαίνω
σαν το βλαχαδερό φορτωμένο με τα καλάθια μου
ότι λέγεται μάρνη

πάλι το εδώ μετατοπίζεται απ'το εκεί
πάλι το σπίτι μου τρεμοπαίζει ανάμεσα στα σπίτια μου

πάλι έρχομαι στη πρωταρχική μου αφήγηση του εδώ
το εκεί γίνεται η ασφάλεια απ'την οποία φεύγω

αντιμέτωπη με όλα όσα απωθούσα
προσπαθώντας να αποκλείσω το εδώ
απ'το να παρεμβάλει στο ρίζωμα μου εκεί
περπατάω γρήγορα και σκουπίζω τους φόβους μου
κάτω απ΄το χαλάκι στο πεζοδρόμιο
(αν ποτέ περάσεις από κει θα τους πατήσεις)

πήρα βαθιά ανάσα πριν ξεκινήσω κι έτσι κατεβαίνω με φόρα
100 κιλά τελικά δεν μοιάζουν πολλά
είναι που συνήθισα να κουβαλάω το σταυρό μου;







Παρασκευή, 7 Ιουλίου 2017

σύντομη καλοκαιρινή ιστορία


τελειώνω με το ίδρυμα κι έρχεται η αδερφή μου τώρα σκεφτόμαστε δυνατά και ανησυχούμε 2 φορές
τώρα θλιβόμαστε και αναστενάζουμε εναλλάξ μεγαλώνουμε και μικραίνουμε εναλλάξ
λέμε τα νέα μας σαν να ναι τα νέα του ίδιου ανθρώπου
οι φίλοι μου φεύγουν ένας ένας κι εμείς τα βάζουμε κάτω ερευνούμε όλες τις επιλογές μας
και καταλήγουμε να παίρνουμε το κτελ ασπροβάλτας
παραλία παραλία με των 6 πάνε έλα
και κάπου θα βρούμε την ακρούλα μας δεν μας φοβόμαστε
γουρλώνει τα μάτια να δει τι υπάρχει εδώ στα βόρεια
ότι πιο βόρειο έχει πάει ποτέ - αυτοκόλλητο στο προσκοπικό της ιστορικό
λέει τώρα εδώ που είμαστε είναι ωραία;
περπατάμε περπατάμε διασχίζουμε μπιτσόμπαρα σαν να κάνουμε βόλτα στα fm
δίπλα στην άσφαλτο περπατάμε περπατάμε περνάμε την ταμπέλα ΑΡΧΗ
περπατάμε φτάνουμε κάπου ήσυχα με μάπα θάλασσα το γοργονόπαιδο θέλει να κολυμπήσει
[εμένα δεν με νοιάζει θέλω μόνο να αράζω στην πετσέτα]
γυρίζουμε πίσω ξαναπερνάμε την ΑΡΧΗ
βρίσκουμε ένα πλάτωμα και προσπαθούμε να βολευτούμε
και συνεχίζουμε να μιλάμε συνεχίζουμε αυτήν την κουβέντα που κρατάει 5 μέρες τώρα
την διακόπτουμε μόνο για να μετρήσουμε 57 τα δευτερόλεπτα μέχρι να κρυφτεί ο ήλιος πίσω απ'τα βουνά
έχουμε φραπέ και νεκταρίνια νερό και πόδια
δεν χρειαζόμαστε τίποτα κι ύστερα σκάει αυτός
με το πορτπαγκάζ με την τέντα το υπόστρωμα το σλιπινγκ μπαγκ και όλα
κι η αδερφή μου αλλάζει ψάθα ωπ λέει πράιβασι
και μας γυρναει πλάτη για να χαιδέψει πιθανότα την οθόνη του κινητού της
την φωτογραφία του στις συνομιλίες
και μετανιώνω λέω τι κάνω πάλι γιατί του πα να ρθει
γιατί αφήνομαι πάλι στα πράγματα να μου συμβαίνουν
μου λείπει ήδη η πενθήμερη κουβέντα μας που δεν μπορούμε να κάνουμε πια
όπως μου έλειπε τις ώρες που ήμουν στη δουλεια μέχρι να γυρίσω να την βρώ πάλι
βλέπω  τα σηκωμένα φρύδια της αδερφής μου να μου λένε
να μην μπλέκω σε καταστάσεις που με πιέζουν
και κοιτάω ευθεία την θάλασσα γιατί
βαριέμαι να τον κοιτάξω που με κοιτάζει με βλέμμα
κοιτάω κοιτάω ΚΟΙΤΑΩ
κακομαθημένο κουτάβι
λες κι εγώ πρέπει να κάνω κάτι γι'αυτό
αλλά ντιν έτσι και με αγγίξει
ανάβουν όλα τα όργανά μου
βαράνε σημειωτόν
κι αναρωτιέμαι πως γίνεται να νιώθει το σώμα έτσι
και το μυαλό αλλιώς
αλλά δεν θέλω να μπλέκω τώρα
και αποφεύγω να μπω στη θάλασσα μαζί του
γίνομαι σπαστικιά και δεν βγάζω κουβέντα
κι όταν πρέπει να μπω για να κατουρήσω
το σώμα θυμάται ότι το μυαλό ξέχασε
πως αηδιάζει με τα ζευγάρια που φιλιούνται στη θάλασσα
κι έτσι μέχρι εδώ μακροβούτι μέχρι πίσω
γυρίζω τρέχοντας στην πετσέτα
μικρό τα κουβαδάκια μας
τα μαζεύουμε και φεύγουμε
το μυαλό νίκησε πάλι
ήμασταν αυστηρές 2 φορές

