Δευτέρα, 24 Ιουλίου 2017

το βιος μου ο σταυρός μου


σχεδόν κάνω τον σταυρό μου πριν ξεκινήσω
κατεβαίνω με 50 λίτρα στην πλάτη 10 στο χέρι και 5 κιλά στο άλλο

περπατάω και σηκώνω όλο μου το βιος στην πλάτη
τα χέρια μου τσούζουν και το βλέμμα μου
είναι χαμηλωμένο να αποφύγει οπτική επαφή
άντρες κάνουν ψιτ ψιτ στο γατάκι μου
1,5 χλμ σε 20 λεπτά δεν είναι κακός χρόνος

κατεβαίνω αυτόν τον οικείο δρόμο που μαθαίνω
σαν το βλαχαδερό φορτωμένο με τα καλάθια μου
ότι λέγεται μάρνη

πάλι το εδώ μετατοπίζεται απ'το εκεί
πάλι το σπίτι μου τρεμοπαίζει ανάμεσα στα σπίτια μου

πάλι έρχομαι στη πρωταρχική μου αφήγηση του εδώ
το εκεί γίνεται η ασφάλεια απ'την οποία φεύγω

αντιμέτωπη με όλα όσα απωθούσα
προσπαθώντας να αποκλείσω το εδώ
απ'το να παρεμβάλει στο ρίζωμα μου εκεί
περπατάω γρήγορα και σκουπίζω τους φόβους μου
κάτω απ΄το χαλάκι στο πεζοδρόμιο
(αν ποτέ περάσεις από κει θα τους πατήσεις)

πήρα βαθιά ανάσα πριν ξεκινήσω κι έτσι κατεβαίνω με φόρα
100 κιλά τελικά δεν μοιάζουν πολλά
είναι που συνήθισα να κουβαλάω το σταυρό μου;







