Τρίτη, 13 Φεβρουαρίου 2018

θα στα κόψω τα βρε χαζό


έπεσες και χτύπησες το πόδι σου κι εγώ δεν νοιάστηκα ποτέ να σε ρωτήσω πως είναι αν είναι καλά
μου είχες πει νωρίτερα πως δεν είσαι καλά σε είχε πιάσει ένα άγχος σαν αυτό στα δεκαέξι σου αλλά
ούτε σε αυτό έδωσα πολύ σημασία την επόμενη μέρα που ξυπνήσαμε κι οι δυο ζοχαδιασμένοι
νευρίαζα για λόγους όπως το ότι είχες κατεβάσει τα πατζούρια και παρακοιμηθηκαμε και περάσαμε
τη μέρα επιδιώκοντας την ελάχιστη επαφή παρόλο που αράζαμε στο ίδιο δωμάτιο γνωρίζοντας ότι
γνωρίζουμε κι οι 2 σαν λόουνερς που είμαστε την ανάγκη να θέλει κανείς το χώρο του κι έτσι δεν
ανησυχούσα όπως δεν ανησυχώ γενικότερα για το πως μπορεί να νιώθεις όπως λες και δεν είναι ότι
δεν με απασχολεί αλλά όταν δεν ξέρω τι θέλω να κάνω και δεν με χωράει ο τόπος η παρουσία σου
δεν με βοηθάει το αντίθετο θα έλεγα όταν νιώθω απελπισία δεν μπορώ να νιώσω συμπόνια  μόνο
αργότερα όταν έχω ηρεμήσει λίγο ειδικά αργότερα όταν μου είπες ότι με φοβάσαι ειδικά αργότερα
που μου θύμισες το προηγούμενο βράδυ που δεν σκέφτηκα καν την επόμενη  απορροφημένη απ'τα
νεύρα μου για το τι ζούσες εσύ μέσα σου την ίδια αποφράδα μέρα που δεν επρόκειτο να ήταν η
τελευταία και σοζ αλλά τώρα που το σκέφτομαι αμφιβάλλω για το πόσο θα μπορούσα να σε
βοηθήσω ούτως ή άλλως αν ήξερα εκείνη τη μέρα τι σκέφτεσαι και προβληματίζομαι με τη
συμπεριφορά μου και την παράξενη σχέση μας κι όμως μου βγάζει νόημα είμαστε σκληρές μαζί σου
και σου φερόμαστε σαν να σαι ο πιο σκληρόπετσος αλλά δεν είναι ότι ξεχνάμε ότι είσαι ένα μαλακό
 πλασματάκι είναι που ποτέ μας δεν είχαμε άλλη σχέση με άνθρωπο τόσο διεκδικιτικό  σαν να ναι το
 πιο αυτονόητο πράγμα του κόσμου ότι θα γίνει ότι θέλεις καθώς δεν μπορείς να χωνέψεις πως οι
άλλοι δεν βλέπουν την αλήθεια σου κι είμαστε οι πιο άβουλες θα μιλήσω για τον εαυτό μου είμαι η
πιο άβουλη κι εσύ ο πιο βουλεμένος και πρέπει εμείς οι δύο να βγάλουμε μια άκρη τώρα
δεν είναι ότι δεν βγάζει νόημα η συμπεριφορά μου οι αντοχές μου δεν είναι όπως ήτανε δεν μπορώ
να ξοδέψω πολλές μέρες στο κρεβάτι ισχυρόβουλο χταποδάκι σ'αγαπώ, αλλά φτάνει τόσο
ωραία γαμιόμαστε αλλά έχουμε και δουλειές

Δευτέρα, 22 Ιανουαρίου 2018

sunday late night wishes

όταν οι φίλοι μου με ρωτάγανε πως πήγε το ραντεβού μας
τους έλεγα δεν ξεκολλάγαμε
μου πήρε ώρες να καταφέρω να ντυθώ και να περάσω την πόρτα

τώρα μου λείπεις

τελευταία όλο πέφτω σε κουρασμένα αγόρια
που κατσιάζουν εύκολα

σκέφτομαι
δεν έχω χειρότερο απ'το να μαι προσεχτική στον ύπνο μου

θέλω
ένα ζεστό κορμάκι να χαϊδευόμαστε μέχρι να κοιμηθούμε

Πέμπτη, 18 Ιανουαρίου 2018

πόσα χρόνια είχα να δω αυτή την μυτούλα από τόσο κοντά

έπρεπε μετά να περάσουμε μια ολόκληρη μέρα μαζί
να κάνουμε reinstall την φιλία μας

Παρασκευή, 12 Ιανουαρίου 2018

ερευνητικός χρόνος

αναμασάω τους διαλόγους μας
γυρνάω στις τελευταίες νύχτες

μου λείπει η μητρική μου γλώσσα αυτή των αναρθρων κραυγών και των νιαουρισμάτων
γύρισα στην πολιτισμένη μου βάση 
εδώ διαβάζουμε, δουλεύουμε, είμαστε κυρίες

