Πέμπτη, 30 Μαρτίου 2017

Σάββατο, 11 Μαρτίου 2017

ελεύθερος χρόνος + δεμένα χέρια


πολύς ελεύθερος χρόνος
η μάνα μου βιάστηκε να συμπεράνει είδες τι καλό κάνει η δουλειά;
τριγυρίζω μεστο σπίτι και ξεφυσάω
διάφανες σκέψεις μου κάνουν παρέα
δεν τις βλέπω απλά τις νιώθω να με ακουμπάνε

εγκλωβισμένη σε ένα ατελείωτο παρών
τι κάνουμε τώρα;τι κάνουμε τώρα αφεντικό;
τα μέλη του σώματος μου αναμένουν νεότερες εντολές
και γω τα κάνω βόλτες μέσα κι έξω απ'το σπίτι
να τα νανουρίσω να σταματήσουν να ρωτάνε

τα χέρια μου έχουν μείνει καιρό νηστικά
χωρίς να τσιμπολογήσουν κάποιο σώμα
τα βάζω να παίξουν με τους μαρκαδόρους
και τους κάνω τα χατίρια

είπαμε είμαστε μεγάλα χέρια πια
είπαμε θα μάθουμε να ζούμε έτσι

η μισή ενέργεια για την επιβίωση
η άλλη μισή για την καθησύχαση

μεγαλώνω γερά (φιμωμένα) παιδιά

πρώτες απώλειες μνήμης


κάτι μου κανες εκείνο το καλοκαίρι
δεν θυμάμαι τι αλλά σίγουρα κάτι μου κανες 
για να κλαίω με λυγμούς γυρνώντας σπίτι τα ξημερώματα
και να αποφασίζουμε να τα μαζέψουμε και να την κάνουμε από δω άρων άρων 
εγκαταλείποντας τους φίλους που ερχόντουσαν από αθήνα την επόμενη μέρα

ποιος θα μου το λεγε οτι θα ξέχναγα εγώ που πάντα ρώταγα θυμάστε τότε που 
πόσα πράγματα απώθησα και κατέληξα να ζω με τις πινακίδες τους   προσοχή σκύλος

ψάχνω πίσω απ'τους φράχτες μου και δεν μπορώ να σε βρω
εγώ σου χα πει γκρεμίστηκε μέσα μου ένα κάστρο
εσύ μου πες χτίστηκε ένας πύργος 
αλλά είναι δύσκολο να διακρίνω οτιδήποτε από αυτή τη θέση
βλέπω μπροστά μου μόνο ερείπια
και μια περιφραγμένη έκταση γης που κάποτε κατοικούνταν από κάποια θεότητα 
που μόνο οι άγιες πέτρες και το άγιο χορτάρι μείνανε να τη θυμίζουν


Σάββατο, 4 Μαρτίου 2017

το μωρό που κλαίει


τελευταία με γυρνοφέρνει αυτή η ανάμνηση
η αδερφή μου σχετικά πρόσφατη κοιμάται στην κούνια της
κι εγώ στην κουκέτα πάνω να κλαίω
χωρίς να θυμάμαι ποια ήταν η αφορμή
και να σκέφτομαι ότι κλαίω σιγανά να μην ξυπνήσω την αδερφή μου
κι ότι μ'αυτό τον τρόπο τιμωρώ κάπως τους γονείς μου
που το παιδί τους κλαίει μαρτυρικά κι αυτοί το αγνοούν

μια άλλη φορά θυμάμαι να κλαίω τόσο δυνατά γιατί με έχουν βάλει τιμωρία
που δεν έφαγα το φαγητό μου φάση
καλοκαιρινό βράδυ με κατεβασμένα πατζούρια
που κάποια παιδιά που περνούσαν από κάτω με κορόιδεψαν
και μιμήθηκαν κοροιδευτικά το κλάμα μου

θυμάμαι να κλαίω και να μουσκεύω το μαξιλάρι μου
και να κλαίω κι άλλο για να μην στεγνώνει
και να φτιάχνω  πάνω του σχήματα με τα δάκρυα μου

σίγουρα το κλάμα υπήρξε από πάντα το πυρομαχικό μου



Τετάρτη, 1 Μαρτίου 2017

όλα τα μέρη που πήγαμε τα στοιχειώσαμε με τα φαντάσματά μας















                                                                       

                                                                               πιστεύω










Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2017

οι ανοιξιάτικες εμμονές




φώναξα σε ένα τύπο στο πάρτι που μου λεγε πως δεν έχει έρθει η άνοιξη ακόμα
γιατί ο φλεβάρης κι ας φλεβίσει μάρτης γδάρτης κακός παλουκοκάφτης
του πα ας μας παλουκοκάψει αν είναι να μας κάνει τέτοιες μεράρες στο μεταξύ
[την περιμένω όπως μου λένε τα τζάμπο να περιμένω τα χριστούγεννα]
η άνοιξη είναι διαδικασία κι όσο πιο νωρίς την ξεκινήσεις τόσο μεγάλη διάρκεια θα χει