Παρασκευή, 7 Ιουλίου 2017

σύντομη καλοκαιρινή ιστορία


τελειώνω με το ίδρυμα κι έρχεται η αδερφή μου τώρα σκεφτόμαστε δυνατά και ανησυχούμε 2 φορές
τώρα θλιβόμαστε και αναστενάζουμε εναλλάξ μεγαλώνουμε και μικραίνουμε εναλλάξ
λέμε τα νέα μας σαν να ναι τα νέα του ίδιου ανθρώπου
οι φίλοι μου φεύγουν ένας ένας κι εμείς τα βάζουμε κάτω ερευνούμε όλες τις επιλογές μας
και καταλήγουμε να παίρνουμε το κτελ ασπροβάλτας
παραλία παραλία με των 6 πάνε έλα
και κάπου θα βρούμε την ακρούλα μας δεν μας φοβόμαστε
γουρλώνει τα μάτια να δει τι υπάρχει εδώ στα βόρεια
ότι πιο βόρειο έχει πάει ποτέ - αυτοκόλλητο στο προσκοπικό της ιστορικό
λέει τώρα εδώ που είμαστε είναι ωραία;
περπατάμε περπατάμε διασχίζουμε μπιτσόμπαρα σαν να κάνουμε βόλτα στα fm
δίπλα στην άσφαλτο περπατάμε περπατάμε περνάμε την ταμπέλα ΑΡΧΗ
περπατάμε φτάνουμε κάπου ήσυχα με μάπα θάλασσα το γοργονόπαιδο θέλει να κολυμπήσει
[εμένα δεν με νοιάζει θέλω μόνο να αράζω στην πετσέτα]
γυρίζουμε πίσω ξαναπερνάμε την ΑΡΧΗ
βρίσκουμε ένα πλάτωμα και προσπαθούμε να βολευτούμε
και συνεχίζουμε να μιλάμε συνεχίζουμε αυτήν την κουβέντα που κρατάει 5 μέρες τώρα
την διακόπτουμε μόνο για να μετρήσουμε 57 τα δευτερόλεπτα μέχρι να κρυφτεί ο ήλιος πίσω απ'τα βουνά
έχουμε φραπέ και νεκταρίνια νερό και πόδια
δεν χρειαζόμαστε τίποτα κι ύστερα σκάει αυτός
με το πορτπαγκάζ με την τέντα το υπόστρωμα το σλιπινγκ μπαγκ και όλα
κι η αδερφή μου αλλάζει ψάθα ωπ λέει πράιβασι
και μας γυρναει πλάτη για να χαιδέψει πιθανότα την οθόνη του κινητού της
την φωτογραφία του στις συνομιλίες
και μετανιώνω λέω τι κάνω πάλι γιατί του πα να ρθει
γιατί αφήνομαι πάλι στα πράγματα να μου συμβαίνουν
μου λείπει ήδη η πενθήμερη κουβέντα μας που δεν μπορούμε να κάνουμε πια
όπως μου έλειπε τις ώρες που ήμουν στη δουλεια μέχρι να γυρίσω να την βρώ πάλι
βλέπω  τα σηκωμένα φρύδια της αδερφής μου να μου λένε
να μην μπλέκω σε καταστάσεις που με πιέζουν
και κοιτάω ευθεία την θάλασσα γιατί
βαριέμαι να τον κοιτάξω που με κοιτάζει με βλέμμα
κοιτάω κοιτάω ΚΟΙΤΑΩ
κακομαθημένο κουτάβι
λες κι εγώ πρέπει να κάνω κάτι γι'αυτό
αλλά ντιν έτσι και με αγγίξει
ανάβουν όλα τα όργανά μου
βαράνε σημειωτόν
κι αναρωτιέμαι πως γίνεται να νιώθει το σώμα έτσι
και το μυαλό αλλιώς
αλλά δεν θέλω να μπλέκω τώρα
και αποφεύγω να μπω στη θάλασσα μαζί του
γίνομαι σπαστικιά και δεν βγάζω κουβέντα
κι όταν πρέπει να μπω για να κατουρήσω
το σώμα θυμάται ότι το μυαλό ξέχασε
πως αηδιάζει με τα ζευγάρια που φιλιούνται στη θάλασσα
κι έτσι μέχρι εδώ μακροβούτι μέχρι πίσω
γυρίζω τρέχοντας στην πετσέτα
μικρό τα κουβαδάκια μας
τα μαζεύουμε και φεύγουμε
το μυαλό νίκησε πάλι
ήμασταν αυστηρές 2 φορές

Τετάρτη, 28 Ιουνίου 2017

χαζεύω απ'το παράθυρο να ζήσω όσο πιο πολύ την βόλτα μπορώ
να τα δω όλα το βλέμμα πέφτει πρώτα σ'ότι του μιλάει
εικόνα και ταύτιση
εικόνα και ανάμνηση κι άλλη εικόνα
άπειροι αχυροκύλινδροι σαν αυτούς που χαμε στα πλέιμπομπιλ

χαζεύω μεταλλικές κατασκευές και χωροδικτυώματα
υπόστεγα πινακιδες σκαλωσιές πυργους της δεη πεζογέφυρες
αποθηκεύω εικόνες
εγκαταλειλημένα κτίρια  κτιριακό απόθεμα
φυσικό ανάγλυφο πως σχίζει ο δρόμος τη γη πως συναντιούνται τα επίπεδα
τα τοπία τα τοπία της χαλκιδικής
μεζονέτες και στούντιο για ρώσους παραθεριστές
πως ήταν τα σχέδια όταν έκλεισε η συμφωνία
πως ήταν οι όψεις οι τρισδιάστατες αναπαραστάσεις
κολλάζ με ανθρώπους που τα κατοικούν ιδανικά

ήρθες και με πήρες και το σκασα απ'το ίδρυμα
τώρα πάνε 20 λεπτά ελευθερίας 
και δεν μπορώ να σταματήσω να μαι παραγωγική