σαμποτάρω τον οργανισμό μου είμαι άρρωστη και πήγα και χτύπησα το μικρό μου δαχτηλάκι στην πόρτα τώρα κουτσαίνω δεν μπορώ να απομακρυνθώ πολύ από το τετράγωνο
με βγάζω κουτσή βόλτα να λιαστώ στον τελευταίο συνεφιασμένο ήλιο
περνάω την διάβαση αργά ένα σκυλί μου γαβγίζει
του λέω τι είναι ρε
συνεχίζει να σκαλώνει
κάθομαι στο κοντινότερο ελεύθερο παγκάκι
στέκομαι ακίνητη
δεν καπνίζω γιατί υποφέρει ο λαιμός μου
απλά στέκομαι ακίνητη και χαζεύω τον ασπρουλιάρικο ορίζοντα

είμαστε σε ένα άλλο μέρος τώρα
το καταλαβαίνουμε κυρίως ως διάφορο αυτουνού που ήμασταν 
μακριά από      τους φίλους μας

πως το κάναμε όλο αυτόν τον καιρό πριν
κλείνομαι στο δωμάτιο μου και σφίγγομαι να ζωγραφίσω πράγματα
να βρω το μυαλό μου και την φωνή μου

μία μία ανεβαίνουμε και η τελευταία
θέλω να κουνηθώ απ'την θέση μου
γιατί πιστεύω πως η στάλα θα απελπιστεί να με ξαναβρεί στη ίδια τρελή μου θέση
κλεισμένη στο δωμάτιο μου ανάμεσα σε στίβες από Α3
να κάνω αυτό που έκανα πριν κατεβούμε

αλλά εγώ αυτό κάνω στικ του δε αρτιστικ πλαν
απλά κάπως αναρωτιέμαι πως πίστευα ότι θα τα κατάφερνα
χωρίς σεξ στη ζωή μου

η καθηγήτρια μου με παραπέμπει στην tracy emin
τρελαίνομαι
βρίσκω την φωνή μου
βλέπω τον εαυτό μου την γραφή μου


και πάλι αναμασάω τους διαλόγους μας
τα σώματά μας το σεξ μας

δεν γίνεται να δείξω αυτά τα πράγματα στην τάξη
χάλασαν κι οι μαρκαδόροι μου

η ιωάννα έρχεται και φεύγει 
και ξαναέρχεται εγώ στην ίδια θέση
σκαλίζει τα χαρτιά μου βλέπει
τα σχέδια μου αναγνωρίζει σε τι αναφέρονται οι ατάκες
εγώ ντρέπομαι λέω ουπς με έπιασες
πάλι αυτός

τα νέα μου απ΄τις ώρες που έλειπες
είναι επισόδεια σε χαρτί


παίζω το μουνί μου όποτε θέλω να ξεκλάσω
σκέφτομαι κάθε καλλιτεχνης πρέπει να παίζει το μουνί του
πλέον έχω εικόνες να διαλέξω 
αλλά και πάλι δυσκολεύομαι να συγκεντρωθώ
δοκιμάζω να σκεφτώ σχήματα και γραφές
τα χω παίξει και προσπαθώ να τελείωσω
να σηκωθώ να συνεχίσω

δεν θα αντέξω πολύ χωρίς την μητρική μου γλώσσα
δεν πάω πουθενά άμα παίζω μόνη μου

ας ζωγραφίσω ξανά ότι μου λείπει
όταν ανοίγω τα τενεκεδάκια μου
είναι σαν να μαι σε πάρτυ


Παρασκευή, 29 Δεκεμβρίου 2017

το πρόβλημά μου είναι


ότι δεν ντρέπομαι απλά
υποφέρω κι από second-hand embarrassment


Τετάρτη, 27 Δεκεμβρίου 2017

just before the new year resolutions



wishlist
θέλω να κάνω στην άκρη τις τούφες που πέφτουν στο πρόσωπο σου

to do list
να θυμηθώ να μη ξανακοιμηθώ μαζί σου αφού δεν μπορώ να αντισταθώ στα χάδια σου
(το γιατί να το κάνω αυτό δεν μου ναι ακόμα ξεκάθαρο)

Τρίτη, 12 Δεκεμβρίου 2017

οι μέρες της μυστικοποίησης

θεωρία


η αγαπημένη μου λέξη αυτήν την περίοδο είναι η λέξη "μυστικοποιημένο"
διαβάζω φωναχτά αποσπάσματα στην ιωάννα φροντίζοντας να κάνω ξεκάθαρο το ότι μας πετάω σπόντες
Πραγματικές ρίζες της “δυστυχισμένης συνείδησης” βρίσκονται στην προβολή των ανθρωπίνων επιθυμιών σε κάποια αδύνατη αναζήτηση εφησυχασμού στο Αφηρημένο 
2 κείμενα έχω μέχρι στιγμής στη βίβλο του κουράγιου μου
τον μύθο του μηδενός του lukacs και το εγκώμιο της βεβήλωσης του agamben




(άλλες αγαπημένες λέξεις: ιεροπρέπεια, ιερό και βέβηλο, στιγμές, καταστάσεις, μη-καθημερινό)
____________________________________
ασκήσεις