Τετάρτη, 28 Ιουνίου 2017

χαζεύω απ'το παράθυρο να ζήσω όσο πιο πολύ την βόλτα μπορώ
να τα δω όλα το βλέμμα πέφτει πρώτα σ'ότι του μιλάει
εικόνα και ταύτιση
εικόνα και ανάμνηση κι άλλη εικόνα
άπειροι αχυροκύλινδροι σαν αυτούς που χαμε στα πλέιμπομπιλ

χαζεύω μεταλλικές κατασκευές και χωροδικτυώματα
υπόστεγα πινακιδες σκαλωσιές πυργους της δεη πεζογέφυρες
αποθηκεύω εικόνες
εγκαταλειλημένα κτίρια  κτιριακό απόθεμα
φυσικό ανάγλυφο πως σχίζει ο δρόμος τη γη πως συναντιούνται τα επίπεδα
τα τοπία τα τοπία της χαλκιδικής
μεζονέτες και στούντιο για ρώσους παραθεριστές
πως ήταν τα σχέδια όταν έκλεισε η συμφωνία
πως ήταν οι όψεις οι τρισδιάστατες αναπαραστάσεις
κολλάζ με ανθρώπους που τα κατοικούν ιδανικά

ήρθες και με πήρες και το σκασα απ'το ίδρυμα
τώρα πάνε 20 λεπτά ελευθερίας 
και δεν μπορώ να σταματήσω να μαι παραγωγική

μου λες γιατί δεν μιλάς
και καταλαβαίνω πως πάλι είμαι κακή συνοδηγός
θα σε πάρει ο ύπνος αν συνεχίσω έτσι
αλλά τι να σου πω 
λες θες να ξέρεις
αλλά από που να το πιάσω για να καταλάβεις
νιώθω πολύ κουρασμένη για να σου εξηγήσω
κι έτσι κάνω βόλτα στα ραδιοκύματα
και σκοντάφτουμε μόνο σε παλιά τραγούδια
γαμώ το επαρχιακό μου ραδιόφωνο
λέω ΟΧΙ
λες ΝΑΙ
και γυρνάω πάλι στο παράθυρο
ανασαίνω βαθιά όσο deep is my love
και κλέβω τα λεπτά μου μακριά απ'το ίδρυμα και μακριά από σένα
η επιθυμία μου να κάνω διακοπές κι αμέσως ο πανικός στην ιδέα
τι θα γίνει άμα φύγω απ'το ίδρυμα
τι θα γίνει άμα φύγω απ΄την εντατική κατάσταση
τόσος καιρός που πέρασε έμαθα να ζω έτσι