μου λες γιατί δεν μιλάς
και καταλαβαίνω πως πάλι είμαι κακή συνοδηγός
θα σε πάρει ο ύπνος αν συνεχίσω έτσι
αλλά τι να σου πω 
λες θες να ξέρεις
αλλά από που να το πιάσω για να καταλάβεις
νιώθω πολύ κουρασμένη για να σου εξηγήσω
κι έτσι κάνω βόλτα στα ραδιοκύματα
και σκοντάφτουμε μόνο σε παλιά τραγούδια
γαμώ το επαρχιακό μου ραδιόφωνο
λέω ΟΧΙ
λες ΝΑΙ
και γυρνάω πάλι στο παράθυρο
ανασαίνω βαθιά όσο deep is my love
και κλέβω τα λεπτά μου μακριά απ'το ίδρυμα και μακριά από σένα
η επιθυμία μου να κάνω διακοπές κι αμέσως ο πανικός στην ιδέα
τι θα γίνει άμα φύγω απ'το ίδρυμα
τι θα γίνει άμα φύγω απ΄την εντατική κατάσταση
τόσος καιρός που πέρασε έμαθα να ζω έτσι

πρώτα η σχολή
μετά η δουλειά
μετά ο μπάφος μόνη μου
μετά οι άλλοι άνθρωποι
μετά η βόλτα
μετά το αλκόολ
μετά ο χορός
μετά το σεξ

τι θα συμβεί με τον τόσο παραπάνω ελεύθερο χρόνο;

φοβάμαι          
αλλά θέλω να κάνω διακοπές   
    
από σένα












Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

στην κρυψώνα ΑΔ117 με την αγάπη ΜΓ001

ευχόμουν να τράβαγες φωτογραφίες όλα τα μέρη που έχεις πάει 
αλλά δεν στο πα γιατί ήμουν σίγουρη πως θα με κοροϊδέψεις
κι έτσι όλα τα μέρη που χεις πάει δεν θα τα μάθει κανείς
αν δεν σου ανοίξει το κεφάλι

πάντα ξέρεις τις καλύτερες κρυψώνες και με πας 
και σκαρφαλώνουμε πηδάμε κάγκελα ανεβαίνουμε λοφάκια μπαίνουμε σε αυλές 
και ποτέ δεν μας βλέπει κανείς
μιλάμε τα λέμε όλα τα λέμε πια όλα και κάθε φορά δοκιμάζουμε τι άλλο μπορούμε να πούμε
ποτέ δεν λέμε αυτά που θες να πούμε ποτέ δεν κάνουμε αυτά που θες να κάνουμε
πάντα εγώ πρέπει να φύγω πάντα φοβάμαι όταν σε φιλάω κι οπισθοχωρώ από εκεί που 
όπου να ναι θα σκάσει τσουνάμι 
το νιώθω στο κορμί σου που τρέμει


κι ύστερα δεν βλεπόμαστε για πολύ καιρό
πάλι κυρία ενοχικούλα εγώ πάλι θα αποφασίσεις να με κόψεις εσύ
πάλι θα προτιμήσω να κάνω γκράφιτι κάτω απ'την πόρτα σου
απ΄το να σου πω συγνώμη αντικριστά
τι συγνώμη
συγνώμη που δεν μπορούσα να σου μιλήσω στο τηλέφωνο εκείνη τη στιγμή
τι άλλο συγνώμη
δεν ξέρω τι άλλο συγνώμη
συγνώμη που δεν κάνουμε αυτά που θες να κάνουμε

αυτά που θες να πούμε δεν τα λέμε αλλά υπάρχουν
κάθονται αναμεσά μας κάτω απ'τα πεύκα
κάτω απ'το κεφάλι σου στα πόδια μου
σου πειράζω τα μαλλιά σαν να ακουμπάω εξωγήινο
ή να μαι εγώ εξωγήινος είμαστε σίγουρα εξωγήινες
κι εσύ πάντα θα σαι η μουν γούμαν

σηκώνομαι να φύγω κι εσύ αποφασίζεις να κάτσεις κι άλλο στα σκοτάδια
δεν ανησυχώ αν θα είσαι εντάξει γιατί όποιος διαβάζει αυτήν την ιστορία
βλέπει πως δεν έχει μείνει κάτι άλλο να πληγωθεί
και φοβάται ότι ποτέ δεν θα επουλωθεί 
αλλά σε βλέπει να τρέχεις 
απ'το βαρδάρη μέχρι το σπίτι με ανοιχτές τις πληγές σαν να θες να τις στεγνώσεις
και ξέρει πως δεν θες κάτι άλλο 
όποτε τρέμει η καρδιά σου ρίχνεις μια τρεχάλα και δεν θες κάτι άλλο