κλείνω τα μάτια για να φτιάξω κι άλλα μυστικά
ξαπλώνει δίπλα στις δηλητηριώδεις λέξεις μου στο κομοδίνο

είπαμε πως δεν θα το ξανακάνουμε παρά μόνο με τα μάτια ανοιχτά
σε χαιρόμουν μόνο όταν δεν κοιτούσαμε ο ένας τον άλλον
όταν περπατάγαμε ή όταν πίναμε καφέ στο μπαλκόνι

άμα απαγορεύεται το αφηρημένο 
όλα τα χνουδάκια κρύβονται κάτω απ'τα έπιπλα
δεν υπάρχει κάτι να δεις στο δωμάτιο
τα μάγουλά σου μας φωτίζουν όλους

άμα απαγορεύεται το εφήμερο
δεν φτάνουν οι λόγοι για να ζήσουμε


------------------------------------------------------------------
09:38
ανακαλύπτω την διάσταση της ναζιάρικης φωνής σου
διαμαρτύρεσαι που πρέπει να σηκωθώ απ'το κρεβάτι
μπερδεύομαι για το αν με νευριάζεις ή το βρίσκω γλυκό
κοιμάμαι 5 λεπτά ακόμα

κυριακή 
έτσι όπως ψηνόμαστε στον ήλιο
είμαστε εκεί από που ξεκινήσαμε
είσαι σαν γατούλης έτσι όπως έχεις τα μάτια μισόκλειστα
αλλά αυτό είναι το μόνο που σου χω πει μέχρι τώρα
------------------------------------------------------------------


όλα κονταροχτυπιούνται(μετριούνται) με την απουσία
τεντώνω τα αυτιά να μ'ακούσω να ψιθυρίζω
μόνο έτσι μπορεί να πιάσω κάτι από τις επιθυμίες μου

δεν γουστάρω πια
μόνο ξέρω πότε δεν γουστάρω
αλλά πρέπει να κάνω ησυχία για να το ακούσω


λύνω τα μυστικά σε χαρτάκια 
φτιάχνω χρωματιστούς φακέλους και τα κλείνω μέσα
έπειτα τα αφήνω πεταμένα στο γραφείο μου
ή τα κολλάω στον τοίχο



έχω πιο πολύ χώρο μέσα μου
και πάω δοκιμάζοντας  τι θα τον κάνω

δεν είναι κενό είναι αρνητικός χώρος

τσιμπάω λαθραίες σκέψεις απ'το σκοτάδι

για το φως δεν χρειάζεται να μιλήσεις

 





μερακλωμένη απ'τον ήλιο
ανεβαίνω άσκοπες πεζογέφυρες





Τρίτη, 28 Νοεμβρίου 2017

ετεροχρονίζομαι

τώρα που δεν έχω προσωπικό καθρέφτη
πρέπει να καθαρίζω μόνη μου το είδωλό μου
απ'τα μάτια που το λεκιάζουν

γιατί σοκάρομαι μικροαστικά απ'τον εαυτό μου;
συγκεντρώνω ανθολογίες απολογιών
δίπλα στο κομοδίνο μου

εντοιχισμένες διαδικασίες
για την εξωτερική πολιτική μου

μια αναχρονισμένη κυριακάτικη εκπομπή
με κάνει να αναρωτιέμαι για την ευκολία
αλλά ποτέ δεν πίστεψα ότι θα πρεπε να ναι δύσκολο

βραχυπρόθεσμες αλήθειες
εναντίον μακροπρόθεσμης ηθικής
μιλένιαλς με ρομαντικές νεωτερικές αξίες


περνάω ένα σαββατοκύριακο με τον λεφέβρ μιλάμε και βλέπουμε πόσο αλλάξαμε όλο αυτόν τον καιρό που χαμε να βρεθούμε σκαλίζω τις παλιές μας αλήθειες
και για λίγο ανάμεσα στα χαρτιά μας βρίσκω μικροκάψουλες που με ανακουφίζουν απ'την αστάθεια μου χαιδεύει τα μαλλιά μου είναι απλά αλλοτρίωση μου λέει
χαίρω πολύ του λέω           το σώμα μου λέει, μην ξεχνάς να ακούς το σώμα

γυρίζω πλευρό   λέω φχαριστώ παπούλη
κι αποκοιμιέμαι με μαρξιστικά παραμύθια

Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017

το χεις ; να συνεχίσουμε;


με τα μάτια κλειστά παριστάνοντας τους μισοκοιμισμένους
δεν μετράει τίποτα από όλα αυτά δεν μετράει
κι αν πας να πεις κάτι θα σου πούμε ότι το είδες στον ύπνο σου

καλυπτόμαστε με ένα μικρό κουβερτάκι που νομίζουμε ότι μας κάνει αόρατους

δεν θα μιλήσουμε γι'αυτό έξω από εδώ
γυρίζουμε σπίτι το πρωί
μιλάω μπερδεμένα
αλλά τουλάχιστον μιλάμε
για πρώτη φορά

κοιτάμε ίσια μπροστά
δεν έχουμε τίποτα ακόμα
μόνο την ιπποκράτους

προσπαθώ να μην κοιτάζω πίσω
αλλά τόσο καιρό συνήθισε το μάτι μου
τώρα βλέπω μόνο το μοτίβο