μια απ΄τις μέρες της εξεταστικής βγήκα και το νιωθα στο δέρμα μου μέσα απ'το ξεκούμπωτο μπουφάν μου
ένιωσα σαν να με φώναξαν και γύρισα ξαφνιασμένη
όπου να ναι θα ήταν εδώ


[1η βδομάδα επίσημης άνοιξης]
η τσικνοπέμπτη σαν μικρή ανοιξιάτικη πρωτοχρονιά
αυτές οι φορές που όλοι είναι συντονισμένοι στο περιβάλλον τους
γίνεται αντιληπτή από όλες τις αισθήσεις
 -τσίκνες και χάχανα από σκόρπια μπαλκόνια ανά δρόμο
ξαφνικά όλα τα μαγαζιά ανεξαρτήτου είδους αποκτούν αυλές
από παρέες που ψήνουν σουβλάκια
κι όλοι έξω είναι πιο τολμηροί με το ντυσιμό και την συμπεριφορά τους
they fool around

ενδώσαμε γλυκά
μήπως να κάνουμε τίποτα την τσικνοπέμπτη;
(όπως κάνουν οι άνθρωποι που μένουν σε ένα μέρος)
άλλη μια τελετή για την επιθυμία μου να ριζώσω

πλέον ύπο το πρίσμα των ημερών:
(βλ. όλοι συζητάνε για το ότι μαζεύουν σιγά σιγά τα μπογαλάκια τους και φεύγουν)
this is our last call for adventure


τοπικά προσδιορισμένες δράσεις
σαν καραβάνι μετακινούμασταν σε σημεία στάσης στην πόλη
και πίναμε ρακές σχολιάζοντας τα πράγματα που άλλαξαν από την τελευταία φορά που θυμόμασταν να διασχίζουμε την τσικνούπολη

παρατηρώ τον εαυτό μου να βγάζει συνεχώς συμπεράσματα
τώρα;τι κάνουμε;α μήπως τελικά είναι έτσι;μήπως να ενσωματώσω αυτήν την αλήθεια στην πραγματικότητα μου;κι αν δεν είναι έτσι όπως τα περιμένουμε;κι αν τελικά δεν αξίζει να κάνουμε κοπάνα απ΄τα ρώσικα;
η φάση όλο με αφήνει να την αφήσω λέγαμε αλλά δεν το βάλαμε κάτω
το πιέσαμε μέχρι το τέλος κι όπου υπάρχει πίεση και αλκόολ υπάρχει ξέσπασμα
υπάρχει άνοιγμα
υπάρχει άνοιξη

[2η βδομάδα της άνοιξης]
προ καθαράς δευτέρας και τσεκάρω ήδη τη βιτρίνα του ζαχαροπλαστείου
πότε θα βάλει τα παγωτά
μετά τις πρώτες μέρες αγωνίας και αλλεπάλληλων συμπερασμάτων
συνειδητοποίησα ότι τα πράγματα ερχόντουσαν σε μένα
από μόνος του ο κόσμος μου ήταν ανοιχτός και δραστήριος και ορεξάτος
και γω μπορούσα απλά να αφεθώ και να το απολαύσω

[ο εγκέφαλος μου έχει κλειδώσει στο ότι θέλει να επικοινωνεί με τους ανθρώπους γύρω του γιατί τον βοηθάνε να ξεμπλέκεται και έχει ανοίξει διάπλατα να μην διακόπτεται η ροή προς τα έξω και να διαπερνάται από ανοιξιάτικο αεράκι]

είμαι έτοιμη να διατυπώσω κοινά συμπεράσματα με τους γύρω μου
καλως ήρθες άνοιξη καλως ήρθες πόλη

[η ζωή είναι πιο εύκολη όταν εντοπίζεις μια περιοδικότητα]

Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2017

duty call

ένα κύμα μοναξιάς με κατεύθυνση την γωνίτσα που άραζα
έσκασε στα πόδια μου και παραλίγο να με κάνει μούσκεμα
παρόλο που ήξερα ότι θα με πάρεις στο επόμενο μισάωρο
προέτρεχα
με το που σημείωσα την αλκυονίδα μας μέρα (1 από 2)
άκουσα την άνοιξη να χει σχεδόν φτάσει
κι όλες οι καταπραϋντικές καραμέλες μου:
τώρα είναι χειμώνας
την άνοιξη οι άνθρωποι
. . .
τελείωναν