έτσι λέω στον εαυτό μου και γυρίζω στη γη
διασχίζω άδειους δρόμους και γυρίζω σπίτι
στην κανονική μου ζωή
ύστερα έρχεται αυτός
κι όλο φτερνίζεται 
του φέρνω αλλεργία
ναι κυλιόμουν στα πάρκα
της τα λεγα να μην κάτσουμε τόσο κοντά στα πεύκα




Τετάρτη, 21 Ιουνίου 2017

σκουφάκι στον υμηττό

η μία μέρα που κατέβηκα σβήνει με μπλέρ στο μυαλό μου σαν θολά τζάμια αυτοκινήτου
δεν είμαι σίγουρη τι έγινε και τι ονειρεύτηκα  κοιμήθηκα στα σκαλάκια έτσι όπως κάτσαμε 2 λεπτά 
κι ύστερα στο αυτοκίνητο μέχρι να φτάσουμε και εκείνες τις ώρες που ούτε καταλάβαμε 
πως μας πήρε ο ύπνος και ξυπνήσαμε πιασμένοι σ'αυτό το λιβάδι   
τι ήταν πάλι αναρωτιόμασταν τις προάλλες 
τι είναι το λιβάδι ποια  η κοιλάδα η πεδιάδα ποιο το οροπέδιο     
ήταν που το ζήσαμε όλοι εμείς κι ο κόσμος σε κείνη την εκδρομή κι εμείς με τα αγόρια και τα κορίτσια  όλοι το λέγανε 
γινόσουν ο εαυτός σου πάλι όταν βρισκόσουνα στη φύση τι πράγμα κι αυτό χταποδάκι μου   
στη σχολή πάντως είπαν σήμερα πως το δάσος δεν έχει πλατεία έχει ξέφωτο άρα κι εμείς σε  ξέφωτο 
πρέπει να μασταν ξέφωτο υμηττού όχι πλατεία  ότι πιο μακριά απ'την αθήνα για να σαι ο εαυτός σου 
μου πες μαλάκα δεν είναι λίγα χιλιόμετρα αυτά που κάνουμε και έτσι πήγαμε μίνι εκδρομή 
σα να το σκάμε με κάμπριο του γκοντάρ άρχισα να σου τραγουδάω εκεί ψηλά εκεί ψηλά εκεί ψηλά 
στον υμηττό υπάρχει κα υπάρχει κα υπάρχει κάποιο μυστικό  όσο ανεβαίναμε κι εσύ είπες πω μαλάκα 
κι άρχισες να το τραγουδάς αλλά σε άλλο ρυθμό το ξέραμε κι οι 2 διαφορετικά 
αλλά εκεί ψηλά εκεί ψηλά υπάρχει κάποιο μυστικό κι αυτό δεν αλλάζει     
υπήρξε γεγονός οι θέσεις μας διαπέρασαν σαν βελονιές το χώμα όπως όλες οι φορές που ανέβηκα στον υμηττό 
όλες οι τρύπες που άνοιξε η βελόνα μας  όλα τα σημεία που θυμάμαι όσο περνάμε τώρα με το αυτοκίνητο 
κέντημα που πέρνει μια ζωή να τελειώσει
μπήξαμε μερικές ακόμα αναμνήσεις ανάμεσα στις κεραίες του υμηττού
να τις βλέπουμε από μακριά όταν τις κοιτάμε να θυμόμαστε    
βόλτες = μίνι διακοπές= χώρος των φίλων  
και μια μέρα που θα γεράσουμε θα κοιτάξουμε ξανά την πόλη από ψηλά 
και θα δεις θα την χουμε ντύσει όλη με ζιμπουνάκια 