μπαίνουμε στο ψιλικατζίδικο κάτω απ'το παλιό σου σπίτι
νιώθω ότι βεβηλώνω την ιστορία μας

γιατί να υπάρχει αυτή η πλευρά σου
που αρνιόμουν τόσο καιρό να συμπεριλάβω

κόβω το πάνω χέρι μου
σταματάω να σου κάνω σκιά
πρέπει να βρεις το νόημα στον ήλιο

κι εγώ τι πρέπει να κάνω;
θα ρωτήσω τις φίλες μου

Τρίτη, 14 Νοεμβρίου 2017

βρίσκουμε λέξεις


κάποιοι φίλοι μας είναι μοντέρνοι κάποιοι μεταμοντέρνοι
και γω πάντα ήθελα να γράψουμε μανιφέστο αλλά ποτέ δεν τα καταφέραμε

σ'ακούω να αναστενάζεις καθώς τεντώνεσαι και κρατάω τ'αυτιά μου
να μείνουν στη θέση τους γιατί πάνε να ξεκολλήσουνε να τρέξουν
να σε βρουν μέσα απ'τους τοίχους να κολλήσουν στην κοιλιά σου σαν βεντούζες
τα ζω πλατωνικά και μόνο τα μάτια μας επιτρέπω να ερωτοτροπούν
τρώω βιαστικά και παίζω το μουνί μου βιαστικά
σαν να μην τελειώνει ποτέ η προκοπή που πρέπει να φέρω εις πέρας
με την μπουκιά και την καύλα στο στόμα 2 βδομάδες απ'οταν φύγατε
καταπίνω φλέματα ασταμάτητα γιατί δεν μπορώ να φτύσω στην τάξη
ούτε στον διάδρομο ούτε στη δουλειά ούτε στο λεωφορείο
όλοι μου λένε φτύστο φτύστο (και για κείνα τα δευτερόλεπτα μου λείπει η μαμά μου)
απ'όλες τι συμβουλές που μου δώσανε κρατάω το να πίνω πολλά υγρά
γιατί είναι η πιο εύκολη (μου την έδωσε η πιο σικ φίλη μου)

μου λείπει η μαμά μου όπως μου λείπει  το σάββατο πρωί
το σποτάκι του μελωδία fm  ηλεκτρική σκούπα
και τα αντικείμενα του σπιτιού αναστατωμένα

αλλά γύρω απ'τη καινούργια μας φωτιά μπορούμε να ακούμε αττίκ
και να καπνίζουμε να ζωγραφίζουμε ή να κοιτάμε το ταβάνι
(ζούμε όλες μαζί γι'αυτό ποτέ δεν προλαβαίνω να νιώσω μόνη)

απόψε ακούμε ζωή φυτούση
ποτέ πια η απελπισία μου δεν θα ναι όπως παλιά

ο κόσμος μου γίνεται όλο και πιο συνεκτικός
τώρα που μεγαλώσαμε και μάθαμε 5 πράγματα
που τόσο καιρό μας κρύβανε



Τετάρτη, 8 Νοεμβρίου 2017

κι άλλα χιλιόμετρα για την ενηλικίωση


δενόμαστε με λεπτά σκοινάκια
με τραβάτε πάνω - με τραβάτε κάτω

περπατάω σε δρόμους που μου ναι όλοι ξένοι
πεταμένα στενά ίδια μεταξύ τους για τα άπειρα μάτια μου

ανατολικά πιο ανατολικά
καινούργιοι κόσμοι
και δυτικά με τα πόδια
συζητήσεις για την πλευρά σου

συζητήσεις για την πλευρά μου
βοηθήστε με κορίτσια
να σκεφτώ καθαρά


ευθύνες
υπεύθυνες σχέσεις
φυγοπονία
οπισθοχώρηση
και σπασμωδικές εκρήξεις

τρέχω φωνάζοντας ότι δεν θα κάνω πίσω
πριν προλάβω να ακούσω

κουράστηκα κορίτσια

μου λέει στο τηλέφωνο
μήπως γι'αυτό είσαι καλά
ε ναι του λέω
νο γούμαν νο κράι

χαιρόμαστε με τις μαλακίες μας


μου λέει στο μπάρ
δεν μπορείς να είσαι ελεύθερο πουλί
του λέω μπορώ να είμαι τώρα που θέλω για λίγο;
μου λέει κακό τάιμινγκ
του λέω χεχ




τώρα μένω με ένα ελεύθερο πουλί ακόμα

μου λέει στη φωλιά
πως γίνεται να παραδέχεσαι
ότι έχεις μαζοχιστικό σύνδρομο
και να μην κάνεις κάτι να τ' αλλάξεις
χεχ
_______________________________

λέμε στο σπίτι
για τους χειριστικούς ανθρώπους
αυτές τις μέρες

ουέ κι αλοίμονό του έτσι και βρεθεί κανείς στον δρόμο μας

κι απ΄την άλλη έχουμε και την άλλη πλευρά
δεν χρειάζεται να μαστε μαλάκες

η λέξη που με τσιγκλάει τις τελευταίες μέρες: ωριμότητα

πως θα ξεμάθω να θέλω απλά να εξαφανιστώ από τη γη;
_________________________________________________