πρώτα η σχολή
μετά η δουλειά
μετά ο μπάφος μόνη μου
μετά οι άλλοι άνθρωποι
μετά η βόλτα
μετά το αλκόολ
μετά ο χορός
μετά το σεξ

τι θα συμβεί με τον τόσο παραπάνω ελεύθερο χρόνο;

φοβάμαι          
αλλά θέλω να κάνω διακοπές   
    
από σένα












Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

στην κρυψώνα ΑΔ117 με την αγάπη ΜΓ001

ευχόμουν να τράβαγες φωτογραφίες όλα τα μέρη που έχεις πάει 
αλλά δεν στο πα γιατί ήμουν σίγουρη πως θα με κοροϊδέψεις
κι έτσι όλα τα μέρη που χεις πάει δεν θα τα μάθει κανείς
αν δεν σου ανοίξει το κεφάλι

πάντα ξέρεις τις καλύτερες κρυψώνες και με πας 
και σκαρφαλώνουμε πηδάμε κάγκελα ανεβαίνουμε λοφάκια μπαίνουμε σε αυλές 
και ποτέ δεν μας βλέπει κανείς
μιλάμε τα λέμε όλα τα λέμε πια όλα και κάθε φορά δοκιμάζουμε τι άλλο μπορούμε να πούμε
ποτέ δεν λέμε αυτά που θες να πούμε ποτέ δεν κάνουμε αυτά που θες να κάνουμε
πάντα εγώ πρέπει να φύγω πάντα φοβάμαι όταν σε φιλάω κι οπισθοχωρώ από εκεί που 
όπου να ναι θα σκάσει τσουνάμι 
το νιώθω στο κορμί σου που τρέμει


κι ύστερα δεν βλεπόμαστε για πολύ καιρό
πάλι κυρία ενοχικούλα εγώ πάλι θα αποφασίσεις να με κόψεις εσύ
πάλι θα προτιμήσω να κάνω γκράφιτι κάτω απ'την πόρτα σου
απ΄το να σου πω συγνώμη αντικριστά
τι συγνώμη
συγνώμη που δεν μπορούσα να σου μιλήσω στο τηλέφωνο εκείνη τη στιγμή
τι άλλο συγνώμη
δεν ξέρω τι άλλο συγνώμη
συγνώμη που δεν κάνουμε αυτά που θες να κάνουμε

αυτά που θες να πούμε δεν τα λέμε αλλά υπάρχουν
κάθονται αναμεσά μας κάτω απ'τα πεύκα
κάτω απ'το κεφάλι σου στα πόδια μου
σου πειράζω τα μαλλιά σαν να ακουμπάω εξωγήινο
ή να μαι εγώ εξωγήινος είμαστε σίγουρα εξωγήινες
κι εσύ πάντα θα σαι η μουν γούμαν

σηκώνομαι να φύγω κι εσύ αποφασίζεις να κάτσεις κι άλλο στα σκοτάδια
δεν ανησυχώ αν θα είσαι εντάξει γιατί όποιος διαβάζει αυτήν την ιστορία
βλέπει πως δεν έχει μείνει κάτι άλλο να πληγωθεί
και φοβάται ότι ποτέ δεν θα επουλωθεί 
αλλά σε βλέπει να τρέχεις 
απ'το βαρδάρη μέχρι το σπίτι με ανοιχτές τις πληγές σαν να θες να τις στεγνώσεις
και ξέρει πως δεν θες κάτι άλλο 
όποτε τρέμει η καρδιά σου ρίχνεις μια τρεχάλα και δεν θες κάτι άλλο

έτσι λέω στον εαυτό μου και γυρίζω στη γη
διασχίζω άδειους δρόμους και γυρίζω σπίτι
στην κανονική μου ζωή
ύστερα έρχεται αυτός
κι όλο φτερνίζεται 
του φέρνω αλλεργία
ναι κυλιόμουν στα πάρκα
της τα λεγα να μην κάτσουμε τόσο κοντά στα πεύκα