Κυριακή, 4 Ιουνίου 2017

εγώ τα χέρια μου τα κορίτσια μου ο καιρός

συναισθηματικός κυνισμός στα αδιέξοδα
τα αφήνω κάτω και γυρνάω για το σημείο που έστριψα λάθος
δεν αφήνω κανέναν να με φορτώσει
τολμώ να ελπίζω ότι γίνεται

γυρνάω μόνη τα χαράματα
λατρεύω τα πεζοδρόμια και τους τοίχους

βήματα χωρίς αιτιολόγηση
τώρα περπατάω χωρίς να χρειάζεται να εξηγήσω

η μόνη ευθύνη που πέρνω πια
είναι να προειδοποιώ

ανάβω φλας
κάνω παρακάμψεις για να αποφύγω να διασχίσω ενοχικές γειτονιές

τα δάχτηλά μου κρατάνε τον ρυθμό στο γοφό μου

εκτός από το χέρι σου δεν κρατάω τίποτε άλλο
είσαι το δισάκι μου στον ώμο
περπατάω με τα χέρια ελεύθερα
να χτυπάνε παλαμάκια τις στιγμές εσωτερικού ενθουσιασμού
να σφίγγονται και να τρυπώνουν στις τσέπες όποτε είμαι μαζί σου
και κρύβονται ατσούμπαλα να τα προσέξεις
να τα πιάσεις να τα βγάλεις απ'τις τσέπες να τα ακουμπήσεις πάνω σου
μέχρι τότε ακολουθούν το σώμα μου να χορεύει
στο άθροισμα των εικόνων που με κάνουν να λατρεύω σιωπηλά
τα κορίτσια μου
και τις ορμόνες που απελευθερώνουμε στο χώρο

δεν κρατάνε τώρα μόνο χαιδεύουνε μπλέκονται και τρίβονται

ο καιρός μας είπαν θα ναι τυχερός
το δισάκι ανοίγει και απλώνεται από πάνω μας









Τετάρτη, 24 Μαΐου 2017

τελευταία μπουκιά

γύρισα το κεφάλι μου και είδα
τον ιστό της αράχνης στη γωνία να χει επεκταθεί
τόσο πολύ κι αυτή να κρέμεται θρασύτατα κι ευδιάκριτα
που γέλασα δυνατά κι ύστερα γύρισα το βλέμμα μου
να μην την δει κι αυτός
με έβαλε να κάνω μπάνιο
σκούπισα και συμμάζεψα
είπα ότι μπορεί να μειώσω το τσιγάρο
τον άφησα να με κράζει και να με πιέζει
να φροντίζω περισσότερο τον εαυτό μου
είπα καλό μου κάνει
μαζεύα το σπίτι πριν έρθει
καλό ήταν αυτό
αλλά σύντομα άρχισα να νιώθω
ότι του άφηνα πολύ αέρα πάνω μου
κι οι φίλοι μου μου παν τι φάση;

έτσι όταν με πίεσε να φάω την τελευταία μπουκιά απ'το σουβλάκι μου
κοίταξα το χέρι του να πλησιάζει το στόμα μου
κι ύστερα κοίταξα την αγίου δημητρίου πίσω του
και δεν το πίστευα ότι συμβαίνει αυτό εδώ τώρα
είπα αρκετά με τις μαλακίες μου
είμαι μεγάλο κορίτσι
τον αγριοκοίταξα
κι αποφάσισα ότι αυτή θα ήταν
η πρώτη και τελευταία μπουκιά
που θα τον άφηνα ποτέ να με ταίσει   δημόσια

Κυριακή, 21 Μαΐου 2017

τα τέκνο μονοπάτια


του πα α τέλεια μπορείς να βοηθήσεις κι εμένα τότε
με ρώτησε χρειάζεσαι βοήθεια;
το σκέφτηκα
μάλλον όχι κούνησα το κεφάλι μου

σεξ και συμπάθεια

δεν είμαι καλά

μόνο δεν καταλαβαίνω γιατί τόση ενοχικότητα μου πε
απ'τα γενοφάσκια μου του πα
α έχουμε πρόβλημα