αν τον χειμώνα οι άνθρωποι κουρνιάζουν περισσότερο στα σπίτια τους
την άνοιξη βγαίνουν πιο πολύ έξω
το καλοκαίρι είναι πιο όμορφοι
και το φθινόπωρο πιο μελαγχολικοί(;)
δεν ξέρω για το φθινόπωρο δεν έχω βγάλει ακόμα πόρισμα

dear period calendar
οι κυκλοθυμίες μας ακόμα να περάσουν
να ανησυχήσουμε;
έτσι όπως το βλεπω τώρα χοροπηδάμε στους ρυθμούς υστερικών ταμπούρλων
της άνοιξης εννοείται

βουτιά πίσω στο ασπρόμαυρο ταινιάκι σου
που με ρούφηξε πίσω σε μια μάταιο-αποξενωτική σκοπιά

(
δεν κατάλαβα όταν μου μεταφέρανε την εμπειρία τους
απ'την συζήτηση με τους lost bodies γιατί είπαν πως
η λέξη αλλοτρίωση που ειπώθηκε ήταν μια λογιοφεύγα λέξη
η πιο updated αφήγηση για την γενιά μου την έχει για ψωμοτύρι σαν αίσθηση
αν όλα τα κείμενα που παραλυρούν σε έναν άλλο χώρο όχι υλικό
αποκτήσουν ύλη
αν όλες οι σελίδες των φανζίν και τα γκράφιτι στους τοίχους
αποκτήσουν 3 διαστάσεις;
θα μπορούσαν να πνίξουν τον κόσμο;
τι  κάνουμε τώρα;
)



ήρθες και μου είπες τι έχεις γλυκούλα
και με έπιασαν τα κλάματα
ήξερα ότι έκλαιγα
από συγκίνηση που κάποιος μου είπε τι έχεις γλυκούλα

κι είναι η ίδια σχέση με τον εαυτό
όντας εκτεθειμένος στη δίνη μιας τόσο αυθόρμητης αντίδρασης
που έχω όταν τελειώνω και με πιάνουν τα κλάματα
σαν να έχεις μια τόσο άμεση σχέση με τον εαυτό σου στιγμιαία
ανακουφισμένη από κάτι που την καταπίεζε καιρό

ε σκούπισα γρήγορα τις μύξες μου γιατί
θυμήθηκα ότι στην πεταμένη μου τσάντα κοντά στα πόδια μου
ήταν το κινητό μου και εκεί μέσα βρισκόταν αποθηκευμένη η φωνή του ρωμανού
να λέει πως το worst case σενάριο θα ναι να καταλήξουμε σπίτια μας μόνοι στην μικροζωή της οικογένειας
που με επανέφερε πάλι πίσω στο σκοπό
στην απόστολή της άνοιξης




αγαπητέ μου φίλε,
σε ευχαριστώ που μπορώ να απευθυνθώ σε σένα όταν δεν μου επιτρέπω να απευθυνθώ σε κανέναν άλλο
για να υπάρξει ο γραπτός μου λόγος
φιλικούς χαιρετισμούς




Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2017

τρέχουμε πάντα

ξαναβρισκόμαστε πάντα
σε έψαξα  με έχασες κοίταξα αλλού ξεχάστηκες σε ψάχνω  αδιαφόρησα
δεν σε ξεχνάω δεν σε ψάχνω σταματήσαμε το ψάξιμο αρχίσαμε το χάσιμο
έσπασα σκορπίστικες σε έχασα αφαιρέθηκες κάλυψα συνέχισες έτρεξα έφτιαξες
διάλυσα γλίστρισα έφυγες πρόλαβες σώθηκες σε ξύπνησα έκλαψες τινάχτηκα τρόμαξες
με φώναξες έφτασα εξαφανίστηκες έσκαψα με τρύπησες  πέρασες με λυσες καρφώθηκα  
να φυλάω άργησες δεν τρόμαξα γιατί να τρόμαξω
η καρδιά μου χτυπάει δυνατά πάντα

Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2017

εγχειρίδιο του καταθλιπτικού

:(
η λυπημένη φάτσα είναι αυτή που τα χαρακτηριστικά του προσώπου έχουν την τάση να σουφρώνουν προς τα μέσα
με μέγιστο σούφρωμα την παραμόρφωση της φάτσας που κλαίει
το σφίξιμο της φάτσας προκαλεί τέντωμα του στερνοκλειδομαστοειδή
(στερνοκλειστομαστοειδή το θυμόμουν απ'το χαλασμένο τηλέφωνο)