Τετάρτη, 21 Ιουνίου 2017

σκουφάκι στον υμηττό

η μία μέρα που κατέβηκα σβήνει με μπλέρ στο μυαλό μου σαν θολά τζάμια αυτοκινήτου
δεν είμαι σίγουρη τι έγινε και τι ονειρεύτηκα  κοιμήθηκα στα σκαλάκια έτσι όπως κάτσαμε 2 λεπτά 
κι ύστερα στο αυτοκίνητο μέχρι να φτάσουμε και εκείνες τις ώρες που ούτε καταλάβαμε 
πως μας πήρε ο ύπνος και ξυπνήσαμε πιασμένοι σ'αυτό το λιβάδι   
τι ήταν πάλι αναρωτιόμασταν τις προάλλες 
τι είναι το λιβάδι ποια  η κοιλάδα η πεδιάδα ποιο το οροπέδιο     
ήταν που το ζήσαμε όλοι εμείς κι ο κόσμος σε κείνη την εκδρομή κι εμείς με τα αγόρια και τα κορίτσια  όλοι το λέγανε 
γινόσουν ο εαυτός σου πάλι όταν βρισκόσουνα στη φύση τι πράγμα κι αυτό χταποδάκι μου   
στη σχολή πάντως είπαν σήμερα πως το δάσος δεν έχει πλατεία έχει ξέφωτο άρα κι εμείς σε  ξέφωτο 
πρέπει να μασταν ξέφωτο υμηττού όχι πλατεία  ότι πιο μακριά απ'την αθήνα για να σαι ο εαυτός σου 
μου πες μαλάκα δεν είναι λίγα χιλιόμετρα αυτά που κάνουμε και έτσι πήγαμε μίνι εκδρομή 
σα να το σκάμε με κάμπριο του γκοντάρ άρχισα να σου τραγουδάω εκεί ψηλά εκεί ψηλά εκεί ψηλά 
στον υμηττό υπάρχει κα υπάρχει κα υπάρχει κάποιο μυστικό  όσο ανεβαίναμε κι εσύ είπες πω μαλάκα 
κι άρχισες να το τραγουδάς αλλά σε άλλο ρυθμό το ξέραμε κι οι 2 διαφορετικά 
αλλά εκεί ψηλά εκεί ψηλά υπάρχει κάποιο μυστικό κι αυτό δεν αλλάζει     
υπήρξε γεγονός οι θέσεις μας διαπέρασαν σαν βελονιές το χώμα όπως όλες οι φορές που ανέβηκα στον υμηττό 
όλες οι τρύπες που άνοιξε η βελόνα μας  όλα τα σημεία που θυμάμαι όσο περνάμε τώρα με το αυτοκίνητο 
κέντημα που πέρνει μια ζωή να τελειώσει
μπήξαμε μερικές ακόμα αναμνήσεις ανάμεσα στις κεραίες του υμηττού
να τις βλέπουμε από μακριά όταν τις κοιτάμε να θυμόμαστε    
βόλτες = μίνι διακοπές= χώρος των φίλων  
και μια μέρα που θα γεράσουμε θα κοιτάξουμε ξανά την πόλη από ψηλά 
και θα δεις θα την χουμε ντύσει όλη με ζιμπουνάκια 


Κυριακή, 4 Ιουνίου 2017

εγώ τα χέρια μου τα κορίτσια μου ο καιρός

συναισθηματικός κυνισμός στα αδιέξοδα
τα αφήνω κάτω και γυρνάω για το σημείο που έστριψα λάθος
δεν αφήνω κανέναν να με φορτώσει
τολμώ να ελπίζω ότι γίνεται

γυρνάω μόνη τα χαράματα
λατρεύω τα πεζοδρόμια και τους τοίχους

βήματα χωρίς αιτιολόγηση
τώρα περπατάω χωρίς να χρειάζεται να εξηγήσω

η μόνη ευθύνη που πέρνω πια
είναι να προειδοποιώ

ανάβω φλας
κάνω παρακάμψεις για να αποφύγω να διασχίσω ενοχικές γειτονιές

τα δάχτηλά μου κρατάνε τον ρυθμό στο γοφό μου

εκτός από το χέρι σου δεν κρατάω τίποτε άλλο
είσαι το δισάκι μου στον ώμο
περπατάω με τα χέρια ελεύθερα
να χτυπάνε παλαμάκια τις στιγμές εσωτερικού ενθουσιασμού
να σφίγγονται και να τρυπώνουν στις τσέπες όποτε είμαι μαζί σου
και κρύβονται ατσούμπαλα να τα προσέξεις
να τα πιάσεις να τα βγάλεις απ'τις τσέπες να τα ακουμπήσεις πάνω σου
μέχρι τότε ακολουθούν το σώμα μου να χορεύει
στο άθροισμα των εικόνων που με κάνουν να λατρεύω σιωπηλά
τα κορίτσια μου
και τις ορμόνες που απελευθερώνουμε στο χώρο