μέσα στο πλήθος
περιφέρεται γύρω μου
κοιλάδα
ανάμεσα στο στήθος από μαλάκη μπλούζα
αεροδρόμιο για την μούρη μου όποτε κουραστεί

αλλά αυτή δεν κουράζεται περιφέρεται στον αέρα ανάμεσα στα κεφάλια μας
να συνθέσει όλες τις εικόνες που την χαιδεύουν  σε κάθε περιστροφή αθροιστικά

τα πόδια μου τινάζονται σπαστικά να κάνουν το μουνί μου να σκάσει
αλλά δεν σκάει προς όποια κατευθυνση κι αν κοιτάξει γελάει

αυτά θα έχουμε τώρα
ναι αυτά θα έχουμε τώρα



κάνω κατς απ με την τελευταία βερσιόν του κορμιού σου να χορεύει
δεν μπορώ να μην ακουμπάω το δέρμα σου
προτιμώ να μη μιλήσω και χαμηλώνω το βλέμμα

γύρω
κόκκινα και μπλε φώτα στις μούρες σας σαν τρισδιάστατες χωρίς  τα γυαλιά

γυρνάω και βλέπω την κυρία μου
να χορεύει μελαγχολικά χωρίς κολιέ αυτή τη φορά
της λέω κυρία μου
και μου φοράει τα γυαλιά καρδούλες
και τότε βλέπω
τον τεταρδιάστατο χώρο
είναι-όλοι-τους-υπέροχοι
νιώθω αυτήν την εφηβική ιδέα να με κυριεύει πάλι

τα βγάζω γρήγορα
να μη με καταλάβουν
πως έχω καρδούλες για μάτια

καλύτερα να ηρεμήσω
πως μπορώ να σου εξηγήσω
τα χεράκια που τρίβονται μεταξύ τους
δεν είναι ναρκωτικά

αλλά φταίμε εμείς που βαδίζουμε σε τέκνο μονοπάτια τελευταία







Κυριακή, 14 Μαΐου 2017

γερόλυκες σατερντέι νάιτ

στην πόλη μου θεωρούμαστε πια γερολύκαινες
μπαίνοντας στο αυτοκίνητο που θα μας γύριζε σπίτια μας
η Α ειπε οτι ο τάδε είπε κάτι που είναι όντως αλήθεια
ότι είμαστε σ'αυτήν την ηλικία που δεν αναγνωρίζουμε πια
γνωριμες φάτσες στα πάρτυ στους χώρους

δεν με χάλαγε
μπαίνοντας στο πάρτυ είπα στην Ν ότι νιώθω αόρατη με ωραίο τρόπο
είχα αυτό το χαζό σχεδόν μόνιμο πια χαμόγελο
με διασκέδαζαν όλα
γύρναγα κι ανταλάζα ματιές με την Ν
πάντα κρίτικαλ ντάνσινγκ

τα αναρχικά κορμάκια μου φάνηκαν πως κουνιόντουσαν αμήχανα
στο execute my vision
υφανέτ 2017

ένας τύπος μου πε να κάνουμε πως μιλάμε
να πάει ο φίλος του να μιλήσει στην Ν
με ρώτησε αν έρχομαι λάιβ τι λάιβ
μεθυσμένα ξωτικά είπε και χάσμα
αρχαιολογία του κινήματος

ψάχνω τον άνθρωπό μου στο πλήθος
τα μάτια της αισθητά σκοτεινιασμένα
μπορεί απλά κουρασμένα

η Ν καταλαβαίνει πάντα αμέσως
πιο πριν περπατάμε στην παλιά της γειτονιά
σχολιάζουμε ανθρώπους κάγκελα πλακάκια
σκέφτομαι πόσο καιρό έχουμε να κάνουμε τέτοια βόλτα
σκέφτομαι όλα αυτά που δεν λέμε ποτέ
όλα αυτά που αφέθηκαν να ειπωθούν σε κάποιο μελλοντικό επισόδειο επόμενης σεζόν
πήγε 5η χωρίς να ξέρουμε πόσες ακόμα απομένουν
την κοιτάω κι όλα τα πράγματα που θέλουν να ειπωθούν
ανεβαίνουν στο στόμα κι ύστερα ξανακαταπίνονται
σαν τάση για ευχάριστο εμετό
δεν πειράζει που έχουμε καιρό να κάνουμε τέτοια βόλτα
ξέρουμε αυτές τις βόλτες και θα τις ξέρουμε για πάντα