όποτε το κεφάλι μαζεύει μπροστά γιατί οι μύες σφίγγονται και μαζεύουν κι αυτοί
αφού το κεφάλι πάει μπροστα ακολουθεί κι ο θώρακας κι έτσι αμέσως αμέσως έχουμε ένα μισό του σώματος να θέλει να μαζευτεί
επειδή επικρατεί το "κλαίω σε εμβρυακή στάση"  κι όχι το "κλαίω τεντωμένη/ος"
υποθέτουμε ότι και το άλλο μισό σώμα έχει την τάση να μαζεύεται και να διπλώνει
προσπαθώντας να πιάσει όσο λιγότερο χώρο γίνεται
σ'αυτή τη στάση,δεν θα ντραπώ,θα το πω,το σώμα συρικνώνεται προσπαθώντας να φτάσει την ανυπαρξία



ΑΝΑΣΤΕΝΑΓΜΟΣ
ανάσα που προσπαθεί για κάθαρση - τύπου γιόγκα
εμπεριέχει σίγουρα και αυτόλύπηση που πυροδοτεί το τέντωμα του πνεύμονα
σαν σχήμα μοιάζει με το "αχ τι τραβάω"
βγάζει ήχο στην εκπνοή
είναι μια αυτοτελής έκφραση
που στέκει και σε συζήτηση
και σε ησυχία



ΚΛΑΨΟΥΡΙΣΜΑ
συνήθως όταν κλαψουρίζουμε θέλουμε τη μαμά μας
κλαψουρίζω μέσα μου μαμα τρώω τα νιάτα μου και την ομορφιά μου
δραματικ αι νόου
ότι και να κανα πάλι θα τα τρωγα
σόου το βουλώνω μετά και προσπαθώ να σκεφτώ τι να κάνω για να ζω μια ζωή που αξίζει
(το φάγωμα)
πάντα το ίδιο


ΚΛΑΜΑ
παράδοση στα συναισθήματα -άρση των μπλόκων
εκεί μπορείς να ακούσεις ξεκάθαρες προτάσεις
συμπυκνωμένου δραματικού περιεχομένου
εκτονώνεται και ξανατροφοδοτείται συχνά σχεδόν από συνειδητή προσπάθεια
πιάνεις τον εαυτό σου να επαναδιατυπώνει με τραγικότητα που σου θυμίζει χειρότερούς σου φόβους
συνήθως εμένα μου τα σκάει απελπισία
κι από τότε που συνειδητοποίησα ότι μου τα σκάει η αυτολύπηση
με το που κλάψω λίγο θα μου πω γιατί βρε κούκλα μου αυτό τώρα;
και μετά θα σκουπίσω τις μύξες μου και θα σταματήσω

ΑΝΑΦΙΛΗΤΑ
πρόκειται για τα πικ του κλάματος όπως αντίστοιχα όταν γελάς με την καρδιά σου
και δεν μπορεις να ελένξεις το σώμα σου ή την αναπνοή σου για λίγο έτσι και με τα αναφιλητά
το σώμα ξεσπάει σε σπασμούς
και μετά την εκτόνωση ανακουφίζεται και προσπαθεί να ηρεμήσει παίρνοντας μεγάλες κοφτές ανάσες μέχρι να ξαναβρεθεί στη θέση ισορροπίας του

Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2017

η καμπούρα μου

αν όπως λέει ο ουγκο το σώμα του Κουασιμόδου πήρε το σχήμα του καμπαναριού
που κούρνιαζε από μωρό τότε η δικιά μου καμπούρα
θα ναι τετράγωνη στο 2x2 του γραφείου μου
το κορμί μου έχει την τάση να μαζεύει και να ζαρώνει στον άξονα y του
και πρέπει να το θυμάμαι να το ισιώνω
αλλά εδώ μέσα σε έναν τόσο συμπυκνωμένο χώρο
(φιλοξενεί ζωή που αφήνει χιλιαδες μικροαντικοίμενα σε στενή τροχιά γύρω μου)
καταφέρνω να αποκοπώ απ'τον χρόνο




απ'τα αγαπημένα μου πράγματα στον κόσμο

Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2017

σκονάκι για να συνενοούμαι




με αναστάτωσε με κάποιο τρόπο η κουβέντα της παρασκευής
κυρίως σε ένα μουντ τι κάνω γιατί χαώνω τόσο πολύ τον εαυτό μου
το είπαν αμφισβητώ την αυθεντία μου
δεν με εμπιστεύομαι  τα πράγματα κατέρευσαν καιρό μέσα μου
και ψαχουλεύω στα μπάζα να βρω τι αναγνωρίζω να προσπαθήσω να το ξαναφτιάξω πιο γερό
όταν γύρισα άνοιξα τον εικονογραφημένο άτλα της φιλοσοφίας σου
να βρω πως είναι επιτέλους ο ορισμός της τόσο μέσα μου και δεν ξέρω πως να την εξηγήσω



έχει ριζώσει μέσα μου 
μπορεί να με χαώνει
αλλά με βοηθάει να επεξεργάζομαι να μην πληγώνομαι