τα κορίτσια μου λένε πως αντιδρώ υπερβολικά με την μάνα μου
τώρα μέσα απ'τα μάτια τους βλέπω
πως δεν χρειάζεται να επαναστατώ
όποτε πάνε να μου ασκήσουν εξουσία οι δικοί μου
απ'τη στιγμή που μέσα μου εγώ νιώθω ανεξάρτητη

ούτε αυτό μου ταν ξεκάθαρο μέχρι τώρα
_______________________________________

έχω τα κορίτσια μου δεμένα με λεπτά σκοινάκια
και για πολύ καιρό τώρα
το μόνο που με νοιάζει
είναι εμείς και το υφαντό μας
______________________________________

εφηβεία; ποιος περνάει εφηβεία;
σηκώνουμε όλες τα χέρια μας








Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017

o κουβάς

καμιά φορά απολάμβανα να με παίρνουν απ'το χέρι
δεν ξέρω βεβαια αν όντως το απολάμβανα
ή αν μου το βαλε η μάνα μου στο μυαλό μου
όταν έλεγε οτι πρέπει να με πάρει κάποιος απ΄το χέρι για να κάνω κάτι
αλλά όταν τα πράγματα σκοτείνιασαν αντανακλαστικά τέντωσα τα δάχτυλά μου
να ψηλαφίσω στα τυφλά να βρω το χέρι που ευχόμουν να ναι εκεί να με βοηθήσει
δεν κλάφτηκα στην μαμά μου ότι τα κανα θάλασσα
ούτε στην αδερφή μου είπα τίποτα
τα ήξερε ήδη από άλλους
και δεν είχε καμιά όρεξη να τα συζητήσουμε
ούτε εγώ είχα της είπα
κι έκρυψα τα χέρια μου που ψάχναν απεγνωσμένα
κανένα χέρι δεν τσίμπησε εκείνες τις μέρες
να με τραβήξει έξω απ'το σκοτεινά νερά που πλατσούριζα
πεισμωμένη να μην μπω πιο μέσα

τα δυο μου χέρια κρατούσαν τον κουβά
και τα άλλα δύο ψάχναν με την άκρη του ματιού τους διακριτικά
μήπως δούνε κάποιο χέρι στον ορίζοντα

αλλά όλα κυλούσαν κανονικά
σαν κανείς να μην παρατηρούσε κάτι το ασυνήθιστο
σαν να μ'αφήναν όλοι να τα βγάλω πέρα μόνη μου
και μίλαγα κανονικά σαν να μην κρατούσα ένα σκοτεινό κουβά στα χέρια
κι οι άνθρωποι αντιδρούσαν κι αυτοί σαν να μην κρατούσα ένα σκοτεινό κουβά στα χέρια

όταν έφυγα από κει κι η πλάτη μου απομακρύνθηκε αρκετά
μπόρεσα επιτέλους να ακουμπήσω κάπου τον κουβά να πάρω μια ανάσα
και τότε το ένα μετά το άλλο τα χέρια μου άρχισαν να μου ρίχνουν κατραπακιές
άλλα για να με μαλώσουν άλλα για να με κάνουν να συνέλθω
ένα απ'τα χέρια μου τότε με τράβηξε κι άρχισα να γλιστράω σε μια κίτρινη λωρίδα
που άφηνε πίσω του ένα μεγάλο υπογραμμιστικό που κρατούσε ένα άλλο χέρι
κι έβαφε σαν τρελό ότι προλάβαινε να περάσει από μπροστά του
και κατάλαβα τότε ότι από αυτό το χέρι έπρεπε να πιαστώ να με βοηθήσει
κι έτσι το ακολούθησα να βάφει τα στόματα των αγαπημένων μου
κι ύστερα των όχι τόσο αγαπημένων μου αλλά  του κύκλου μου
κι ύστερα ανθρώπουν που πετυχαίνω στην αθήνα το βράδυ ή στα νησιά το καλοκαίρι
κι είδα όλα τα υποθετικά λόγια που έβαζα στο στόμα τους
όποτε σκεφτόμουν ότι τα κανα θάλασσα
να βάφονται κίτρινα
και τότε μόνο συνειδητοποίησα
ότι το χέρι με πήγαινε βόλτα
σ’ολα αυτά που πίστευα
ότι είναι οι κυρίαρχες αντιλήψεις
κι όλα τα χέρια που παρευρίσκονταν χειροκρότησαν
που ξεσκεπάσαμε αυτό το άλμπουμ συλλογικού φαντασιακού
που προσπαθούσε να μας πείσει ότι ήταν κουβάς
χέρια και πόδια του δώσαν μία κι έπεσε κάτω
μείναμε όρθιοι εγώ κι εσύ
κι ο κόσμος γύρω έχασκε βαμμένος κίτρινος
σημειωμένος απ’τα χέρια μου ως irrelevant