μέσα στο πάρτι αναρωτιέμαι τώρα αν η Ν καταλαβαίνει
ότι χορεύω στο μυαλό μου με τα μαλλιά της μπροστινής μου
που χαιδεύουν το πρόσωπό μου όσο κουνάει το κεφάλι της

υποψιάζομαι ότι καταλαβαίνει γιατί
μας αρέσουν οι ίδιοι άνθρωποι

σκεφτόμαστε με παρόμοιο τρόπο
με την έννοια ότι μοιραζόμαστε τις ίδιες αξίες
που επικοινωνήσαμε σε όλες αυτές τις σεζόν που μεγαλώσαμε μαζί

εμείς οι γερολύκαινες
πάει καιρός που επιτρέψαμε στις σιωπές να μπούνε στην παρέα μας
έχουμε τα μάτια για σπίτι και τα μάτια λένε πάμε σπίτι

γυρίζουμε σπίτι








Παρασκευή, 12 Μαΐου 2017

αγνωστικιστική μέρα


ξύπνησα με κάποιο παράπονο σήμερα να πάω στη δουλειά
στο ασανσέρ για πάνω η άνια μου πε ξέχασε να πάρει σερβιέτες
και έτριψε το κεφάλι της
της είπα κι εγώ ξύπνησα έτσι και σταύρωσα μουτρωμένα τα χέρια μου
να της δείξω πως έτσι

όταν πήγα να κάτσω το αφεντικό μου με εβαλε να ανοίξω καλά το παράθυρο
να βγάλει την καινούργια γλάστρα που έφερε στο περβάζι
κι ένιωσα αυτό το παράθυρο να μου κλείνει το μάτι πως θα ναι το σπίτι μου για το καλοκαίρι


σαν το μόνο πράγμα που ξέρω για το μέλλον

η μέρα κύλησε σε ένα κλίμα αγνωστικιστικό για το μέλλον της μέρας
ήταν μουντά έξω
στεναχωριόμουν που δεν μπορώ να καπνίσω
αλλά ταυτόχρονα χαιρόμουν κιόλας γιατί δεν νιώθω λίγο μπλιάξ τελευταία με το κάπνισμα
που αυτό κι αν δίνει στον αγνωστικισμό
και μετράγαμε την ώρα που απομένει σε μπισκοτάκι ανά τέταρτο

τι φάση ήταν αυτο που ένιωθα

δεν ήμουν δεμένη με καμιά ιδέα που μπορούσε να με κρατήσει σε κάποιο νόημα
σαν να μην ξέρω τι θα χει γίνει σε κάποιες μέρες
παραίτηση από την συνεχή αγωνία για νοηματοδότηση;
δεν υπήρχε κάτι που με νοιαζε να ερμηνεύσω
τα πράγματα γινόντουσαν πολύ ακαταλαβίστικα ή πολύ απλά
δεν υπήρχαν πράγματα να πεις μόνο να κάνεις
τα βλεπες να σουν κλείνουν το μάτι απ'τη γωνία αυτής της σπείρας


στο μεταξύ σκάσαν μύτη τα απογεύματα
ακόμα κι αν ήταν μια ώρα καύσωνας και μετά συννεφιά
τα μπρατσάκια είναι σίγουρα έξω
τα κορίτσια αράζαν με τις γλάστρες τους στα γρασίδια και μας είπαν τα χαρτιά

νοιάζεται
τηλεφώνημα
τσακωμός
σεξ
διλλήματα
απόσταση
ζήλια

αυτά ήταν όλα τα χαρτιά της τράπουλας
σε διαφορετικούς συνδυασμούς για την κάθε μία

