Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2016

για το να περπατάς μόνος

δεν ξέρω για σας αλλά εγώ θυμάμαι τον εαυτό μου να λέει στον εαυτό μου ότι μου αρέσει να πηγαίνω βόλτες μόνη μου ότι δεν θα πρεπε να το ξεχνάω αλλά να το κάνω συχνότερα   θυμάμαι να περπατάω και να πληκτρολογώ στις σημειώσεις συνθηματικά για ιδέες που θέλω να θυμάμαι αργότερα  θυμάμαι τον εαυτό μου να του είναι πρακτικά δύσκολο από το πόσα θέλει να σημειώσει και να μην σκουντουφλάει ταυτόχρονα  θυμάμαι τον εαυτό μου να ηχογραφεί αυτά που θέλει να πει στο δρόμο κάνοντας ότι μιλάει στο τηλέφωνο

από τότε που μου είπες για αυτό που λέει ο παπαιωάννου σε μια συνεντευξή του που τώρα δεν μπορώ να βρω πως όταν είναι κανείς πιεσμένος συναισθηματικά/πραγματικά/σχέσεις/δουλειά αρκεί να έχει το κουράγιο να τρέξει [τόσα-δεν θυμάμαι πόσα λέει] χιλιόμετρα τότε θα αισθανόταν τελείως διαφορετικά γιατί το σώμα μας έχει λύσεις μετά το τρέξιμο θα νιώθεις αυτήν την ψυχοσωματική ολότητα πως εσύ όλος από την κορυφή ως τα νύχια μπορείτε να αποφασίσετε το καλύτερο για σένα και τον εαυτόοργανισμό σου

χτές το πρωί έβγαλα επιτέλους λεφτά πήγα να εκτυπώσω τους χάρτες μου και το pdf του practise of everyday life του certeau του τύπου που λέει για τις αφηγήσεις που εξιστορούμε εμείς για τον εαυτό μας προκειμένου να ανταπεξέλθουμε στα βιώματα μας και να αντιμετωπίσουμε επιτυχώς το αστικό περιβάλλον στο οποίο είμαστε ενταγμένοι κι ονομάζει αυτήν την διαδικασία "ψίθυρο της κρυφής δημιουργικότητας" και λέει πως είναι συνεχής και πηγάζει από τις προσπάθειες των ατόμων να προσδώσουν συγκεκριμένα νοήματα στις σχέσεις τους με τον/τους κόσμο/υς που τους περιβάλλει/ουν

μετά πήγα πλαίσιο να πάρω χαρτοταινία και ποστιτ που τα είδα απ'τη μαρία και ζήλεψα και τα δικά μας είχαν τελειώσει

στο δρόμο έπιασα τον εαυτό μου να τραγουδάει a girl is walking with a cause  a girl with a cause is walking

αποφάσισα πως μου αξίζει και φραπές και κάπου να κάτσω να χαζέψω τα καινουργια μου παιχνίδια

απ'την τσιμισκή είδα ένα κλασσικό φουλ πράσινο στενό στα έβερεστ που έχει κρεμασμένα κατα μήκος άπειρα χρωματιστά κορδελάκια και δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από πάνω τους   εκεί   ήθελα να πάω αλλά ήμουν απ΄την άλλη πλευρά κι αναγκάστηκα να το προσπεράσω μέχρι το επόμενο φανάρι (#φλώρος)(#χοντρή)  ε και από κει και μετά δεν είχε ένα μέρος να κάτσεις με την ησυχία σου και την δροσιά σου και κατέληξα στο λιμάνι που προφανώς οι ελάχιστες σκιές ντάλα μεσημέρι ήταν πιασμένες και πήγα μέχρι τέρμα στη μύτη βρήκα σποτάκι που να νιώθω άνετα στη διάταξη του χώρου και τα ανθρώπινα στοιχεία (2 κοπέλες που τα λέγανε + μετά και ένας άλλος που καβάλησε τον γερανό και διάβαζε δυνατά (μάλλον) τα λόγια του) και τα άνοιξα όλα και προσπάθησα να οργανώσω κατηγοριοποιήσω τις σκέψεις μου με ποστ ιτ και γενικά ήταν φουλ άνετο yes working outside aha I recommend it και τις ιδεούλες μου είχα και καλά vibes είχα και γενικά ήμουν σε πλήρη κατάσταση solitude



το που
το τι
το ποιο σώμα





SOLITUDE
η λέξη με είχε ενθουσιάσει μικρη όταν την έμαθα στα αγγλικά ένιωθα ότι περιέγραφε ακριβώς μια τέλεια σχέση με τον κόσμο κάπως ζεν και σε αρμονία
αυτό που θέλω να καταλήξω είναι ότι το περπάτημα έχει το δικό του χάι και προσωπικά βρίσκω αντάξιο του μπάφου αλλά μόνο με τα καλά του στοιχεία

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

μαα αν καταγράφεις την κατάσταση (έστω και μόνο στο μυαλό σου στην αρχή) με τρόπο που φτιάχνει κάτι 'μοιράσιμο' ας πούμε -και το ξέρεις τη στιγμή που το ζεις πως θα το μοιραστείς αργότερα - δε χάνεται κάτι απ'τη μοναχικότητα; δε ξέρω λέω..

Kat είπε...

ουσιαστικά αυτό το "μοιράσιμο" κάπως έχω επιλέξει να το μεταφράζω σαν αφηγήσεις που εξιστορούμε εμείς για τον εαυτό μας προκειμένου να διαχειριστούμε με κάποιο τρόπο την ανυπαρξία νοήματος σε όλα αυτά.

μ'αυτόν τον τρόπο δεν πιστεύω ότι χάνει κάτι απ΄την μοναχικότητα
μιλάω για την κατάσταση στην οποία νιώθεις σε αρμονία με το περιβάλλον σου
και απολαμβάνεις εκείνη τη στιγμή την ύπαρξη σου στον κόσμο
και νιώθεις πιο διακριτά τα όρια του εαυτού σου επειδή είναι σαν να βλέπεις ταυτόχρονα και απ'τον εαυτό σου και τον εαυτό σου στον κόσμο
κι εκεί είναι που νιώθω ότι συντελείται η έννοια της αφήγησης
το αόρατο τρίτο μάτι που μας παρακολουθεί
(δεν ξέρω πως ακριβώς να μιλήσω γιαυτό και χρησιμοποιώ όποια
έννοια-εργαλείο πέσει στα χέρια μου)
στο φαντασιακό που σκάει όταν βλέπεις τον εαυτό σου στον κόσμο
/οι συνειδητοποιήσεις που νιώθεις ότι συμβαίνουν εκείνη την στιγμή

οτι αυτό το "μοιράσιμο" είναι ότι το ότι ταυτίζεσαι με κάποια εννιαία ιδέα εκείνη τη στιγμή - μοιράσιμη
και συμβαίνει είτε την μοιραστείς τελικά είτε απλα την "βιώνεις" για την προσωπική σου απόλαυση
εξαρτάται απ΄τη φύση της ιδέας και το σκοπό της

εμένα ας πούμε σκοπός μου ήταν να χρησιμοποιήσω αυτήν την εμπειρία μου για βρω έναν τρόπο να μιλήσω για αυτήν την αίσθηση επειδή την βρίσκω ευεργετική

κι εκείνη τη στιγμή για μένα ήταν πιο σημαντικό να το επικοινωνήσω απ ότι
να αφεθώ να χαθώ απλα στους συνειρμούς μου

δεν ξέρω.τι λες;