καμιά φορά πρέπει να με πάρεις απ'το χέρι
για να σκεφτώ καθαρά

Σάββατο, 7 Οκτωβρίου 2017

2000

στην πρώτη δημοτικού κάθε πρωί εξεταζόμασταν στην ορθογραφία
γράφαμε ολογραφώς την ημερομηνία  δευτέρα τάδε τάδε 2000

η δασκάλα μας ένα πρωί ενθουσιασμένη γύρισε και μας είπε
ότι συνειδητοποίησε ότι είμαστε τα πρώτα παιδιά της 2ης χιλιετίας
κι εγώ κατάλαβα ότι ήμασταν τα πρώτα παιδιά που γράφανε 2000
κι ότι όλα τα προηγούμενα χρόνια σαν να μην ήξερα ότι υπήρχαν χρονιές
αφού ποτέ δεν είδα γραμμένη την χρονιά 199~  ούτε κάποια προηγούμενη
εκτός από όταν ψαχούλευα τα άπειρα μαγικά αντικείμενα
της με-κατοχικό-σύνδρομο γιαγιάς μου
σε ετικέτες δεμένες πάνω σε σακούλες και πίσω απο φωτογραφίες
ήταν γραμμένες με τα καλλιγραφικά της γράμματα
ψιλόλιγνα με ουρίτσες και σημαδάκια ημερομηνίες όπως 1 9 8 7
κι αναμφίβολα μου φαινόντουσαν πολύ δύσκολοι να τους συγκρατήσεις
όλους αυτούς τους διαφορετικούς μεταξύ τους αριθμούς
και πάλι καλά που το γλίτωσα και είμαι παιδί της 2ης χιλιετίας
και το μόνο που είχα να κάνω ήταν να προσέχω τους τελευταίους αριθμούς να αλλάζουν
2001,2002,2003,2004,2005,2006 (το δημοτικό μου)

κατά τα άλλα δεν θυμάμαι ο κόσμος να ασχολείται με την νέα χιλιετιία
μόνο αμυδρά στο κωνσταντίνου κι ελένης η μπλέ να τραγουδάει και να ωρύεται
2000 τώρα πια χρόνια γυμνά χρόνια γυμνά στο επισόδειο που νομίζουν ότι ήρθε το τέλος του κόσμου

καταλάβαινα ότι αυτός ο κόσμος είναι ασυνήθιστα παράξενος αλλά
μου πήρε πολλά χρόνια να συνειδητοποιήσω ότι αυτό το τέλος της ιστορίας που λένε
ήρθε μόλις 5 χρόνια πριν γεννηθώ
κι ότι η γενιά μου πνίγεται στην αναστοχαστικότητα
γιατί είναι η πρώτη φουρνιά μετά το τέλος της ιστορίας

όλα βγάζουν μεγαλύτερο νόημα από τότε

Δευτέρα, 25 Σεπτεμβρίου 2017

overthinking about a pause

χειμωνιάζει άλλη μια φορά
στο πίσω μέρος του μυαλού μου αρχίζει να επεξεργάζεται η ταυτότητα μου ως τελειόφητη
το μπροστά είναι συνεχώς κατειλημμένο να διαβάζει σαν να μην υπάρχει αύριο
το σάββατο 23/09/17 αποφάσισα να το περάσω όλο στον καναπέ
ανάμεσα στα παιδιά που αναρώνανε επίσης απ'το χανγκόβερ
άκουσα την σιωπή μου να με τυλίγει πάλι μετά από ένα μήνα εδώ
στο φυσικό μου μανιοπαραγωγικό περιβάλλον
κι ήταν το πρώτο ανεπεξέργαστο πράγμα που άκουγα τον εαυτό μου να νιώθει
κι έτσι δεν μπορούσα να μην μου κάνω το χατίρι και να μην πάρω day off

όσο γράφω αυτή την πρόταση αναρωτιέμαι γιατί το λεω αυτό
και στο μυαλό μου έρχεται ο χείμαρος από ενθουσιώδης εκφρασμένες επιθυμίες
που επικοινωνούμε η μία στην άλλη αλλά κι αυτό μπαίνει στα πλαίσια της μανιοπαραγωγικότητας
ύστερα σκέφτομαι όλες τις αυθόρμητες καυλοεικόνες που μου σκάνε και καθυστερούν τις αντιδράσεις μου 3 δευτερόλεπτα
και αναρωτιέμαι γιατί αυτά δεν τα υπολογίζω στα ανεπεξέργαστα
και υποψιάζομαι πάλι καποια ενοχικότητα με τη σεξουαλικότητα
σαν να αποφεύγω να την συμπεριλάβω
που με κάνει να καταλαβαίνω πόσο δεμένη είμαι
στη σιωπηλή μου αίσθηση
σαν αυτό να είναι όλο ότι κρατάω πως είμαι
μια σιωπή, μια παύση, μια απουσία
και μόνο σ'αυτό ξέρω να γυρνάω
μυξοκλαίγοντας με την ουρά στα σκέλια
γυρνώντας μετά από μια μεγάλη βόλτα σπίτι

είμαι εγώ όταν βολεύομαι και τεντώνω τα δάχτυλα των ποδιών μου
κάτω από αυτό το πάπλωμα που μοιάζει να ζυγίζει ένα τόνο
είμαι σπίτι