τι να πεις

μόνο να βγαίνεις για αγνωστικιστικές μπίρες μπορείς









Πέμπτη, 30 Μαρτίου 2017

Σάββατο, 11 Μαρτίου 2017

ελεύθερος χρόνος + δεμένα χέρια


πολύς ελεύθερος χρόνος
η μάνα μου βιάστηκε να συμπεράνει είδες τι καλό κάνει η δουλειά;
τριγυρίζω μεστο σπίτι και ξεφυσάω
διάφανες σκέψεις μου κάνουν παρέα
δεν τις βλέπω απλά τις νιώθω να με ακουμπάνε

εγκλωβισμένη σε ένα ατελείωτο παρών
τι κάνουμε τώρα;τι κάνουμε τώρα αφεντικό;
τα μέλη του σώματος μου αναμένουν νεότερες εντολές
και γω τα κάνω βόλτες μέσα κι έξω απ'το σπίτι
να τα νανουρίσω να σταματήσουν να ρωτάνε

τα χέρια μου έχουν μείνει καιρό νηστικά
χωρίς να τσιμπολογήσουν κάποιο σώμα
τα βάζω να παίξουν με τους μαρκαδόρους
και τους κάνω τα χατίρια

είπαμε είμαστε μεγάλα χέρια πια
είπαμε θα μάθουμε να ζούμε έτσι

η μισή ενέργεια για την επιβίωση
η άλλη μισή για την καθησύχαση

μεγαλώνω γερά (φιμωμένα) παιδιά

πρώτες απώλειες μνήμης


κάτι μου κανες εκείνο το καλοκαίρι
δεν θυμάμαι τι αλλά σίγουρα κάτι μου κανες 
για να κλαίω με λυγμούς γυρνώντας σπίτι τα ξημερώματα
και να αποφασίζουμε να τα μαζέψουμε και να την κάνουμε από δω άρων άρων 
εγκαταλείποντας τους φίλους που ερχόντουσαν από αθήνα την επόμενη μέρα

ποιος θα μου το λεγε οτι θα ξέχναγα εγώ που πάντα ρώταγα θυμάστε τότε που 
πόσα πράγματα απώθησα και κατέληξα να ζω με τις πινακίδες τους   προσοχή σκύλος

ψάχνω πίσω απ'τους φράχτες μου και δεν μπορώ να σε βρω
εγώ σου χα πει γκρεμίστηκε μέσα μου ένα κάστρο
εσύ μου πες χτίστηκε ένας πύργος 
αλλά είναι δύσκολο να διακρίνω οτιδήποτε από αυτή τη θέση
βλέπω μπροστά μου μόνο ερείπια
και μια περιφραγμένη έκταση γης που κάποτε κατοικούνταν από κάποια θεότητα 
που μόνο οι άγιες πέτρες και το άγιο χορτάρι μείνανε να τη θυμίζουν


Σάββατο, 4 Μαρτίου 2017

το μωρό που κλαίει


τελευταία με γυρνοφέρνει αυτή η ανάμνηση
η αδερφή μου σχετικά πρόσφατη κοιμάται στην κούνια της
κι εγώ στην κουκέτα πάνω να κλαίω
χωρίς να θυμάμαι ποια ήταν η αφορμή
και να σκέφτομαι ότι κλαίω σιγανά να μην ξυπνήσω την αδερφή μου
κι ότι μ'αυτό τον τρόπο τιμωρώ κάπως τους γονείς μου
που το παιδί τους κλαίει μαρτυρικά κι αυτοί το αγνοούν

μια άλλη φορά θυμάμαι να κλαίω τόσο δυνατά γιατί με έχουν βάλει τιμωρία
που δεν έφαγα το φαγητό μου φάση
καλοκαιρινό βράδυ με κατεβασμένα πατζούρια
που κάποια παιδιά που περνούσαν από κάτω με κορόιδεψαν
και μιμήθηκαν κοροιδευτικά το κλάμα μου

θυμάμαι να κλαίω και να μουσκεύω το μαξιλάρι μου
και να κλαίω κι άλλο για να μην στεγνώνει
και να φτιάχνω  πάνω του σχήματα με τα δάκρυα μου

σίγουρα το κλάμα υπήρξε από πάντα το πυρομαχικό μου