δεν κρατάνε τώρα μόνο χαιδεύουνε μπλέκονται και τρίβονται

ο καιρός μας είπαν θα ναι τυχερός
το δισάκι ανοίγει και απλώνεται από πάνω μας









Τετάρτη, 24 Μαΐου 2017

τελευταία μπουκιά

γύρισα το κεφάλι μου και είδα
τον ιστό της αράχνης στη γωνία να χει επεκταθεί
τόσο πολύ κι αυτή να κρέμεται θρασύτατα κι ευδιάκριτα
που γέλασα δυνατά κι ύστερα γύρισα το βλέμμα μου
να μην την δει κι αυτός
με έβαλε να κάνω μπάνιο
σκούπισα και συμμάζεψα
είπα ότι μπορεί να μειώσω το τσιγάρο
τον άφησα να με κράζει και να με πιέζει
να φροντίζω περισσότερο τον εαυτό μου
είπα καλό μου κάνει
μαζεύα το σπίτι πριν έρθει
καλό ήταν αυτό
αλλά σύντομα άρχισα να νιώθω
ότι του άφηνα πολύ αέρα πάνω μου
κι οι φίλοι μου μου παν τι φάση;

έτσι όταν με πίεσε να φάω την τελευταία μπουκιά απ'το σουβλάκι μου
κοίταξα το χέρι του να πλησιάζει το στόμα μου
κι ύστερα κοίταξα την αγίου δημητρίου πίσω του
και δεν το πίστευα ότι συμβαίνει αυτό εδώ τώρα
είπα αρκετά με τις μαλακίες μου
είμαι μεγάλο κορίτσι
τον αγριοκοίταξα
κι αποφάσισα ότι αυτή θα ήταν
η πρώτη και τελευταία μπουκιά
που θα τον άφηνα ποτέ να με ταίσει   δημόσια

Κυριακή, 21 Μαΐου 2017

τα τέκνο μονοπάτια


του πα α τέλεια μπορείς να βοηθήσεις κι εμένα τότε
με ρώτησε χρειάζεσαι βοήθεια;
το σκέφτηκα
μάλλον όχι κούνησα το κεφάλι μου

σεξ και συμπάθεια

δεν είμαι καλά

μόνο δεν καταλαβαίνω γιατί τόση ενοχικότητα μου πε
απ'τα γενοφάσκια μου του πα
α έχουμε πρόβλημα

μέσα στο πλήθος
περιφέρεται γύρω μου
κοιλάδα
ανάμεσα στο στήθος από μαλάκη μπλούζα
αεροδρόμιο για την μούρη μου όποτε κουραστεί

αλλά αυτή δεν κουράζεται περιφέρεται στον αέρα ανάμεσα στα κεφάλια μας
να συνθέσει όλες τις εικόνες που την χαιδεύουν  σε κάθε περιστροφή αθροιστικά

τα πόδια μου τινάζονται σπαστικά να κάνουν το μουνί μου να σκάσει
αλλά δεν σκάει προς όποια κατευθυνση κι αν κοιτάξει γελάει

αυτά θα έχουμε τώρα
ναι αυτά θα έχουμε τώρα



κάνω κατς απ με την τελευταία βερσιόν του κορμιού σου να χορεύει
δεν μπορώ να μην ακουμπάω το δέρμα σου
προτιμώ να μη μιλήσω και χαμηλώνω το βλέμμα