Παρασκευή, 8 Σεπτεμβρίου 2017

απογευματινή υπερωρία στον κόσμο του επενδυτή


ο χρόνος πριν πάω στη δουλειά γίνεται πιο συγκεκριμένος
πρέπει να χω σηκωθεί γρήγορα στις και 36
να χω ντυθεί μέχρι τις και 42 αν θέλω καφέ και τσιγάρο
να φύγω και 55 να μαι εκει και στις και 13
αν θέλω να πάρω και φραπέ και κρουασάν
που τρώω βιαστικά στο πεζούλι της ροτόντας άκρη άκρη
έτοιμη να πεταχτώ αν αρχίσει το αυτόματο πότισμα

σήμερα είχα απογευματινή βάρδια


14:37
search tags #skiastapanepisthmia
καθόμαστε στην πίσω αυλή που βλέπουν τα καμαράκια της σχολής μου
γελάμε δυνατά και συνέχεια και είμαι σίγουρη ότι ενοχλούμε λίγο τους συμφοιτητές μου
που διαβάζουν για τα ερευνητικά τους
και σε άλλη περίπτωση μπορεί να ντρεπόμουν
αλλά γεμίζεις κάπως καμάρι όταν αράζεις στη σχολή με τον εξωσχολικό φίλο σου
θα το έχετε νιώσει πιστεύω

15:30
όλο αυτό ξεκίνησε
με το ότι πρέπει να σημειώσουμε τη μέρα
που μου είπες ότι αποφάσισες πως σε ψήνει η χειρουργική
κι όλες τις κινήσεις που έκανες σαν να κοβεις και να ράβεις
και να μετακινεις με τη χούφτα σου όργανα
κι ύστερα να τα βάζεις όλα στη σωστή τους θέση
για να μου εξηγήσεις την χειρωνακτικότητα του πράγματος

είναι απ'τις ανακαλύψεις που θα θελες να σημειώσεις πότε έγιναν

άλλα νέα:

"η Λία θα φύγει
θα πάει στην αγγλία
θα πάρει και την Σόλ
της έβαλε τσιπάκι"


16:10 
το απ λέει σε 5
7άρι ->καραισκάκη
αν με πετάξεις στην όλγας δυσκολεύομαι για τον αν είναι μπρος ή πίσω το περίπερο που σημαδεύει την πολυκατοικία σου


16:00-18:13
σκεφτόμαστε πολύ σοβαρά να μαζέψουμε όλο το τσαντίρι μας και να μετακομίσουμε μπότσαρη
έχουμε ήδη πρώτες φαντασιώσεις καθημερινότητας στη γειτονιά
ξέρουμε που έχει 5 ευρώ το κοκτέιλ
επιθυμούμε το σπίτι με τις 3 τρελές τον 1 σκύλο και τις 3 γάτες
επιθυμούμε να μένουμε δίπλα στις άλλες τρελές

17:50 - 18:09
από τότε που ξεκίνησα να φοράω πάνινη τσάντα αντί για σακίδιο που με γέμιζε σπυράκια στους ώμους παρατηρώ πως το ένα μου χέρι έχει μάθει να κρατάει σχεδόν την τσάντα να μην κάνει κούνια στους ώμους μου απ'τη φόρα και το άλλο χέρι ελεύθερο και ανεξέλεγκτο κουνιέται γρήγορα μπρος πίσω με μεγάλο πλάτος ταλάντωσης γεγονός που ενοχλέι την αδερφή μου και φροντίζει να κάθεται πάντα από την άλλη μεριά γιατί λέει πως την χτυπάω με τη χερούκλα μου

διασχίζω την όλγας με γοργό βάδην και το χέρι σαν εκρεμμές
κόβω ταχύτητα μονάχα λίγο πριν το δημαρχείο που χει άπλετο φως γιατί μπροστά είναι ανοιχτό μέχρι την θάλασσα κι όλη η περιοχή θυμίζει λίγο κυκλοφοριακό πάρκο
είναι κι οι φοίνικες που μαρτυράνε φαντασιώσεις της θεσσαλονίκης να είναι καλιφόρνια
μισοκλείνω τα μάτια στον απογευματινό ήλιο όσο διασχίζω την ψέυτικη καλιφόρνια


18:13 
λέω δύο φορές ότι θέλω μια τυρόπιτα όπως πάντα
όπως πάντα δυο φορές
σχεδόν πάντα τυρόπιτα

κάθομαι με μια μεγάλη παρέα αντρών μπροστά  μου
που ναι χυμένοι στις καρέκλες τους και δεν μιλάνε μεταξύ τους
κυρίως για να αποφύγω να διασταυρωθούν τα βλέμματα όσο βουτάω στις σφολιάτες μου
χαζεύω τα κινέζικα φαναράκια που ναι κρεμασμένα στους δρόμους γύρω απ'τη δεθ
περνάνε κάτι μπλε μπάτσοι έξω απ'το πράσινο τουντειλίσιους κι ύστερα χάνονται μακριά απ΄τα κόκκινα φαναράκια
η αντροπαρέα κάτι λέει αλλά πιάνω μόνο τη λέξη "περιπολικό" γιατί αφαιρέθηκα σκεπτόμενη ότι δεν ξέρω ακόμα πως είναι αυτός ο ορέστης τσανγκ που λένε ότι θα την παρουσιάσει
ξανά επανέρχομαι στο μπλε θέμα γιατί κάτι μου κάνει αυτό το μπλε κόκκινο
και σκέφτομαι έναν κολλαζιακό χάρτη που θα φαινόντουσαν μόνο τα κόκκινα φαναράκια
που πλαισιώνουν την δεθ και το μπλέ των ένστολων και των μέσων μετακίνησής τους
όπως διασπείρεται στην πόλη

18:20
σκέφτομαι να κάνω ένα τσιγάρο ακόμα ή όχι
το τσιγάρο τέτοιες στιγμές ταυτίζεται με την τελευταία ελευθερία του χρόνου μου
λίγο πριν τον δεσμέυσει το αφεντικό μου
σαν να κάνω ότι θα κανα στο σκασιαρχείο
μέχρι το τελευταίο λεπτό
μέχρι να σκύψω το κεφάλι
και να ξεκινήσω για το γραφείο
κι έτσι λέω να μην κάνω και να πάω 3 λεπτά πιο νωρίς
γιατί με επέπληξέ πολλές φορές συνεχόμενες
για την αργοπορία τελευταία
ναι έχω το σύνδρομο
και της αργοπορίας
και του καλού παιδιού


19:10 
καταφθάνουν ο επενδυτής ,ο νομικάριος ,ο έμπιστος του αφεντικού κι ένας τύπος με ανοιχτή πουκαμίσα και χοντρή αλυσίδα που μου την σπάει απ'την προήγουμενη φορά
το αφεντικό μου αρχίζει το ψηστήρι, βγάζει το λογύδριο του και ξεφεύγει λέγοντας ιστορίες για κάποιον αήμνιστο  συμβολαιογράφο (ή κάτι τέτοιο) κορυφαίο στον τομέα του που δυστυχώς έχει πεθάνει βέβαια αλλά τουλάχιστον ήμαστε σε επαφή με τον διαδοχό του κι άλλες τέτοιες ιστορίες όπως ότι ο τελευταίος πιο αυστηρός της πολεοδομίας υπέγραψε τις τελευταίες του άδειες στο αφεντικό μου και μετά αυτοκτόνησε που ναι απ'τις αγαπημένες του ιστορίες και τακτοποιούνται στο αρχείο του με το #otaneixametomegalografeio

ο επενδυτής λέει πως πιστεύει θα κάνουν δουλειές και το αφεντικό μου γυρνάει και μου ψιθυρίζει βρες τη σκόπελο και ψάχνω εγώ στο αρχείο του στο ταγκ #otanasxoliomounametatouristika ψάχνω όλες τις καρτέλες πουθενά σκόπελος
γυρνάω και τον ρωτάω που;
μου λέει στο γκούγκλ μάπς
πληκτρολογώ σκιάθος
(δεν πάω χειροκίνητα μην γίνουμε και ρεζίλι)
(είμαι χαμουτζού)
φτάνουμε σκιάθος μου δείχνουν τις παραλίες
μεγάλη μπανάνα και μικρή μπανάνα
και μοιάζουν όντως από ψηλά οι ακτές τους με μπανάνες
δείχνουν με το δάχτηλο τους μια έκταση που περιλαμβάνει
κάτι που λένε αγρότέτοιο κάτι που λένε ιδιωτικό δάσος
και τη μεγάλη μπανάνα
εγώ είμαι μέσα μου
όμαιγκοντ-πουλάνε-την-παραλία
του λένε πως εκείνη η πλευρά βλέπει πήλιο κι είναι άγρια τα νερά
αλλά ευτυχώς το οικόπεδο είναι τόσο μεγάλο που πιάνει και λίγο απ΄την άλλη παραλία την μέσα την πευκοτέτοια και τα νερά εκεί είναι ιδανικά γιατί δεν τα πιάνει αέρας είναι σε κόλπο
το αφεντικό μου μουρμουρίζει στον έμπιστο σχεδόν με χαιρεκακία
ότι έχει όμως τόσες πευκοβελόνες που σε τσιμπάνει και δεν μπορείς να περπατήσεις


20:16
πάνε να μπούνε στα δικά τους τώρα
όσοι δεν τους αφορούν άμεσα μπορούν να αποχωρήσουν
το αφεντικό μου τους ρωτάει αν με χρειάζονται άλλο
γιατί είναι και ερωτευμένη την βλέπετε
κουνάω κάπως το κεφάλι μου να φανεί ότι δεν ισχύει
και είμαι ήδη όρθια -dismissed

κατεβαίνω γρήγορα τις σκάλες
και σκέφτομαι ότι αφήνω αυτό το αστείο
να σκεπάζει το πόσο αφηρημένη είμαι πάντα
απλά αυτός τώρα το συνειδητοποιεί


20:29
τρέχω να γυρίσω σπίτι μου
με το εκρεμμές χέρι μου στο τούρμπο