γύρω
κόκκινα και μπλε φώτα στις μούρες σας σαν τρισδιάστατες χωρίς  τα γυαλιά

γυρνάω και βλέπω την κυρία μου
να χορεύει μελαγχολικά χωρίς κολιέ αυτή τη φορά
της λέω κυρία μου
και μου φοράει τα γυαλιά καρδούλες
και τότε βλέπω
τον τεταρδιάστατο χώρο
είναι-όλοι-τους-υπέροχοι
νιώθω αυτήν την εφηβική ιδέα να με κυριεύει πάλι

τα βγάζω γρήγορα
να μη με καταλάβουν
πως έχω καρδούλες για μάτια

καλύτερα να ηρεμήσω
πως μπορώ να σου εξηγήσω
τα χεράκια που τρίβονται μεταξύ τους
δεν είναι ναρκωτικά

αλλά φταίμε εμείς που βαδίζουμε σε τέκνο μονοπάτια τελευταία







Κυριακή, 14 Μαΐου 2017

γερόλυκες σατερντέι νάιτ

στην πόλη μου θεωρούμαστε πια γερολύκαινες
μπαίνοντας στο αυτοκίνητο που θα μας γύριζε σπίτια μας
η Α ειπε οτι ο τάδε είπε κάτι που είναι όντως αλήθεια
ότι είμαστε σ'αυτήν την ηλικία που δεν αναγνωρίζουμε πια
γνωριμες φάτσες στα πάρτυ στους χώρους

δεν με χάλαγε
μπαίνοντας στο πάρτυ είπα στην Ν ότι νιώθω αόρατη με ωραίο τρόπο
είχα αυτό το χαζό σχεδόν μόνιμο πια χαμόγελο
με διασκέδαζαν όλα
γύρναγα κι ανταλάζα ματιές με την Ν
πάντα κρίτικαλ ντάνσινγκ

τα αναρχικά κορμάκια μου φάνηκαν πως κουνιόντουσαν αμήχανα
στο execute my vision
υφανέτ 2017

ένας τύπος μου πε να κάνουμε πως μιλάμε
να πάει ο φίλος του να μιλήσει στην Ν
με ρώτησε αν έρχομαι λάιβ τι λάιβ
μεθυσμένα ξωτικά είπε και χάσμα
αρχαιολογία του κινήματος

ψάχνω τον άνθρωπό μου στο πλήθος
τα μάτια της αισθητά σκοτεινιασμένα
μπορεί απλά κουρασμένα

η Ν καταλαβαίνει πάντα αμέσως
πιο πριν περπατάμε στην παλιά της γειτονιά
σχολιάζουμε ανθρώπους κάγκελα πλακάκια
σκέφτομαι πόσο καιρό έχουμε να κάνουμε τέτοια βόλτα
σκέφτομαι όλα αυτά που δεν λέμε ποτέ
όλα αυτά που αφέθηκαν να ειπωθούν σε κάποιο μελλοντικό επισόδειο επόμενης σεζόν
πήγε 5η χωρίς να ξέρουμε πόσες ακόμα απομένουν
την κοιτάω κι όλα τα πράγματα που θέλουν να ειπωθούν
ανεβαίνουν στο στόμα κι ύστερα ξανακαταπίνονται
σαν τάση για ευχάριστο εμετό
δεν πειράζει που έχουμε καιρό να κάνουμε τέτοια βόλτα
ξέρουμε αυτές τις βόλτες και θα τις ξέρουμε για πάντα

μέσα στο πάρτι αναρωτιέμαι τώρα αν η Ν καταλαβαίνει
ότι χορεύω στο μυαλό μου με τα μαλλιά της μπροστινής μου
που χαιδεύουν το πρόσωπό μου όσο κουνάει το κεφάλι της

υποψιάζομαι ότι καταλαβαίνει γιατί
μας αρέσουν οι ίδιοι άνθρωποι

σκεφτόμαστε με παρόμοιο τρόπο
με την έννοια ότι μοιραζόμαστε τις ίδιες αξίες
που επικοινωνήσαμε σε όλες αυτές τις σεζόν που μεγαλώσαμε μαζί

εμείς οι γερολύκαινες
πάει καιρός που επιτρέψαμε στις σιωπές να μπούνε στην παρέα μας
έχουμε τα μάτια για σπίτι και τα μάτια λένε πάμε σπίτι

γυρίζουμε σπίτι